[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Ο κόσμος είναι κακός, και στην πολιτική ακόμη χειρότερος. Κόσμος
ανταγωνιστικός, χωρίς συναισθήματα και χωρίς αλληλεγγύη. Χωρίς ίχνος
ευσπλαγχνίας για τον αντίπαλο. Κι η πολιτική; Μια ατέλειωτη μάχη που σπανίως
λήγει ισόπαλη. Πόλεμος άγριος, χωρίς κανόνες. Χωρίς έλεος. Μονίμως ο Αχιλλέας
σέρνει στο άρμα του τον Έκτορα έξω από τα τείχη της Τροίας. Ο θάνατός σου, η
ζωή μου.

Τι μ’ έπιασε και τα λέω όλα αυτά; A, τίποτε το σημαντικό. Απλώς επιδιώκω να
αντιδιαστείλω τη ζοφερή πραγματικότητα της πολιτικής με την “ειδυλλιακή”
εικόνα του Πρωθυπουργού να οδηγεί ένα “σεμνό και ταπεινό” τζιπ και
συνεπιβαίνοντα στη θέση του συνοδηγού τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Αν και η
διαδρομή που διήνυσαν οι δύο, μετά των συζύγων τους στα πίσω καθίσματα, ήταν
σχετικά μικρή – στους δρόμους της Ραφήνας – αρκετοί πολίτες απόλαυσαν το
μοναδικό “θέαμα”, που έρχεται να διαψεύσει τα κρατούντα στην πολιτική…

Διακοπές στην Ίο…

Ήταν δε τόσο… ωραία η εικόνα, που αναμένω το επόμενο βήμα προς περαιτέρω
επιβεβαίωση της στενής σχέσης των δύο ανδρών. Θα πάνε διακοπές μαζί στην Ίο,
για παράδειγμα; Και πότε θα καλέσει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας τον Πρωθυπουργό
για ένα σετάκι βόλεϊ, στον Εθνικό Αθηνών; Εκτός κι αν προλάβει ο Πρωθυπουργός
και καλέσει εκείνος τον Πρόεδρο για ρακέτες στη Ραφήνα, στη γνωστή παραλία
Μαρίκες, δεδομένου ότι με το βόλεϊ δεν τα πάει και τόσο καλά. Τινές
“περίεργοι”, πάντως, εξακολουθούν να επιμένουν ότι αυτό που συνέβη τη Δευτέρα,
και διατυμπανίστηκε ποικιλοτρόπως από τον κυβερνητικό προπαγανδιστικό
μηχανισμό ως απόδειξη της ταύτισης Προέδρου Δημοκρατίας και Πρωθυπουργού,
συνιστά θεσμικό και πολιτικό ατόπημα. Καραμπινάτο φάουλ έξω από τη μεγάλη
περιοχή. Προσωπικά, για να μην δραματοποιώ τα πράγματα, θεωρώ ότι συνιστά και
αισθητικό ατόπημα Πρόεδρος και Πρωθυπουργός να συζητούν θέματα που αφορούν την
πορεία της χώρας, χαμένοι μέσα στην τσίκνα από την τηγανίλα ενός ταβερνείου…

