Mετάλλαξη, ευλογία ή κατάρα;

Όπως, δηλαδή, ο Τζορτζ Μπους επιβάλλει το «δίκαιο» σε όλο τον κόσμο απαιτώντας
να γίνει όλος ο πλανήτης ομοιογενοποιημένος και ελεγχόμενος, έτσι και στο
τρίτο μέρος των «Χ-men: η τελική αναμέτρηση» (Χ-men: The last stand)
εμφανίζεται μια θεραπεία για τους μεταλλαγμένους ήρωες. Ποια; Είτε να
διατηρήσουν τη μοναδικότητά τους και να απομονωθούν, να αποξενωθούν είτε να
εγκαταλείψουν τις δυνάμεις τους και να γίνουν ανθρώπινα, θνητά όντα.

Το τρίτο μέρος των μεταλλαγμένων «Χ-men: η τελική αναμέτρηση» έρχεται αντιμέτωπο με τη μισαλλοδοξία και τον ρατσισμό, υπερασπίζοντας το δικαίωμα στη διαφορετικότητα!

Πάνω στην ιδέα της «θεραπείας της μετάλλαξης» οικοδομείται το σενάριο της
ταινίας του Μπρετ Ράτνερ, όπου οι αντιτιθέμενες απόψεις των αρχηγών των
μεταλλαγμένων – του Καθηγητή X και του Μαγκνέτο – φτάνουν στα άκρα,
καταλήγοντας στα εξής ερωτήματα: Είναι η υπακοή αντίδοτο στην προκατάληψη;
Είναι δειλία να εγκαταλείπεις την ιδιαιτερότητά σου ώστε να ταιριάξεις με τους
άλλους και να αποφύγεις την καταδίωξη; Είναι μεγάλη δύναμη μια ευλογία ή μια
κατάρα;

Μη σας φοβίζει όλη αυτή η… βαριά φιλοσοφία. Έχει κι αυτή αλεσθεί στη βαριά
χολιγουντιανή βιομηχανία – την τρίτη σε εξαγωγές των ΗΠΑ σε όλο τον κόσμο,
μετά το εμπόριο όπλων και τα ναρκωτικά! Και οι τρίτοι «X-men» έρχονται
αντιμέτωποι με τη μισαλλοδοξία και τον ρατσισμό, υπερασπίζονται το δίκαιο και
υπόσχονται να… προστατεύσουν όλους εμάς, τους κοινούς θνητούς… Με
χορταστικά σπέσιαλ και ψηφιακά εφέ – ό,τι πρέπει για μια βραδιά μαζί τους σε
θερινά σινεμά…

Έτσι, οι μισοί μεταλλαγμένοι ξεκινούν εναντίον των άλλων μισών, στη σημερινή
εξέλιξη του γνωστού κόμικς που το 1964 κυκλοφόρησε με την πρώτη ομάδα των
«Χ-men» εν δράσει… Εδώ, ο Μαγκνέτο – μοναδικός ο Ίαν Μακ Κέλεν –
βροντοφωνάζει: «Κανείς δεν πρόκειται να μας θεραπεύσει. H ιδέα της εξάλειψης
των μεταλλαγμένων είναι αποτροπιαστική, όπως αν ένα άτομο έλεγε ότι χρειάζομαι
θεραπεία για τις σεξουαλικές μου προτιμήσεις ή αν κάποιος έλεγε ότι οι μαύροι
θα έπρεπε να πάρουν ένα χάπι που θα “διόρθωνε” το μαύρο χρώμα τους»! Απέναντί
του ο Γούλβεριν – πάντα ο Χιου Τζάκσον – που βλέπει πιο περίπλοκα τη ζωή των
μεταλλαγμένων και υποστηρίζει: «Κάποιοι μεταλλαγμένοι δεν είναι ευτυχισμένοι
και μπορούν να κάνουν χρήση αυτής της θεραπείας προς όφελός τους και να βρουν
την ευτυχία, γιατί πραγματική γενναιότητα σημαίνει να κυνηγάς τη μοίρα σου και
να συμφιλιώνεσαι με αυτή»! Όταν, όμως, το τρίτο «X-men» έχει κάνει 700
εκατομμύρια δολάρια εισπράξεις παγκοσμίως, δεν έχει καμία σημασία «με ποια
πλευρά;» είμαστε εμείς… Πρόκειται, απλώς, για τεράστια εμπορική συναλλαγή,
ικανοποιητικά σκηνοθετημένη…

Όλοι εναντίον των Κούρδων

Μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στις αρχές του 20ού αιώνα, η
περιοχή στην οποία οι Κούρδοι ζουν εδώ και 2.000 χρόνια διαιρέθηκε μεταξύ
Τουρκίας, Ιράν, Συρίας και Ιράκ. Κατά καιρούς, όλα αυτά τα κράτη έχουν
καταστείλει άγρια την κουρδική μειονότητά τους, αλλά οι Αγγλοαμερικανοί
σιωπούν ή υπόσχονται «ανεξαρτησία» που ποτέ δεν έγινε. H ταινία «Χιλιόμετρο
μηδέν» (Kilometre zero) του Κούρδου Χινέρ Σαλέεμ, μας θυμίζει αυτό το
ξεριζωμένο έθνος των 20 έως 25 εκατομμυρίων που όμοιό του – χωρίς αυτόνομο
κράτος – δεν υπάρχει σε όλο τον κόσμο…

«Χιλιόμετρο μηδέν» με τους Κούρδους να αγωνίζονται 2.000 χρόνια να αποκτήσουν πατρίδα και συνεχώς να είναι στο… μηδέν, στην αφετηρία…

Το στόρι της ταινίας με δυο λόγια αναφέρεται στο οδοιπορικό ενός Κούρδου
στρατιώτη το 1988, που προσπαθεί να δραπετεύσει από τον στρατό του Σαντάμ
Χουσεΐν που έχει ανοίξει πόλεμο με το Ιράν… Και ο 42χρονος Κούρδος
σκηνοθέτης Χινέρ Σαλέεμ – με μουσική του δικού μας Νίκου Κυπουργού – προσπαθεί
να δείξει τον παραλογισμό, τη συνωμοσία και την υποκρισία όλων των
προαναφερόμενων γειτονικών χωρών, με επικεφαλής τους δύο «μεγάλους»… Τα
γυρίσματα έγιναν στο Ιράκ τη μετά Χουσεΐν εποχή βέβαια, όπου επέστρεψε και ο
σκηνοθέτης που το είχε σκάσει από εκεί στα 17 του χρόνια. Τόσο το σενάριο όσο
και η σκηνοθεσία της ταινίας – συμμετείχε στο επίσημο διαγωνιστικό πρόγραμμα
του περσινού Φεστιβάλ των Καννών – διακρίνονται από «πατριωτική αφέλεια» που
τα «κρατάει» και δεν θα αφήνει να αναπτυχθούν δραματουργικά. Κρίμα, γιατί μία
από τις τρεις προηγούμενες ταινίες του Χινέρ Σαλέεμ που είχαμε δει – το «Vodka
lemon» – ήταν πολύ καλή.