Tο φάντασμα στο ποτάμι

Στην αιώνια μάχη του καλού και του κακού «πέφτουν» κεφάλια. Από τη μία ο
χαμός, η καταστροφή, η απόλυτη εγκατάλειψη, ο τυφώνας Κατρίνα. Από την άλλη,
οι δυνάμεις του καλού αντιστέκονται. Και στήνουν οχυρωματικά έργα. Διαφορετικά
η παρτίδα θα ήταν χαμένη από την αρχή. Αλλά δεν είναι.

«The River In Reverse» Elvis Costello, Allen Toussaint (Verve)

Μπορεί να δεις ξαφνικά τον Έλβις Κοστέλο να παίζει σάμπα πρώτος και
καλύτερος στο καρναβάλι του Ρίο. Μπορεί να τον δεις να ιδρώνει πάνω σε ένα
κομμάτι κλασικής μουσικής, αλλά και να κρατά ομήρους από το κοινό σε ροκ εν
ρολ συναυλία. Από τον Κοστέλο, όλα να τα περιμένεις. Έχει κάτι από δυνάμεις
υπερήρωα κόμικς, αν και δεν θα τολμούσα να τον φανταστώ με κολάν και φτερά σαν
άλλο Σούπερμαν και Μπάτμαν. Τώρα, ο Έλβις, ο δεύτερος, μας περνάει από το
ποτάμι χωρίς να βραχούμε. Αυτό μουσικά «στέκει» και μεταφράζεται στη
συνεργασία του με τον Αλέν Τουσέν, γκουρού της Νέας Ορλεάνης – ο ίδιος ένας
ποταμός από μουσικές, συνθέτης, παραγωγός, πιανίστας, θρύλος του big easy. Και
σε αυτή τη συνεργασία ο τυφώνας Κατρίνα κάνει σαρωτικό πέρασμα σαν φάντασμα
από το ένα κομμάτι στο άλλο, από τη νότα του πιάνου στη φωνή. Συναντήθηκαν
λίγο μετά το κακό, οι δυο τους σε μια από τις πολλές συναυλίες για την
ανακούφιση των πληγέντων. Ο Κοστέλο, άλλωστε, δεν ήταν ξένος σε αυτά τα
χωράφια, φανατικός θαυμαστής των ηχογραφήσεων της Stax πολύ πριν φιλτράρει τις
επιρροές αυτές στο «Get Happy!» – ο Τουσέν μάλιστα έπαιζε εδώ και εκεί σε
συνθέσεις του Κοστέλο (ήταν το πιάνο στο «Deep Dark Truthful Mirror» από το
«Spike») και τίποτε δεν έδειχνε παράξενο στο να βρεθούν ξανά μαζί. Κάτω δε από
αυτές τις συνθήκες η συνεργασία δεν ήταν απλά αναμενόμενη, ήταν απαραίτητη.
Έτσι – με παραγωγό τον ευρηματικό Τζο Χένρι – το άλμπουμ χωρίζεται σε δύο
μέρη, σε διασκευές παλιών συνθέσεων του Τουσέν (που είχε γράψει για τον Λι
Ντόρσι, τον Αρτ Νέβιλ κ.ά.) και σε καινούργια που έγραψαν και οι δύο μαζί,
όπως το «Sharpest Thorn», το «Broken Promise Land», το «International Echo»,
το «Ascension Day» και το «Six Fingered Man».

Αν τολμάει ο Κατρίνα ας ξαναπεράσει από Νέα Ορλεάνη. Ο Κοστέλο και ο Τουσέν τον… περιμένουν

Μέσα από την αλάνθαστη χημεία τους – είναι και δύο παθιασμένοι με τη μουσική –
και με πολλά από τα κομμάτια να στοχεύουν κατευθείαν στην καρδιά του τυφώνα
Κατρίνα (δες το συγκινητικό «River In Reverse»), η Νέα Ορλεάνη δείχνει να έχει
στεγνώσει και να λιάζεται κάτω από τον πιο λαμπερό της φως. Δεν χρειάζονται
πολλά. Λίγη πίστη ότι το καλό θα κερδίσει. Έστω και αν όλα τα άλλα γύρω
παίζουν το παιχνίδι του τυφώνα Κατρίνα.

