MATIEΣ Kάτι έγινε…

Παλιός συνάδελφος, συνταξιούχος, που παρακολουθεί στενά, επί δεκαετίες, τα
ελληνοτουρκικά, μου έλεγε, προχθές το βράδυ, όχι χωρίς μελαγχολία:
«Καθησυχάζουμε τους εαυτούς μας – τους κοροϊδεύουμε, μάλλον – λέγοντας ότι
“κάτι έγινε” στο Λουξεμβούργο, θετικό για μας, στην πρόσφατη σύνοδο των 25.
Τίποτα δεν έγινε! H απειλή του βέτο από τη Λευκωσία και ο τελικός συμβιβασμός
δεν πρόκειται ν’ αλλάξουν τα πράγματα. H Άγκυρα κερδίζει, συνεχώς, χρόνο.
Πετάει την μπάλα στην εξέδρα. Και τον Οκτώβριο, πάλι θα βρει διάφορα, για να
μην εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της απέναντι στην E.E…».

Διάβαζα την Τετάρτη στην «Καθημερινή» (Στ. Λυγερός, πηγή του το Ινστιτούτο
SIPRI, παρουσίαση και ανάλυση από «Ελευθεροτυπία») ότι «η Ελλάδα δαπανά, κάθε
χρόνο, από το 1988, άνω των 7 δισ. δολαρίων για εξοπλισμούς. Ποσό που
αντιστοιχεί στο 4,5% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος. Οι δαπάνες της
Τουρκίας, στο ίδιο διάστημα, κυμαίνονται στα 11 δισ. δολάρια και φθάνουν το
4,8% του ΑΕΠ. Στη Γερμανία το ποσοστό των εξοπλισμών επί του ΑΕΠ δεν ξεπερνά
το 1,5%, ενώ στη Γαλλία και τη M. Βρετανία είναι γύρω στο 2,6%. Είναι προφανές
ότι τα ποσά που δαπανούν Ελλάς και Τουρκία είναι πολλαπλάσια των στρατιωτικών
υποχρεώσεών τους στα πλαίσια του ΝΑΤΟ (…). Συνεπώς, ο συνεχής και
επαχθέστατος ανταγωνισμός των εξοπλισμών, λογικώς, θα έπρεπε εξαρχής να
αποτελεί το κεντρικό ζήτημα στις συνομιλίες των δύο χωρών, ως πρωταρχικό μέτρο
για την οικοδόμηση εμπιστοσύνης…».

Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει αυτόν τον παραλογισμό: να εξοπλίζονται –
«αστακοί» – οι Τούρκοι, να τους ακολουθούν οι Έλληνες και όλ’ αυτά τα χρήματα
– μυθικά ποσά -, που θα γίνονταν νοσοκομεία, σχολεία, ινστιτούτα ερευνών, να
καταλήγουν στις τσέπες Αμερικανών και Ευρωπαίων βιομηχάνων! Και αυτή η τρέλα
να μη σταματάει! Και οι πιλότοι να βρίσκονται, κάθε ώρα και στιγμή, στον αέρα
και να σκοτώνονται…

Πιλότοι… H Καλαμάτα ετίμησε τον υπέροχο αγωνιστή της αντιδικτατορικής πάλης
Τάσο Μήνη: έδωσε το όνομά του σε μια παλιά πλατεία της πόλης. Στη μαρμάρινη
στήλη-μνημείο χαράχτηκαν τα εξής: «Αναστάσιος Μήνης, Αεροπόρος, 1919-2005. Με
το μνημείο αυτό, ο Δήμος Καλαμάτας τιμά το άξιο τέκνο του, για τους μέχρι
αυτοθυσίας αγώνες του για την Ελλάδα και τη Δημοκρατία». Και η εφημερίδα
«Θάρρος» σημείωσε σε άρθρό της: «Τούτη η πλατεία της παλιάς Καλαμάτας από
σήμερα θα γίνει μια πλατεία ιστορική».

Μια λέξη, μόνο, από μένα: Μπράβο!