ANAΛΩΣIMA Aνοιχτά παράθυρα

Μπορούσες να τη δεις ανεβαίνοντας προς τον Λυκαβηττό, γιατί το σπίτι της είχε
μια μεγάλη τζαμαρία και πόρτα που άνοιγε σχεδόν πάνω στον δρόμο. Αλλά ο δρόμος
είναι σκαλοπάτια, κι όποιος λαχάνιαζε και στεκόταν μια στιγμή να πάρει ανάσα,
αν κοίταζε μέσα στο φωτισμένο δωμάτιο έβλεπε στη μιαν άκρη έναν αργαλειό – όσο
μπορεί να είναι αργαλειός σε άκρη – και γύρω του ένα σωρό όμορφα πράγματα. Τα
καλοκαίρια την πετύχαινες στο τραπέζι τής βεράντας αυτής· μπορούσες να σκύψεις
από το καγκελάκι, να της πεις καλησπέρα. Αλλά πιο πολύ την έβλεπες – κι ακόμα
τη βλέπεις εκεί – διαβάζοντας τα βιβλία που είχε γράψει, το «H ζωή μου με τον
Άγγελο», κατ’ αρχήν. H Άννα Σικελιανού είχε ζήσει αυτό που αποτελεί ή
αποτελούσε σε άλλους καιρούς, πολύ διαδεδομένη γυναικεία προσδοκία: υπήρξε
μούσα ενός μεγάλου ποιητή. Το βιβλίο προσφέρει την ιστορία τής ζωής της σαν
μυθιστόρημα, που έχει και την ελληνική εκδοχή του Μαγικού Βουνού. Ο πρώτος της
άντρας, ο γιατρός Καραμάνης, Πηλιορείτης από τη Δράκεια, είχε φτιάξει εκεί
κοντά στο χωριό του το πρώτο ελληνικό σανατόριο, όπου πήγαιναν εκδρομές και οι
ποιητές συχνά. Εκεί γνωρίστηκε η Άννα με τον Σικελιανό. Όσοι περνούν για τα
Χάνια από την Πορταριά βλέπουν ακόμα τα ερείπια, μάλιστα ξεχωρίζει το κτίριο
του «Πρεβαντορίου» για τα παιδιά, που εκείνη είχε αναλάβει. Μέχρι τα βαθιά της
γεράματα είχε τις κοτσίδες να της στεφανώνουν το κεφάλι και διατηρούσε την
κοριτσίστικη απλότητά της. Έφτασε τα 100 και τα πέρασε. Ίσως η ευγένεια, το
χαμόγελο, τα ανοιχτά παράθυρα και οι καλησπέρες στους διαβάτες να συντελούν
στη μακροζωία.