Πρόοδος η ψαροταβέρνα

Για τον Καραμανλή, πάντως, είναι μια πρόοδος η ψαροταβέρνα της Ραφήνας. Την
προηγούμενη φορά που είχε κάνει δημόσια εμφάνιση σε ταβερνείο ήταν, όπως όλοι
θυμόμαστε, στο κεμπαπτζίδικο του “Μπαϊρακτάρη” στο Μοναστηράκι. Οκτώβριος του
2004 ήταν συγκεκριμένα, τότε που εξήγγειλε εκείνη την επικών διαστάσεων μάχη
κατά της διαπλοκής, η οποία είχε τη γνωστή κατάληξη: γονυπετείς παρακλήσεις
στις Βρυξέλλες ώστε να αποφύγουμε τις κυρώσεις για τον βασικό μέτοχο. H σκληρή
πραγματικότητα είναι ότι περίπου δυο χρόνια μετά, η κυβέρνηση των ηρωικών
μαχών πάλι στα γόνατα βρίσκεται. Παρακαλάει με το δάκρυ να τρέχει κορόμηλο. Ο
καινούργιος “βασικός μέτοχος” έχει τη μορφή της ΦΙΦΑ, και οι επαπειλούμενες
κυρώσεις αφορούν τον αποκλεισμό των ελληνικών ομάδων στην Ευρώπη. Το κακό
είναι ότι οι οπαδοί των ομάδων, που έχουν μια οριζόντια κομματική
διαστρωμάτωση, δεν καταλαβαίνουν Χριστό από τις κυβερνητικές μεθοδεύσεις.
Απαίτησαν από τον Γ. Ορφανό να καταπιεί το νομοσχέδιο που με τόσο… κόπο είχε
καταρτίσει, προκειμένου να αρθεί η ποινή της ΦΙΦΑ εις βάρος του ελληνικού
ποδοσφαίρου…

Ταλέντο…

Ο Ορφανός δεν είναι καινούργιος, όχι. Πρώιμα δείγματα του ταλέντου του – στις
γκάφες – μας είχε δώσει παραμονές των Ολυμπιακών Αγώνων, τότε, που είχε σκάσει
το θέμα Κεντέρης – Θάνου. Το πανελλήνιο θυμάται με αξιοσημείωτη ευκρίνεια ότι
ο υφυπουργός προτίμησε να ρίξει στα σκυλιά τους δυο πρωταθλητές αντί να
διαχειριστεί την κρίση με τρόπο τέτοιο που δεν θ’ άνοιγε μύτη. Αποτέλεσμα ο
διασυρμός της χώρας μέχρι το τελευταίο σπίτι του πλανήτη. Μετά, είχε τη φαεινή
έμπνευση να αμφισβητήσει δημοσίως την εγκυρότητα των μεταλλίων που είχε πάρει
η χώρα σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Επειδή είχαν κερδηθεί επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ!
Αυτός είναι ο Ορφανός, για τον οποίο, κατά τον πρόσχαρο Αντώναρο “δεν υπάρχει
πολιτικό θέμα”. Όντως, δεν υπάρχει για τον Ορφανό. Υπάρχει για τον Καραμανλή
που τον διατηρεί ακόμη στη θέση του…

Κομματάρχης του Αγραπίδη

Για τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη, πάλι, το πρόβλημα είναι άλλο. Αντί να αρκείται στη
δαφνοστεφή θέση του υπουργού Άμυνας, με τα “κλαρίνα” στρατηγών και
στρατεύματος, και στα “παρουσιάστε, αρμ”, έχει βαλθεί να πάρει ένα μεγάλο
μερίδιο από την διαγραφόμενη ήττα (από τον Παν. Φασούλα) της Νέας Δημοκρατίας
στον Πειραιά. Για λόγους που δεν είναι απολύτως ευκρινείς, ο Βαγγέλης M. έχει
αναλάβει εσχάτως κομματάρχης του Αγραπίδη στον Πειραιά, έχοντας σχεδόν
εγκαταλείψει το υπουργείο Εθν. Άμυνας. Κι αυτό ενδεχομένως να είναι… καλό
για το υπουργείο, δεν ξέρω όμως πόσο σωστό είναι ένας κορυφαίος υπουργός να
μετατρέπεται σε κομματάρχη. Σε κάθε περίπτωση, το είπαμε, δικό του το
πρόβλημα. Αφού αυτός θέλει ο Πειραιάς να έχει δύο ηττημένους (τον ίδιο και τον
Αγραπίδη), να του στερήσουμε τη χαρά;

