Φαίδρα σε τοπίο με πλαστικές πολυθρόνες

Μια Φαίδρα ανάμεσα σε πολυθρόνες πλαστικές φαντάστηκε η Αγγελική Στελλάτου

Φως. Άσπρο φως. Τριάντα άσπρες πλαστικές πολυθρόνες – «του γύφτου». Άσπρες.
Πέντε κορίτσια – ηθοποιοί με πολύ καλή κίνηση. Στα άσπρα. Κι ανάμεσά τους η
Φαίδρα. Μια καινούργια εξαιρετική χορεύτρια – η Λένα Μοσχά. Με ένα φόρεμα
ιβουάρ – «λερωμένο» άσπρο. Ήταν τα βασικά στοιχεία του χοροθεατρικού θεάματος
«Λίγο πριν ( ) λίγο μετά» που παρουσίασε το «Χοροθέατρο Πάτρας» στον έξοχο
χώρο του Πτωχοκομείου, στο πλαίσιο του πολύ, τελικά, ενδιαφέροντος Κύκλου «Νέα
Σκηνή Αρχαίου Δράματος» του προγράμματος της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας Πάτρα
2006. H σκηνοθεσία και η χορογραφία, της Αγγελικής Στελλάτου.

Ψήγματα λόγου, λέξεις, φρασούλες, σπαράγματα από τον «Ιππόλυτο» το έντεχνο
«σενάριο» και η Αγγελική Στελλάτου κατάφερε μέσα σε σαράντα πέντε λεπτά να
«στραγγίσει» και να πυκνώσει και να μεταγγίσει την ουσία της τραγωδίας του
Ευριπίδη. Οι φρασούλες αυτές, οι ταυτισμένες με το θέαμα μουσικές του Θοδωρή
Αμπαζή και, πάνω απ’ όλα, οι άσπρες πλαστικές πολυθρόνες – ναι! – ήταν το
ηχητικό υπόστρωμα τις παράστασης.

Τα πέντε κορίτσια – Ειρήνη Μαργαρίτη, Ειρήνη Τζανετουλάκου, Κατερίνα Φωτιάδη,
Κόρα Καρβούνη, Μαργαρίτα Αμαραντίδη – θα σέρνουν τις πολυθρόνες με σουρσίματα
ανατριχιαστικά στο γυαλιστερό δάπεδο, θα τις χτυπούν, θα τις βροντούν, θα τις
αναποδογυρίζουν παράγοντας ένα απίστευτα υποβλητικό «μπαγκράουντ», θα
ελίσσονται ανάμεσά τους με ακρίβεια ωρολογιακή που έντεχνα περνούσε σαν
αυτοσχεδιασμός, θα κυκλώνουν απειλητικά, βίαια τη βουβή από τον πόνο,
καταθλιπτική Φαίδρα, θυμίζοντάς της το Μέγα Σφάλμα της, την Ύβρι να ερωτευτεί
τον προγονό της Ιππόλυτο.

Και θα την οδηγήσουν στην αυτοκτονία. Μπροστά στα μάτια μας: θα αρχίσουν να
σωρεύουν τη μια μέσα στην άλλη σε δυο ψηλούς σωρούς τις πολυθρόνες, η Φαίδρα
θα στηριχτεί με τα μπράτσα της πάνω τους και ανάμεσά τους, θα αιωρηθεί, θα
σπρώξει τους δυο σωρούς που θα γκρεμιστούν κι εκείνη θα σωριαστεί άψυχη. Μια
σκηνή σιωπής και λιτότητας πιο εκκωφαντικών από την πιο σπαρακτική κραυγή. Μια
σκηνή που θα γράψει στην ιστορία του ελληνικού χορού.

Ο Θοδωρής Αμπαζής, ο Άγγελος Μέντης με το σκηνικό και τα κοστούμια του, ο
Σάκης Μπιρμπίλης με τους φωτισμούς του στήριξαν τη δουλειά της Αγγελικής
Στελλάτου που τις πηγές της έμπνευσής της θα μπορούσαμε ίσως να τις
εντοπίσουμε στο «Καφέ Μίλερ» της Πίνα Μπάους αλλά το αποτέλεσμα τη δικαιώνει
σαν δημιουργό με λόγο δικό της, αυτοδύναμο.

Μπορεί να υπήρχαν και κάποιες κενές θέσεις αλλά όσοι ήμασταν εκεί πόνεσαν τα
χέρια μας να χειροκροτούμε και ξελαρυγγιαστήκαμε να φωνάζουμε «μπράβο».