Xρυσάφι το «κριθάρι» του Λόουτς

Ο Κεν Λόουτς είναι ο μεγάλος νικητής του φετινού Φεστιβάλ Καννών, με τον Χρυσό Φοίνικα για την ταινία του «Άνεμος και κριθάρι»

Απ’ ό,τι δείχνουν τα βραβεία της χθεσινής τελετής των Καννών, άριστα έπραξε η
Κριτική Επιτροπή και ο πρόεδρος αυτής Γουόνγκ Καρ Βάι. Συνηθίζεται αρκετοί
πρόεδροι να ενθουσιάζονται και να ψηφίζουν το αντίθετό τους, τόσο σεναριακά
όσο και αισθητικά. Πρόχειρα παραδείγματα, ο Μάρτιν Σκορσέζε που ψήφισε Θόδωρο
Αγγελόπουλο, η Ιζαμπέλ Αντζανί που το έδωσε στον μινιμαλιστή και «φτωχό» Ιρανό
Αμπάς Κιαροστάμι. Τα αντίθετα έλκονται. Εύστοχα και τα υπόλοιπα βραβεία.
Πράγματι, οι «Φλαμανδοί» (Flandres) του Γάλλου Μπρουνό Ντιμόντ που στο
παρελθόν είχαμε επισημάνει το πρωτοποριακό του βλέμμα στους «29 Φοίνικες», από
τα καλύτερα δείγματα σύγχρονης πρωτοπορίας. Δυσαρεστημένος από την ετυμηγορία
του Γουόνγκ Καρ Βάι, ο Πέδρο Αλμοδόβαρ. Έφυγε με δύο βραβεία (το γυναικείο,
μαζικό για όλες τις γυναίκες, δηλαδή για καμία!) και με αυτό του σεναρίου.
Δυσαρεστημένος επειδή ουδέποτε οι Κάννες τον τίμησαν με τον Χρυσό Φοίνικα και
επειδή το «Volver», το έσπρωχναν απαξάπαντες με χέρια και με πόδια.

Έξω από τα βραβεία, όλα τα μεγάλα και μικρά αστέρια της αμερικανικής ομάδας.
Ούτε μισό. H Σοφία Κόπολα της «Μαρίας Αντουανέτας» έμεινε με τις τουαλέτες, τα
γοβάκια και τα μακαρόν.

Από τη σούμα, κερδισμένη η M. Βρετανία, τόσο με τον βετεράνο εβδομηντάχρονο
Κεν Λόουτς όσο και με τη σαρανταπεντάχρονη – πρωτοεμφανιζόμενη – Αντρέα
Άρνολντ του «Κόκκινου δρόμου». Από τον «τρίτο κόσμο» τα μισά βραβεία:
Μαροκινοί και Αλγερινοί οι ήρωες της πολεμικής, αντιρατσιστικής, δραματικής
περιπέτειας «Indigenes» (Ιθαγενείς) του Ρασίντ Μπουχαρέμπ, η οποία
διαδραματίζεται στα πεδία του B’ Παγκοσμίου Πολέμου. Από το Μεξικό ο Αλεχάντρο
Γκονζάλες Ινιάριτου (21 γραμμάρια) της «Βαβέλ», με πλούσιο, πολυεθνικό καστ,
από Μπραντ Πιτ, Κέιτ Μπλάνσετ, Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ. Από Ρουμανία ο
βραβευμένος με τη Χρυσή Κάμερα (πρωτοεμφανιζόμενος) Κορνέλιου Πορουμπέιου. Από
Τουρκία και στην πρώτη σειρά της σύγχρονης πρωτοπορίας, ο Νουρί Μπίλγκε
Τζεϊλάν, σκηνοθέτης της εξαιρετικής ταινίας «Κλίματα». Κατά τη γνώμη μου, ο
μόνος αδικημένος, αφού ο Γουόνγκ Καρ Βάι τον αγνόησε, αλλά ευτυχώς η επιτροπή
τής Fipresci (των Κριτικών) τον βράβευσε.

Σκληρός ρεαλισμός

Το «The wind that shakes the barley» (Άνεμος και κριθάρι), η πιο δυνατή,
βίαιη, σκληρή, η πιο ώριμη στιγμή στη σχεδόν σαραντάχρονη κινηματογραφική
διαδρομή του μαρξιστή Κεν Λόουτς (πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του το «Poor
cow», το 1968). Το στόρι τοποθετημένο σε μια αγροτική περιοχή της Ιρλανδίας
του 1920, αναφέρεται τόσο στον αγώνα του IRA εναντίον της βάρβαρης, σχεδόν
κανιβαλικής, αγγλικής αποικιοκρατίας, όσο και στον εμφύλιο, αδελφοκτόνο πόλεμο
που ξέσπασε στη συνέχεια, όταν η πολιτική πτέρυγα του Δημοκρατικού Στρατού
υπέγραψε τη συμφωνία ειρήνευσης με την κυβέρνηση της M. Βρετανίας. Όλα αυτά
ακούγονται παλαιομοδίτικα και «γραφικά». Όμως, ο σκληρός ρεαλισμός της
σκηνοθεσίας, η λιτή αφήγηση και τα αλλεπάλληλα διλήμματα που μπαινοβγαίνουν
και κορυφώνουν το δράμα των ηρώων, είναι ο άνεμος που εκτοξεύει την ταινία
στην αθανασία!

Οι νικητές

Ο Πέδρο και οι γυναίκες του. Βραβείο σεναρίου για εκείνον, ομαδικό βραβείο γυναικείου ρόλου στις πρωταγωνίστριες της ταινίας του «Volver

Χρυσός Φοίνικας: «Ο άνεμος και το κριθάρι» (The wind that shakes the
barley) – Κεν Λόουτς – M. Βρετανία

Μεγάλο βραβείο της επιτροπής: «Φλαμανδοί» – Μπρουνό Ντιμόντ – Γαλλία

Σκηνοθεσίας: Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιάριτου – «Βαβέλ» – Μεξικό

Σεναρίου: Πέδρο Αλμοδόβαρ – «Volver» – Ισπανία

Γυναικείου ρόλου: Όλα τα θηλυκά του «Volver» τού Π. Αλμοδόβαρ, δηλαδή
Π. Κρουζ, K. Μάουρα, Λ. Ντουένας κ.ά. – Ισπανία

Ανδρικού: Όλο το ανδρικό καστ του «Indigenes» (Ιθαγενείς) του Ρασίντ
Μπουχαρέμπ – Γαλλία, Μαρόκο, Αλγερία

Ειδικό βραβείο: «Red road» – Αντρέα Άρνολντ – M. Βρετανία

Χρυσή Κάμερα (πρωτοεμφανι-ζόμενος): Κορνέλιου Πορουμπέιου – «Α Fost sau
n-a fost?» – Ρουμανία

Fipresci (Κριτικών): «Κλίματα» – Νουρί Μπίλγκε Τζεϊλάν – Τουρκία