Σε άλλα μήκη κύματος

M’ αυτά και μ’ εκείνα, πάντως, η κυβέρνηση φαίνεται πως “ψήνεται” για πρόωρες
εκλογές. Θα τις κάνει τον Οκτώβριο (όπως επιμένει ο Ρέππας) ή τον Μάρτιο (όπως
πιστεύει ο Γιώργος – και η ταπεινότητά μου); Σε κάθε περίπτωση θα είναι
πρόωρες, και το ΠΑΣΟΚ, αν και τις βλέπει να έρχονται, εν τούτοις δεν κάνει
τίποτε για να εκμεταλλευθεί το χαμένο έδαφος. Ο Γιώργος είπε στα στελέχη ότι
“η εσωστρέφεια δεν έχει θέση στο ΠΑΣΟΚ” – δήλωση πολύ καλή, αρκεί να την
υλοποιήσει! Να δώσει ο ίδιος τέλος στην εσωστρέφεια. Τι περιμένει και δεν το
κάνει; Ας προχωρήσει στις απαραίτητες κινήσεις που θα δημιουργήσουν κλίμα
ομοιογένειας στο κόμμα. Να φτιάξει, ας πούμε, μια δυνατή ομάδα, ικανή να
κερδίσει τις εκλογές. Τη συνταγή την ξέρει. Γιατί δεν την εφαρμόζει; Γιατί,
απλούστατα, Γιώργος και στελέχη είναι σε άλλα μήκη κύματος. Εκείνοι περιμένουν
καρτερικά την επομένη των εκλογών, εκείνος προσπαθεί να πείσει ότι χωρίς τη
βοήθειά τους τίποτε δεν γίνεται, αλλά δεν κάνει και τίποτε για να τους
προσεγγίσει και να τους κινητοποιήσει. Σ’ αυτή τη φάση είμαστε τώρα…

Σε άλλη φάση

Ο Γκαργκάνας, πάλι, είναι σε άλλη φάση. Από το παραλήρημά του της περασμένης
Δευτέρας, ας κρατήσουμε όσα είπε (παρ’ ότι εν συνεχεία ανακάλεσε) για την
ακρίβεια, που δεν… υπάρχει παρά μόνο στα… ραπανάκια! Και τη φράση – σταθμό
ότι “ακριβοί είναι οι εργαζόμενοι, όχι η αγορά”. Είναι φανερό ότι ο διοικητής
της Τραπέζης της Ελλάδος ταυτίστηκε με τον καραμανλισμό απολύτως, έγινε
σύμβουλος του Καραμανλή και του Αλογοσκούφη και χρησιμοποιείται από την
κυβέρνηση ως “λαγός” κάθε φορά που εκείνη μεθοδεύει τη λήψη μέτρων λιτότητας.
Εντάξει;

KAI TO ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

«Ουδείς ασφαλέστερος εχθρός του ευεργετηθέντος»

Στην πολιτική όπως και στη ζωή ισχύει ένας βασικός κανόνας: ουδείς
ασφαλέστερος εχθρός του ευεργετηθέντος. Τον θυμήθηκα πληροφορούμενος την
περίπτωση μέλους του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, το οποίο όπου σταθεί κι
όπου βρεθεί διατυπώνει χολερικά σχόλια για τον Γιώργο και τις επιλογές του. Ο
λόγος; Ο Γιώργος τού άλλαξε αρμοδιότητες κατά την πρόσφατη αναδόμηση του
οργάνου, αλλά δεν είναι καθόλου ευχαριστημένος με το καινούργιο
“χαρτοφυλάκιο”. Και μπορεί να έχει δίκιο, αλλά είναι δυνατόν να ξεχνάει πως
ό,τι είναι το οφείλει στον αρχηγό του; Το κακό (γι’ αυτόν) είναι ότι τα σχόλιά
του έχουν ήδη κοινολογηθεί στον Γιώργο από διάφορους καλοθελητές. Το ίδιο έχει
συμβεί και με τα σχόλια που κάνουν ορισμένοι από τους βουλευτές που
διαμαρτύρονται ακόμη, επειδή δεν τους έβαλε ο Γιώργος στο Συντονιστικό. Μιλάμε
για βουλευτές που (υποτίθεται ότι) ανήκουν στη λεγόμενη προεδρική φρουρά.
Χάος…