Το τέταρτο κουδούνι

Τέλειο! «Μου αρέσει η ιδέα ότι ο Χριστός ήταν παντρεμένος. Γνωρίζοντας
το πρόβλημα που έχει η Καθολική Εκκλησία (σ.σ.: όχι μόνον η Καθολική, όχι
μόνον η Καθολική…) με τους ομοφυλόφιλους, πιστεύω ότι το γεγονός αυτό θα
ήταν απόδειξη ότι ο Χριστός δεν ήταν γκέι»: δήλωση του Μεγάλου – αυτός είναι
όντως Μεγάλος – ηθοποιού του θεάτρου – βασικά – αλλά και του κινηματογράφου
Ίαν ΜακΚέλεν σχετικά με το θόρυβο που ξεσήκωσε στους γνωστούς (…)
εκκλησιαστικούς «κύκλους» η ταινία «Κώδικας Da Vinci» στην οποία και παίζει.

Το ξεσήκωσα απ’ το – εξαιρετικό, όπως πάντα – τελευταίο τεύχος του
περιοδικού «Σινεμά».

H Μίρκα Παπακωνσταντίνου (στη φωτογραφία) επανεμφανίζεται στην αθηναϊκή
σκηνή έπειτα από απουσία δυο χρόνων, σε σκηνοθεσία του συνεργάτη της τα
τελευταία χρόνια («Σίρλεϊ Βαλεντάιν», «Εις μήνιν») Νίκου Καραγέωργου, με το
έργο (1957) του Αλεσάντρο Κασόνα «Το σπίτι με τα εφτά μπαλκόνια» που θα
παρουσιάσουν το χειμώνα στο θέατρο «Λαμπέτη» ο Γιώργος κι η Νινέττα Λεμπέση.

Στο έργο του Ισπανού συγγραφέα (1903-1965) – φίλου του Λόρκα,
δημοκρατικού, που, μετά το τέλος του Ισπανικού Εμφύλιου και την επικράτηση του
Φράνκο, έζησε εξόριστος στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής μέχρι το ’62 και του
οποίου οι Λεμπέσηδες ήδη ανέβασαν, το 2004-2005, και το διασημότερό του «Τα
δέντρα πεθαίνουν όρθια» στο «Βεάκη» με Γιάννη Βούρο, Μάρθα Βούρτση, Εβελίνα
Παπούλια -, πρόσμειξη πραγματικότητας και φαντασίας, μια παραλογισμένη
γεροντοκόρη κι ένας κωφάλαλος έφηβος «έχουν», όπως διαβάζω στο ετήσιο «Θέατρο
1965», «το χάρισμα να βλέπουν την ”τρίτη διάσταση” των πραγμάτων και να ζουν
τον κόσμο όπως θέλουν κι όχι όπως είναι. Αλλά ο πεζός κόσμος δεν είναι γι’
αυτούς και θα καταλήξουν στο θάνατο ή στην παραφροσύνη».

Το «Σπίτι με τα επτά μπαλκόνια» έχει πρωτοπαρουσιαστεί στην Ελλάδα απ’
τον Δημήτρη Μυράτ και τη Βούλα Ζουμπουλάκη – μαζί τους, μεταξύ άλλων, Μάρω
Κοντού, Έλλη Φωτίου, Άγγελος Αντωνόπουλος, Θανάσης Μυλωνάς, Βάσος Ανδρονίδης,
Υβόννη Μαλτέζου – το 1964-65, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μυράτ, στο θέατρο
«Αθηνών», με τον τίτλο «Στερνό καράβι». Σε μετάφραση Ιουλίας Ιατρίδη, που θα
χρησιμοποιηθεί και τώρα αλλά επεξεργασμένη ενώ οι συντελεστές δεν έχουν
αποφασίσει ακόμα αν θα διατηρήσουν και τον ελληνικό τίτλο της.

H υπόλοιπη διανομή καταρτίζεται.

«Το τρέντι θα σφυρίξει τρεις φορές»: ο τίτλος της επιθεώρησης που ήδη
ετοιμάζει ο Σταμάτης Φασουλής (φωτογραφία) για το χειμώνα στο «Δημήτρης Χορν».
Μη μου πείτε! Εξαιρετικός! Ήδη δοκιμασμένος – πρόσφατα – στη στήλη του «Στην
ανάπαυλα» στα «NEA». Και… διαχρονικός! Ό,τι, στο μεταξύ, και να συμβεί θα
ισχύει!

Και τα «ερεθιστικά» που σας έλεγα την περασμένη Πέμπτη: συν-συγγραφείς
στο «Τρέντι», ο εξαίρετος συνάδελφος – επί των πολιτιστικών συντάκτης στο
«Βήμα» – Κοσμάς Βίδος – τρομερό χιούμορ! -, που καλείται να συνεχίσει τη μακρά
ελληνική παράδοση δημοσιογράφων που ‘γραφαν παράλληλα κωμωδία κι επιθεώρηση κι
όχι μόνο, και οι με κάποια πείρα ως σεναριογράφοι Παντελής Καναράκης – και
ηθοποιός – και Βαγγέλης Νάσης.