«Spain again» Michel Camilo & Tomatito (Universal)

Άλλη συνεργασία αυτή εδώ. Πριν από επτά χρόνια ο πιανίστας Μισέλ Καμίλο
και ο κιθαρίστας του φλαμένκο Τοματίτο ένωσαν πλήκτρα και χορδές σε μια
«ισπανική» συμφωνία. Από τότε οι δύο μουσικοί άνοιξαν και άλλο τους ορίζοντές
τους και από διαφορετικά σημεία οι δυο τους τώρα ξαναεπισκέπτονται τη δική
τους «Ισπανία». Τους άκουσα σαν καλοκαιρινή εξόρμηση με γεύση καρπουζιού και
άρωμα δροσερής άμμου, ενώ σκαρφάλωναν αέρινα σε συνθέσεις Καμίλο, Χουάν Λούις
Γκουέρα, Τσικ Κορία και Πιατσόλα ή με εκείνο το ορμητικό σαν μπουρίνι «Α Los
Nietos», του Τοματίτο αφιερωμένο στον Πατ Μεθίνι με παλλόμενο ταμπεραμέντο από
τον Νότο. Ανοιχτά παράθυρα, κουρτίνες να χορεύουν και εισιτήρια για το πλοίο
κοντά στα κλειδιά του σπιτιού.

«White Limousine» Duncan Sheik (Α& Ν)

Ο Ντάνκαν Σέικ ήταν από τότε που εμφανίστηκε στα μουσικά, στη δεκαετία του
’90, κάτι σαν η κρυφή ελπίδα μιας φωτεινής ποπ με πολλά στοιχεία από το ροκ ως
το φανκ και καλές ιδέες σαν σκιές γύρω από τα τραγούδια. Κάπου στη μέση κανείς
δεν ήξερε τι ακριβώς να περιμένει από τον Ντάνκαν, παρ’ ότι το «Breathing»
ήταν από τα κομμάτια που είχαν λειώσει στα ραδιόφωνα, ένα καθαρό ποπ – για
όλους – κέρασμα. Στη συνέχεια έγινε βουδιστής και ασχολήθηκε με πολλά πρότζεκτ
στην Αλβανία και στην Κούβα παράλληλα με τη μουσική και την αδιαπραγμάτευτη
παρουσία του, παντού όπου η μουσική μπορούσε να παίξει κοινωνικό ρόλο. ΟΚ,
λοιπόν. Οι καλές προθέσεις όμως δεν αρκούν για να απογειώσουν το «White
Limousine», που ενώ θέλει να κάνει τις αντιπολεμικές δηλώσεις του και να τα
σούρει στο αμερικανικό σύστημα, κολλάει με τις ευγένειες αποφεύγοντας ευθείες
βολές. «Ας πάμε για σόπινγκ / ώστε να μπορέσουμε να βρούμε τους εαυτούς μας»,
λέει καυστικά. Μήπως όμως να πάμε;

Μπλα, μπλα, μπλα

«You In Reverse» Built To Spill (Warner)

Με τα γουόκμαν κατεβαίνεις Πανεπιστημίου, σου κορνάρουν στο φανάρι,
κλείνουν τον δρόμο, πορεία στο κέντρο, θα αργήσεις και τέλειωσε και η μπαταρία
στο κινητό. Οι «Built To Spill» μάλλον όμως δεν θα σε βοηθήσουν. Λίγο φλύαροι
και λίγο χαμένοι στα σόλο της κιθάρας σε αφήνουν να περιμένεις κάτι που δεν θα
συμβεί μέχρι το τέλος του «In reverse». Θυμάστε τι σκότωσε το ροκ στα 70’s;
Εκείνες οι ατέλειωτες, άνευρες κιθάρες. Και η μεγαλομανία του μερικές φορές.