Το τέταρτο κουδούνι

Μήπως η κ. Σεμίνα Διγενή θα πρέπει ν’ αλλάξει τον τίτλο της τηλεοπτικής
εκπομπής της; Από «Κοίτα τι έκανες» σε «Άκου τι έκανες»; Μπας κι οι
συμμετέχοντες ακούσουν τι «έκαναν»;… Διότι, τα τελευταία Σάββατα, τόση
κακοφωνία μαζεμένη δεν έχω ματακούσει…

Κάτι ηλικιωμένα «σταρ» του «λαϊκού» τραγουδιού με μαλλί βαμμένο κορακί
ή κομοδινί και με άβαφτη φωνή, εκτός τόνου απ’ την πρώτη έως και την τελευταία
νότα, που επάξια να τους σεκοντάρουν δεκάδες κακοφωνίξ, παγκοσμίως άγνωστοι
καλεσμένοι – γλάστρες… Έλεος!!!

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Το «Ντα», το συγκινητικό αλλά και με χιούμορ, καλοφτιαγμένο, νοσταλγικό,
ημιαυτοβιογραφικό έργο του Ιρλανδού Χιου Λέοναρντ – ένας συγγραφέας ο
οποίος γυρίζει στο πατρικό του για να μαζέψει τα πράγματα του θετού πατέρα του
που ‘χει πεθάνει «συναντιέται» μαζί του και με το παρελθόν του – θα
παρουσιάσει τον επόμενο χειμώνα το Θέατρο «Διαδρομή» στο θέατρο «Βασιλάκου» με
τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο στον επώνυμο ρόλο.

Το έργο που ‘κανε την πρεμιέρα του το 1973 στο Μέριλαντ των ΗΠΑ πριν
ανεβεί στο Δουβλίνο την ίδια χρονιά και που έγινε ταινία το 1988 απ’ τον Ματ
Κλαρκ με τον Μπάρναρντ Χιουζ και τον Μάρτιν Σιν, στην Ελλάδα το ‘χει σημαδέψει
με την ερμηνεία του ως Ντα ο Μάνος Κατράκης που το πρωτοπαρουσίασε εδώ με το
«Ελληνικό Λαϊκό Θέατρό» του το 1979 – ’80 σε σκηνοθεσία Τάκη Μουζενίδη στο
«Μπροντγουαίη» – η παράσταση, μεγάλη επιτυχία, επαναλήφθηκε και τις δυο
επόμενες σεζόν.

Στην Ελλάδα έκτοτε έχει παρουσιαστεί το 1998 – ’99 στο «Αλκυονίς» απ’
το «Μοντέρνο Θέατρο» σε σκηνοθεσία Γιώργου Μεσσάλα που επωμίστηκε και τον
επώνυμο ρόλο και το 2000 – 2001 απ’ το ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης – παίχτηκε και στην
Αθήνα, στο «Μπροντγουαίη». Σκηνοθέτης ο Πάνος Σκουρολιάκος, Ντα ο Πέτρος
Φυσσούν.

Το λουτρό εισήλθε δυναμικά φέτος στη θεατρική μας σκηνή! Μέσω…
Βρετανίας.

Σ’ ένα – στεγνό… – λουτρό διαδραματιζόταν ολόκληρο το «Low Level
Panic» της Βρετανίδας Κλερ Μακιντάιρ που παίχτηκε στο «Άνεσις» με Εύα
Κοτανίδη, Αγγελική Δημητρακοπούλου, Ντίνα Αβαγιανού.

Στο λουτρό, βέβαια, – λουτρό με νερό όμως, μουλιάζουν οι ηθοποιοί… – και
«Το λουτρό» – όνομα και πράμα… – του, Βρετανού επίσης, Κρις Τζόνστον που
παίζεται μέχρι την Κυριακή στο «Τόπος Αλλού» σε σκηνοθεσία – καλά τα ‘χει
καταφέρει – Μίνας Αδαμάκη με Μαρία Σολωμού (φωτογραφία) και Κρατερό Κατσούλη.

«Ροζ»… Μωρέ πώς θα ‘θελα κι εγώ να ‘ναι «ροζ» αυτή η στήλη…
Βουτηγμένο στο ροζ παλ «Το Τέταρτο Κουδούνι». Κανένα να μη δυσαρεστεί. Όλα
ροζ, και χαρούμενα, κι ευχάριστα, κι ανώδυνα, κι «εκπληκτικά», και «τέλεια» να
τα βλέπει. Τα θεατρικά μας – κι όχι μόνο τα θεατρικά μας… – πράγματα. Αλλά
έλα που ΔΕΝ είναι.

