Ψυχαγωγικός τηλε-κιμάς

Είναι πολύ σκληρή η υπόθεση του Άλεξ για να στριμώχνεται σε ένα πρωινάδικο μεταξύ ζωδίων, μόδας και χαριεντισμών της παρουσιάστριας

Εγώ δεν θέλω να μιλήσω σε αυτή την εκπομπή, που παρουσιάζει μπικίνια και λέει
στα κορίτσια τι πρέπει να φοράνε και ότι πρέπει να ασχολούνται με την εμφάνισή
τους, έλεγε θυμωμένη μια κυρία από τη Βέροια στον τηλεοπτικό φακό. Ήταν στον
«Πρωινό καφέ», που για δεύτερη συνεχή ημέρα είχε απευθείας σύνδεση με τη
Βέροια, για να καταναλώσει λίγο ακόμη από το θρίλερ που ξετυλίγεται ημέρα με
την ημέρα στις οθόνες. Έξαλλη η κυρία, τράβηξε το ακουστικό μόλις έμαθε για
ποια εκπομπή πρόκειται και αποχώρησε μουρμουρίζοντας για τις εκπομπές που όλο
λένε στα παιδιά τι θα φορέσουν και δεν ασχολούνται με τίποτε άλλο.

Έξαλλη ίσως από την τεράστια αιφνίδια δημοσιότητα στον τόπο, από τους
τηλεοπτικούς φακούς που παραμονεύουν κάθε βήμα των κατοίκων και που αναδεύουν
με βία τα ανθρώπινα υλικά για να εξασφαλίσουν θέαμα με ενδιαφέρον, που μοιάζει
υποκριτικό σε μια πόλη της ελληνικής περιφέρειας μεταξύ τόσων άλλων που ζουν
ξεχασμένες.

Το ακλόνητο επιχείρημα της ρεπόρτερ που ρωτούσε τη συγκεκριμένη κυρία για την
κατάσταση στην πόλη ήταν ότι «η Ελενώρα τώρα μπορεί να παρουσιάζει ψυχαγωγική
εκπομπή, αλλά μέχρι πριν από λίγο καιρό παρουσίαζε δελτίο ειδήσεων». H ίδια η
παρουσιάστρια στη μισή οθόνη, σε κοντινό πλάνο με το μαύρο γυαλί και μακιγιάζ
θαλασσινό, ατένιζε τα τεκταινόμενα και πρόσθετε και το δικό της επιχείρημα στο
αλαλούμ, «μα εμείς είμαστε ψυχαγωγική εκπομπή». Έτσι δικαιολογούσε τα περί
μπικινιών που κατήγγελλε η κυρία. Πίσω της η ομήγυρη της εκπομπής, η
αστρολόγος, η στιχουργός και φόντο η πισίνα, έστελναν τα δικά τους
πανηγυρτζίδικα μηνύματα.

Μαύρη κωμωδία, από αυτές που μόνο στην ελληνική τηλεόραση συμβαίνουν
και που συνεχίστηκε με θρίαμβο του παράλογου. Αμέσως μετά την ενημέρωση για
τις εξελίξεις στη Βέροια, αμέσως μετά τις δηλώσεις μιας άλλης κυρίας «ότι
φτάνει πια με αυτή την τηλεόραση που προβάλλει επίπεδα μοντέλα ζωής», έχοντας
ολοκληρώσει ως πρώην ανκοργούμαν, η Ελεονώρα συνεχίζει ως νυν πρωινατζού.

Βουτάει το μικρόφωνο και επισκέπτεται μετά της στιχουργού μια φάρμα, όπου
ανακαλύπτει κατσίκα έτοιμη για δηλώσεις: «Μπεεεεεε, μπεεεεεε» της φώναζε.
Μάλλον δεν τα κατάφερνε στην προφορά, γιατί η κατσίκα παρέμενε απαθής. Στο
πλαίσιο της ψυχαγωγίας του κοινού του, το πρωινάδικο είχε δίπλα δίπλα μια
φρέσκια αναφορά από τα «πολύ ψυχαγωγικά» που συμβαίνουν στη Βέροια και από τα
προβλήματα μιας κατσίκας.

Την εποχή που ο Νιλ Πόστμαν, ο Αμερικανός ανατόμος των μίντια, έγραφε
ότι η λειτουργία της τηλεόρασης δεν μας απειλεί με ένα οργουελιανό σύμπαν,
αλλά με ένα σύμπαν σαν αυτό που περιγράφει ο Χάξλεϊ, όπου κυριαρχεί ο φασισμός
της διασκέδασης, όπου η δυνατότητα της σκέψης πνίγεται στο χάχανο και στην
υποχρέωση της διαρκούς ψυχαγωγίας, δεν είχε υπ’ όψιν του την ελληνική
τηλεόραση, που θα τον επιβεβαίωνε πανηγυρικά. Χωρίς προσχήματα καν, μετατρέπει
σε ψυχαγωγικό το πιο τραγικό υλικό.

Αναλύεται εδώ και ημέρες το πρόβλημα της βίας στα σχολεία, αν και κατά πόσο
φταίει το σύστημα της εκπαίδευσης, η απουσία επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών, η
έλλειψη ψυχολογικής υποστήριξης στα σχολεία και την ίδια στιγμή όλο αυτό το
κορυφαίας σημασίας ζήτημα μετατρέπεται σε ένα είδος βίας της διασκέδασης.
Δυστυχώς είναι η βαριά σκιά της εξαφάνισης του Άλεξ που κάνει όλα αυτά να
αποκτούν μια ξεχωριστή τηλεοπτική αίγλη.

Πάλι πέφτουμε από τα σύννεφα

Αιφνιδίως ανακαλύψαμε τη σκληρότητα που συμβαδίζει με την ανάγκη για
τρυφερότητα στην παιδική ηλικία. Αιφνιδίως ανακαλύψαμε ότι τα αγγελούδια μας
δεν ζουν ακριβώς σε παραδείσους. Αιφνιδίως ανακαλύψαμε πως δεν τους έχουμε
δώσει πρότυπα, πως φταίει η τηλεόραση, πως φταίει που δεν ελέγχονται και δεν
επιμορφώνονται οι δάσκαλοι, πως φταίει η άτιμη η κοινωνία, όλα μας φταίνε και
μεις θεατές του φταιξίματος, των άλλων φυσικά. Τι υπέροχο θέαμα, ένα ακόμη,
μιας εθνικής τραγωδίας ή μήπως μιας εθνικής ψυχανάλυσης, όπου ψαχνόμαστε ποιοι
είμαστε και πού πάμε και αφού δεν τα βρίσκουμε πέφτουμε στον κουβά της
τηλεοπτικής ψυχαγωγίας, ανακουφισμένοι που τουλάχιστον ξεσπαθώνουμε στα
τηλεπαράθυρα. Πάνω απ’ όλα η ψυχαγωγία μας, με τις τραγωδίες, με τα δράματα
των άλλων και με τις κρίσεις συνείδησης.