MATIEΣ Λιποταξία

Είναι ένα κείμενο που δεν μπορώ να το ξεχάσω. Το κείμενο-κραυγή απελπισίας τού
καθηγητή Θουκυδίδη Παπαγεωργίου, που δημοσίευσαν το περασμένο Σάββατο, σε δύο
σελίδες – και μπράβο! – «TA NEA». Γιατί δείχνει σε τι δραματική κατάσταση
βρίσκονται σήμερα τα σχολειά μας. Και σε ποιο δύσβατο δρόμο πορεύονται τα
παιδιά μας. Που πλέον δεν είναι μαθητές Λυκείου. Αλλά μόνο υποψήφιοι για τις
Πανελλαδικές Εξετάσεις. Την ευθύνη της προετοιμασίας των οποίων έχουν αναλάβει
τα φροντιστήρια…

Τριάντα χρόνια στην εκπαίδευση ο Θ. Παπαγεωργίου. Αλλά είναι τόσο
απογοητευμένος, που αποφάσισε να τα παρατήσει και να πάει στο σπίτι του, πριν
την ώρα του. Κι ας θεωρεί την απόφασή του λιποταξία. Κι ας αγαπάει την έδρα
και την «παράδοση» κι ας λατρεύει τα παιδιά και τη σχολική αίθουσα. Φαρμάκι
στάζουν τα λόγια του. Όπως, φαντάζομαι, φαρμάκι θα έχει η ψυχή κάθε ευαίσθητου
και ευσυνείδητου εκπαιδευτικού.

Λέει ο καθηγητής: «… Το 7ο Λύκειο Ιωαννίνων στο οποίο υπηρετώ εθεωρείτο πολύ
καλό σχολείο. Είχαμε λόγο ύπαρξης, νιώσαμε δάσκαλοι, μερικές χρονιές, με
κάποια Τμήματα, η συνεργασία έφτασε σε ιδανικά επίπεδα. Τι συνέβη όμως τα
τελευταία χρόνια και τα παιδιά άλλαξαν τόσο πολύ; Γιατί μισούν τόσο τη γνώση;
Γιατί δεν προγραμματίζουν τις υποχρεώσεις τους; Γιατί δεν μπορούν να θέσουν
στόχους; Γιατί δεν ντρέπονται, δεν κοκκινίζουν; Γιατί δεν έχουν “λόγο”; Γιατί
δεν διαβάζουν εξωσχολικά βιβλία;».

H επόμενη διαπίστωση, ακόμη πιο οδυνηρή: «Πολλές φορές σού δίνουν την εντύπωση
πως δεν επικοινωνούν με την πραγματικότητα, δεν βλέπουν το προφανές, αλλά
αντιλαμβάνονται μια “εικονική πραγματικότητα”, όπως ίσως την προσλαμβάνουν από
τις οθόνες της τηλεόρασης, του υπολογιστή και του κινητού τηλεφώνου. Νομίζω
πως μια έρευνα πάνω σ’ αυτό το θέμα είναι πολύ πιο σημαντική από την “ψαλίδα”
ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και τη N.Δ…».

Αλλά, βέβαια, γι’ αυτήν την κατάσταση τη μικρότερη ευθύνη έχουν τα παιδιά. Τα
παιδιά που μεγαλώνουν μέσα στα σπίτια τους, χωρίς να παίξουν, εγκαταλελειμμένα
από τους γονείς τους. Πλημμυρισμένα όμως από δώρα που οι γονείς τους
προσφέρουν, συνεχώς, για να τα βολέψουν με τις τύψεις τους. Ώσπου να φθάσουν
οι Πανελλήνιες. Οπότε, γεια σου για πάντα μοναδική και υπέροχη παιδική
ηλικία…

Λέει κι άλλα πολλά ο καθηγητής. Για τους γονείς που δεν έχουν καμιά επαφή με
το σχολείο. Για τις «δικαιολογημένες» απουσίες. Για εκπροσώπους του κλάδου του
που από συνδικαλιστές κατάντησαν «πολιτικοί σύλλογοι». Για να καταλήξει, με
απόγνωση, στο συμπέρασμα ότι «το Ελληνικό Σχολείο αντικατοπτρίζει δυστυχώς την
ελληνική κοινωνία, η οποία “νοσεί βαθιά”: ζει για να δουλεύει και δουλεύει για
να καταναλώνει. Αδυνατεί να ιδεί, αδυνατεί να βάλει προτεραιότητες. Γι’ αυτό,
η φθίνουσα πορεία του δεν είναι αναστρέψιμη».