Πώς να αλληθωρίζει, λοιπόν, μπροστά στην ασχετοσύνη, και στην
αγραμματοσύνη, και στη γελοιότητα, και στο «δήθεν», και στην μπαγαμποντιά, και
στο «fake», και στη λογοκλοπή, και στην επαρχιωτογκλαμουριά που μας έπνιξε;
Όπου όλες οι μετριότητες έγιναν Θεοί – και Θεές;

Θα θέλατε δηλαδή να το κατεβάζει το κεφάλι και τα βρακιά στη διαπλοκή
και στην κολακεία; Δυο λόγια καλά ν’ ακούει, πέντε προσκλήσεις να δέχεται,
δέκα σημειώματα γλοιώδη να του γράφουν, τρεις χοντρές εξυπηρετήσεις να του
κάνουν, τέσσερα «δωράκια» να του στέλνουν, κι άντε, μετά, όλοι «Μεγάλοι»
είναι, κι όλοι «ανεπανάληπτοι»; Απ’ τα τεταρτοκλασάτα «αστέρια» που μας
«καθίσανε» ελέω και μόνο τηλεόρασης, και σειρών, και πλύσης εγκεφάλου διά της
επανάληψης – μητρός πάσης μαθήσεως… -, ξανά, και ξανά, των παλιών ταινιών
τους μέχρι τους ατάλαντους και τις ατάλαντες που μέσω γάμων και σχέσεων και
δεξιώσεων – και δεν ξέρω τι άλλο… – χριστήκανε πρωταγωνιστές και
πρωταγωνίστριες, και τους υμνολογούνε, κι ο ένας «γλείφει» τον άλλο, και
κανένας μιλιά δε βγάζει, και μας το παίζουν Παξινούδες και Βεάκηδες; Κι όλοι
το ξέρουμε πως δεν είναι, αλλά οι περισσότεροι κάνουμε πως δεν το ξέρουμε;

E, δε γουστάρω – εξ «ιδιοσυγκρασίας» – να το παίξω το παιχνίδι αυτό. Κι
ας μου την κόβουν την καλημέρα. Κι ας ξερνάνε κάποιοι τη χολή τους κατά
καιρούς. Κι ας μου λέει ο φίλος μου ο Μάκης «θα σου ρίξουν εσένα κάνα
σκατόξυλο μ’ αυτά που γράφεις». Όχι ότι το παίζω «Κάτων ο Τιμητής» και «το
αλάνθαστο του Πάπα». Απλώς «δεν τα μπορώ τα στραβά», που ‘λεγε η μάνα μου.

Απ’ την άλλη, μεταξύ μας, δε θα ‘ταν εντελώς βαρετό να τα βλέπω όλα
«ροζ»; Και βλακώδες; Και τους Καλούς – που, ναι, δε μας λείπουν – πώς θα τους
ξεχώριζα απ’ τον πολτό; Και τα Σημαντικά – που, ναι, συμβαίνουν – πώς θα τα
διέκρινα; Κι αυτά τα παιδιά που ανατέλλουν όχι ελέω PR αλλά με το σπαθί τους –
που, ναι, δεν είναι λίγα – πώς θα τα «κιαλάριζα»;

«Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ» του Έντουαρντ Άλμπι (1962) θα
παρουσιάσει την επόμενη σεζόν στο «Μεταξουργείο» της η Άννα Βαγενά
(φωτογραφία) κρατώντας το ρόλο της Μάρθας, με Τζορτζ τον Γιώργο Νινιό και Χάνι
τη Γιασεμί Κηλαηδόνη.

Τη σκηνοθεσία ανέλαβε η Ελένη Μποζά που ξεχώρισε στην Πειραματική Σκηνή
του Εθνικού πρόπερσι – και πέρσι – με το βασισμένο στον Ντοστογιέφσκι
εξαιρετικό «Με αφορμή το χιόνι που λειώνει».

Το έργο έχει πρωτοπαρουσιάσει στην Ελλάδα – ποιος άλλος;… – ο Κάρολος
Κουν το 1965 – ’66 στο «Θέατρο Τέχνης» με Νέλλη Αγγελίδου, Γιώργο Λαζάνη,
Εκάλη Σώκου, Μίμη Κουγιουμτζή, ενώ το πιο πρόσφατο ελληνικό ανέβασμα ήταν το
2003 – 2004 στο «Λαμπέτη» απ’ τον Γρηγόρη Βαλτινό, με τον ίδιο, Πέμη Ζούνη,
Μαρία Καλλιμάνη, Μάνο Γαβρά.

Κουαρτέτο «εθνικού περιεχομένου» και λεπτού γούστου απ’ το τηλεοπτικό «Καφέ
της Χαράς». Οι εκ δεξιών εικονιζόμενοι (Περικλής Λιανός και Χάρης
Γρηγορόπουλος οι εξ αριστερών) Χάρης Ρώμας και Γεράσιμος Σκιαδαρέσης θα
πρωταγωνιστήσουν φέτος το καλοκαίρι στην Επίδαυρο, στους «Βατράχους» του
Αριστοφάνη. Που θα εγκαινιάσουν – αμέσως μετά την «Αντιγόνη» του Λευτέρη
Βογιατζή… – τα «εκτός» Φεστιβάλ «Ζαχοπούλεια» τιμώντας τις πρωτοβουλίες του
επικεφαλής του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου, γενικού γραμματέα του
υπουργείου Πολιτισμού κ. Χρήστου Ζαχόπουλου για αφειδώς «παραχώρηση» του
αρχαίου θεάτρου. Πρωτοβουλίες που προφανώς στοχεύουν στην αναβάθμιση του
θεσμού με ένα «φεστιβάλ εκτός Φεστιβάλ»