Πρωτάρηδες κι οι τρεις στην επιθεώρηση – πολύ καλό αυτό – αλλά υπό το
άγρυπνον βλέμμα του Σταμάτη Φασουλή – ακόμα καλύτερο αυτό.

Μωρέ, δεν λέω, πολύ ενδιαφέρουσα – εξαιρετικά ενδιαφέρουσα – η «Νόρα» του
Όστερμαϊερ (βασική φωτογραφία) με τη «Σαουμπίνε» που μας έφερε το Φεστιβάλ
Αθηνών. Αλλά εκείνα τα δόλια, εκείνα τα έρμα τα χρυσόψαρα στο ενυδρείο του
σκηνικού τα πόνεσε η ψυχή μου. Περισσότερο κι απ’ όσο πόνεσε για τα δεινά της
Νόρας της ίδιας…

Τι να ξεπλένουν μέσα στο νερό τα ποτήρια, τι να ορμάει και – μπλουμ! –
να βουτάει μέσα η Νόρα, τι να κάνει καταδύσεις ο Χέλμερ, τι να χώνουν μέσα τις
χερούκλες τους και να ρίχνουν νερά στα πρόσωπά τους να δροσιστούν, τι να
πλατσουρίζουν, τι το πτώμα του Χέλμερ – διότι είχε και πτώμα η εκδοχή
Όστερμαϊερ όπως θα ξέρετε… – να μισοβουλιάζει στο ενυδρείο και τα αίματα να
τα βάφουν κόκκινα τα νερά…

Πώς δεν τους πήρανε μυρουδιά – στη Γερμανία ειδικά, την πατρίδα της
παράστασης… – οι ζωοφιλικές οργανώσεις – που ενίοτε είναι και υστερικές… –
να επέμβουν, απορώ.

T’ άκουσα κι αυτό απ’ την καλλιτεχνική ενημέρωση του Τρίτου
(Προγράμματος της EPA): H «Νόρα» (του Ίψεν), της «Νόρα». Μη χέσω…

Για κοίτα ξεφτίλα! «Αστρολόγος» ντυμένος σούργελο να προφητεύει τα…
μελλούμενα γκολ σ’ εκπομπή για το Μουντιάλ. Κρατικού, παρακαλώ, καναλιού – που
αυτοαποκαλείται «δημόσια τηλεόραση» και που το πληρώνουμε αδρότατα.

Και να μην έχουμε αρπάξει ακόμα τα γιαούρτια και τις ντομάτες!

Αν, πάλι, θεωρείται χιούμορ, ε, πολύ της πεντάρας είναι!

Άντε και με καφετζού και με τον… – πώς τον λέγανε; Ταμπάκη;

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Κόκαλα έχουν… Οι επιχορηγήσεις θεάτρου. Οι λεγόμενες «του 2005-2006»
– περσινά, ξινά σταφύλια, αλλά απ’ το ολότελα… Πέντε, έξι, εφτά συνεδριάσεις
έχει στο ενεργητικό (;) της η Γνωμοδοτική Επιτροπή μέχρι τώρα; Έχουν χάσει το
λογαριασμό στο υπουργείο Πολιτισμού…

Απ’ ό,τι μαθαίνω, με τους ρυθμούς που πάνε, πριν απ’ τις 15 Ιουλίου
ανακοίνωση δε βλέπουμε. «Θρίλερ» που λένε.

Και να δω και τι μαντάτα θα ‘χουμε μέσα στους καύσωνες…

Καλά κ. Τατούλη μου, εσύ έφυγες νωρίς…

Με το «Θέατρο του Νότου» θα συνεργαστεί τον επόμενο χειμώνα ο Δημήτρης
Πιατάς (φωτογραφία). Έτσι έκλεισε και το τελευταίο κενό στις διανομές του
«Αμόρε».

Ο Δημήτρης Πιατάς θα επωμιστεί τον κεντρικό ρόλο στο «Μαμ», το πρώτο
θεατρικό του Θεσσαλονικιού Σάκη Σερέφα – φιλόλογου, στα σαράντα έξι του, με
είκοσι έξι βιβλία στο ενεργητικό του (ποίηση, πεζογραφία, μελέτες, βιβλία για
παιδιά, μεταφράσεις…) και το σενάριο για την τηλεταινία του Πάνου
Καρκανεβάτου «Το ρουλεμάν» – που θα το σκηνοθετήσει η Ελένη Μποζά, εναρκτήριο
στον Εξώστη.

Πρόκειται για τον αφηγητή του έργου, έναν άντρα που η μνήμη του τον
ταξιδεύει στο παρελθόν, σε μια σημαντική στιγμή της ζωής του: τη σχέση του,
όταν ήταν παιδί, με τον οδηγό του σχολικού του λεωφορείου ο οποίος του ‘μαθε
τη ζωή μέσα απ’ το… φαγητό.

Το παιδί θα παίξει ο… αναλόγων του Δημήτρη Πιατά διαστάσεων Σωτήρης
Πατσίκας και τον οδηγό ο Βασίλης Καραμπούλας.