H μεγάλη πορεία

Όπως λένε στο ΠΑΣΟΚ «η κατάστασή μας θυμίζει τη μεγάλη πορεία επί Μάο»…

Ο Νίκος Χριστοδουλάκης είναι κομβικό πρόσωπο στο ΠΑΣΟΚ. Ως υπουργός
Οικονομίας το 2001-2004 και άνθρωπος απόλυτης εμπιστοσύνης του Κώστα Σημίτη
ήταν έμβλημα για τους «εκσυγχρονιστές» και «κόκκινο πανί» για τους άλλους. Γι’
αυτό η παρουσίαση του βιβλίου του, την περασμένη Τετάρτη το βράδυ στο
βιβλιοπωλείο «Ιανός», αποδείχθηκε ενδιαφέρον γεγονός.

Στο ακροατήριο συνυπήρξαν «αι γενεαί πάσαι» του ΠΑΣΟΚ. Από Παπουτσή μέχρι
Ανδρουλάκη. Από Ανδριανόπουλο μέχρι Τόνια. Από Μαριλίζα μέχρι Πεπονή. Από
Πολεμαρχάκη μέχρι Πρωτόπαπα. Από Σκανδαλίδη μέχρι Γκερέκου. Ξαφνικά, το «όλον
ΠΑΣΟΚ» ήταν εκεί – σχεδόν καμιά εξηνταριά βουλευτές. Δεν είχαν τι να κάνουν το
απόγευμα; Είναι η συμπάθεια για τον Χριστοδουλάκη ως πρόσωπο; Ήθελαν παρέα; Ή
μήπως στα εσωκομματικά έχουμε μια νέα φάση;

Τον πρώτο ενάμιση χρόνο μετά τις εκλογές του 2004, οι «εκσυγχρονιστές» ήταν
μαύρα πρόβατα. Το «άλλο ΠΑΣΟΚ» ήθελε τη ρεβάνς του ’96. Και οι
νεο-παπανδρεϊκοί τούς θεωρούσαν ταυτισμένους στη συνείδηση της κοινής γνώμης
με την απαξίωση της κυβέρνησης Σημίτη που έφερε την ήττα. Τώρα αυτό το κλίμα
φαίνεται να υποχωρεί σιγά σιγά. Οι διαχωριστικές γραμμές έχουν ατονήσει. Νέες
συμμαχίες ή συνενοχές αναπτύσσονται σιγά σιγά. Και όλοι περιμένουν να δουν τι
ρόλοι επιφυλάσσονται σε ποιους στην αναδόμηση των κομματικών οργάνων που
προετοιμάζει, υποτίθεται, ο Παπανδρέου.

ΦΥΣΙΚΑ, ένα πολιτικό κόμμα δεν είναι φιλανθρωπική οργάνωση. Δεν τους
ήλθε ξαφνικά η διάθεση «αγαπάτε αλλήλους». Οι ΠΑΣΟΚοι έχουν έλθει πιο κοντά
υπό την πίεση των αρνητικών δημοσκοπήσεων. Αλλά και γιατί είναι κοινή η
διαπίστωση μιας πολιτικής περιθωριοποίησης του Κινήματος. Βουλευτής της B’
Αθηνών μιλάει για «γκρίνια και φόβο στην Κοινοβουλευτική Ομάδα, όπου κυρίαρχο
πλέον είναι το άγχος της επανεκλογής». Ο νέος εκλογικός νόμος και το αίνιγμα
των κατανομών επιτείνει αυτές τις φοβίες.

Με άλλα λόγια, οι ΠΑΣΟΚοι βράζουν όλοι στο ίδιο καζάνι. Και το βράσιμο τους
έχει κάπως μαλακώσει. Την ίδια ώρα είναι κοινή συνείδηση η δυσκολία να πάρει
το ΠΑΣΟΚ πειστική αντιπολιτευτική θέση, όταν έχει κρατήσει την εξουσία τόσο
πολύ. H αναδίπλωση της κυβέρνησης στα πανεπιστημιακά προκάλεσε ανακούφιση,
αφού είχαν ήδη αναπτυχθεί εντάσεις μέσα στο Κίνημα, κάτι που φάνηκε στη
λεκτική αντιπαράθεση Πετσάλνικου – Δαμανάκη στο Συντονιστικό.

Όπως παραδέχεται άλλος βουλευτής της B’ Αθηνών, «η κατάστασή μας θυμίζει τη
μεγάλη πορεία επί Μάο». Στον δύσβατο αυτό δρόμο πορεύονται όλοι μαζί και δεν
θα επιβιώσουν αναγκαστικά οι νέοι ή οι ευνοούμενοι του συστήματος Παπανδρέου,
αλλά οι πιο δυνατοί. Ο Χρίστος Βερελής, ας πούμε, έχει να λέει για τις
δημοσκοπήσεις που τον εμφανίζουν ανεβασμένο στην Αιτωλοακαρνανία και ας μην
ήταν «το άρωμα της τελευταίας διετίας» στο ΠΑΣΟΚ του Γιώργου.

Ασφαλώς, όλα αυτά δεν εκφράζουν ατμόσφαιρα αισιοδοξίας. Ωστόσο, στο ξεκίνημα
του νέου εκλογικού κύκλου με τις δημοτικές του φθινοπώρου, το ΠΑΣΟΚ
προσέρχεται με τις εσωτερικές έριδες να έχουν κάπως ατονήσει. Ίσως γιατί
αρχίζει να γίνεται αντιληπτό ότι το να ενοχοποιούν οι μεν τους δε δεν ωφελεί
κανέναν. Πως η νίκη – ή μάλλον η έξοδος από το περιθώριο – θα προέλθει από την
αποκατάσταση της σχέσης του ΠΑΣΟΚ με την κοινωνία. Και πως μέχρι να γίνει αυτό
ο καθένας θα πρέπει να επιβιώσει εκλογικά, περπατώντας μόνος του.