Eμπρός στον Γράμμο με τα Bίτσια

Πόσες μέρες τώρα θέλω να γράψω για όλα αυτά που βλέπω στην τηλεόραση και κάτι
με κρατάει που δεν το ξέρω. Για όλες αυτές τις διαπομπεύσεις, αντιδικίες,
αφοδεύσεις, από καρδιάς αγάπες, εκ του πονηρού τραγούδια, συνθέτες και
εκκολαπτόμενους τραγουδιστές, παρουσιαστές γλεντοκόπους της ξαναμμένης
κάμερας, παρουσιαστές βραβείων και εξαφανιστές ψυχών, είδωλα, είδωλα, είδωλα.
Πού βρέθηκαν τόσα πολλά σε μια μικρή Ελλάδα; Και επί της κεφαλής των ειδώλων,
διαφημίσεις. Όλοι από ένα καπελάκι κινητής τηλεφωνίας στο κεφάλι, ένα γερό
ποσό στην τσέπη κι ένα τεράστιο κενό στη συνείδηση που αντηχεί φράσεις του
τύπου «δεν προλαβαίνω να ξοδέψω τα λεφτά μου, η μόδα είναι η βασίλισσα μου
και, όπου να ‘μαι γίνομαι και πρέσβειρα UNESCO». Για όλους αυτούς που
παίρνοντας τον εαυτό τους στο ψιλό, τον αναβιβάζουν στον χώρο του απυρόβλητου.
Για τα λόγια-λόγια-λόγια, που τυλίγουν τον θεατή σαν απόχη από δίχτυ πυκνό κι
αδιαπέραστο. Για όλα αυτά που σέρνονται στην τηλεόραση σαν γάγγραινα, σπάνε
αργά αργά το γυαλί, μπαίνουν στο σπίτι, απλώνονται στον καναπέ, εισβάλλουν
στην κουζίνα κι αν δεν σε βρουν κι εκεί έρπουν στο κρεβάτι, χώνονται μες στον
ύπνο, μπλέκονται με τα όνειρα και σαν δικοί σου πια (ιδιόκτητοι) εφιάλτες
ανοίγουνε σπηλιές, φτιάχνουν φωλιές, γεννάνε τα αυγά τους, γεμίζεις τη ζωή σου
πια με όλα αυτά τα σκουλήκια, που σε πείσμα των φυσικών νόμων ποτέ δεν θα
φτιάξουν με το γλιστερό τους σάλιο ένα κουκούλι που θα τα μετατρέψει σε νύμφη.
Ποτέ, καμιά πεταλούδα πολύχρωμη δεν θα βγει από αυτές τις χνουδωτές
τηλεκάμπιες.

Κι όμως κάτι με κρατάει.

Με κρατούσε μάλλον, μέχρι τη στιγμή που στάθηκα και κοίταξα προς τα πίσω και
είδα.

Είδα τη ζωή μου και, σε κάθε της στιγμή, κατάλαβα πως όλο και κάποιος απ’
αυτούς που τώρα βασιλεύουν στα κανάλια ήταν παρέα, φίλοι μου. Τους αγαπούσα
ειλικρινά και μ’ αγαπούσαν σφόδρα. Άλλοι, από μικρά παιδάκια ακόμα, έρχονταν
σπίτι μου και με τον θαυμασμό στα μάτια μού εξομολογήθηκαν τα όνειρά τους κι
εγώ τους βοήθησα όσο και όπως μπορούσα, κι άλλοι φίλοι καλοί που έζησα τη ζωή
μαζί τους, κοντά δέκα χρόνια, και τώρα ανοίγω το κουτί και τους βλέπω κι είναι
σαν να βλέπω τον παλιό μου εαυτό επί της οθόνης να μετέρχεται αυτό που μισούσα
κι εχθρευόμουν όσο τίποτα. Όλοι οι παλιοί μου φίλοι, τουλάχιστον οι
περισσότεροι – ο Άρης εξαίρεση φωτεινή και γι’ αυτό τιμωρημένος – είναι ή
σταρ(;) ή δημιουργοί στην τηλεόραση. Και τότε κατάλαβα. Τότε μόνο κατάλαβα τι
με κρατάει και δεν γράφω τίποτα. Κάνω την πάπια και περί άλλα τυρβάζω. Γιατί
όλο αυτό που κοροϊδεύω και μισώ είναι η μισή μου η ζωή. Τα χρόνια μου, που
μεγάλωσαν πια και πουλιούνται όσο όσο στο φώσφορο της τηλοψίας. Άρα, είμαι κι
εγώ ένα μέρος αυτού που κατακρίνω. Είμαι και ο κριτής και ο κρινόμενος. Μέσα
μου βαθιά ακούω και τους αλαλαγμούς του θύτη και τις κραυγές του θύματος.

Μέσα μου συντελείται ένας εμφύλιος. Ένας εμφύλιος που περιμένει τον Παπάγο του
να τον τελειώσει. Να στείλει το ένα μου μισό στην εξορία και το άλλο να το
κάνει κυβέρνηση.

Όπου να ‘ναι έρχεται, το βλέπω, και η αντιπαροχή κτιρίων και αισθημάτων.