ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Bησσαρίων

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Σωτ. Αναστασόπουλος, Πριγκίπου 22, N. Φιλαδέλφεια, γράφει: «Ινδία,
κάποτε. Αγγλοκρατούμενη. Ένας Γερμανός ταξιδεύει με τρένο. Κάποια στιγμή, το
τρένο σταματάει. “Γιατί;”, ρωτάει ο Γερμανός επιβάτης τον Ινδό μηχανοδηγό.
Αυτός του δείχνει μια αγελάδα που κοιμόταν πάνω στις ράγες. “Διώξ’ την, για να
συνεχιστεί το ταξίδι”, λέει ο επιβάτης. Ο μηχανοδηγός, έκπληκτος, ρωτάει: “Μα,
να ενοχλήσω τον θεό την ώρα που κοιμάται;”. Και ο Γερμανός, κουνώντας το
κεφάλι του: “Κυβέρνα Βρετανία!”.

Αναφέρομαι στο παράδειγμα αυτό γιατί είναι πανομοιότυπο με εκείνο της
μουμιοποίησης του ιερομονάχου Βησσαρίωνος. Οι Άγγλοι έκαναν την πάπια μπροστά
στον “θεό” αγελάδα για να εξαπατούν τους αμαθείς Ινδούς και να διαιωνίζουν την
κατοχή τους στην Ινδία. Και εδώ, στον τόπο μας, κυβέρνηση και Εκκλησία, με
θρησκευτικό κυνισμό, ανήγαγον τη μουμιοποίηση σε “θαύμα”, σε “μήνυμα εξ
ουρανού” για να διαιωνίζουν, επίσης, την εξουσία τους. Και ενώ οι ειδικοί
επιστήμονες ξεκάθαρα αποφαίνονταν ότι όλα τα περί θαύματος ήταν φιάσκο και
πομφόλυγες, οι αετονύχηδες υποκριτές, με σπουδή συνέχιζαν να παροτρύνουν και
να πατρονάρουν τους αφελείς να πάνε να προσκυνήσουν. “Σπεύσατε να προσκυνήσετε
το θαύμα και μην ψάχνετε για την αλήθεια, γιατί αν την μάθετε θα ξυπνήσετε, θα
βγείτε από το σκοτάδι της πλάνης και θα αρπάξετε για εμάς όχι το Ευαγγέλιο
αλλά το φραγγέλιο. Και τότε εμείς θα χάσουμε την εξουσία και τα οφίκια και θα
μείνουμε γυμνοί”.

Ο Χριστός κήρυττε το “Εγώ ειμί η οδός της αληθείας”. Ο Σολωμός επισημαίνει
ότι: “Το Έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικόν ό,τι είναι αληθές”. Και ο Χείλων
διδάσκει την ηθική με το γνωμικό του “Να προτιμάς τη ζημία από το ανέντιμο
κέρδος”.

Τα ηθικά αυτά διδάγματα σκόπιμα αγνοήθηκαν από τα “σαΐνια”. Πέρασαν στο
ντούκου. Το φιάσκο απεκρύβη από τον λαό και η αλήθεια θυσιάστηκε στον βωμό της
νοσηρής σκοπιμότητας, της προσωπικής φιλοδοξίας και του υλικού κέρδους.

Και θα ήταν ωφέλιμο να μάθουν οι υπεύθυνοι φορείς ότι όλα αυτά τα καμώματα και
τα τερτίπια καταγράφονται στη μνήμη και τη συνείδηση του κάθε σκεπτόμενου. Και
κάποτε, ιδιαίτερα για την Εκκλησία, βγαίνουν στην επιφάνεια και γίνονται
μπούμερανγκ για τους επινοητές τους και κατ’ επέκτασιν για τους ιεράρχες. H
Ορθοδοξία δεν έχει ανάγκη από γρίφους και ψεύδη, η ηθική της διδασκαλία είναι
κρυστάλλινη και περισσεύει. H απόκρυψη της αλήθειας από την Εκκλησία και η
ανάμειξη της ηγεσίας της στο παρασκήνιο ή στο προσκήνιο του φθοροποιού
κομματισμού, νοθεύουν την καθαρότητα της θρησκείας και αμαυρώνουν την αίγλη
της εκκλησιαστικής ιστορίας.

Και εκφράζω αυτές μου τις πεποιθήσεις γιατί είμαι θεοσεβής και θρησκευόμενος.
Και βαθιά θλίβομαι όταν βλέπω πράγματα που απαξιώνουν και μολύνουν τη
γνησιότητα της θρησκείας. Πρακτικές που απάδουν στην εκκλησία και διαταράσσουν
την τάξη και τις ρίζες της».