Πρόσωπα Tο αστέρι του Mουντιάλ

H φαντασία στην εξουσία έχει, στο ποδόσφαιρο, τη μορφή ενός νεαρού
Βραζιλιάνου με δόντια κουνελιού και μεταδοτικό κέφι.

Ροναλντίνιο: «Είμαι άσχημος, δεν θα μπορούσα ποτέ να κάνω το φωτομοντέλο, αλλά σε αντιστάθμισμα είμαι συμπαθητικός…»

Γελάει πάντα ο 26χρονος Ρονάλντο ντε Ασίς Μορέιρα, γνωστότερος ως Ροναλντίνιο,
παίκτης της Μπαρτσελόνα και ιδιοφυΐα της μπάλας. Γελάει όταν κάνει κινήσεις
μαγικές στο γήπεδο με τη φυσικότητα εκείνου που δεν αισθάνεται να τον βαραίνει
το ταλέντο του. Γελάει ακόμη και όταν χάνει. Είναι η ενσάρκωση της ευτυχίας,
της χαράς του παιχνιδιού, ένας παίκτης που θέλει να διασκεδάζει και να κάνει
και τους άλλους να διασκεδάζουν. H σημασία της νίκης μοιάζει να περνάει πάντα
σε δεύτερο επίπεδο μπροστά στο κέφι του να προσφέρει θέαμα, να προκαλεί
συγκινήσεις.

Ο Ροναλντίνιο είναι η άρνηση του ποδοσφαίρου – γκλάμουρ, αυτού που εκπροσωπεί
ο Ντέηβιντ Μπέκαμ. «Είμαι άσχημος», παραδέχεται χωρίς δισταγμό, «δεν θα
μπορούσα ποτέ να κάνω το φωτομοντέλο. Αλλά σε αντιστάθμισμα είμαι
συμπαθητικός. Γελάω και κάνω τους φίλους μου να γελούν. Ίσως γι’ αυτό να έχω
φάτσα ηλιθίου». Παιδί από το γκέτο, απέχει επίσης πολύ από την εικόνα του
«καταραμένου» πρωταθλητή. Στη Βαρκελώνη, συχνάζει στα καλύτερα εστιατόρια και
τα κλαμπ της μόδας, αλλά δεν μεθάει ούτε παίρνει ναρκωτικά. «H αρραβωνιαστικιά
μου είναι η δερμάτινη μπάλα», έχει δηλώσει. «Έχετε παρατηρήσει πως στο γήπεδο
πάντα τη φιλάω;». Το περασμένο φθινόπωρο αποδέχθηκε ωστόσο την πατρότητα του
Ζοάο, του παιδιού που γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 2005, καρπός του έρωτά του
με τη Ζανάιρα, χορεύτρια στο Ρίο. Δίπλα του έχει πάντα την οικογένειά του, την
αδελφή του, τα εξαδέλφια του, αλλά πρώτη και καλύτερη τη μητέρα του, τη
Μιγκελίνα, μια χαρισματική και αυταρχική γυναίκα που έγινε αρχηγός της
οικογένειας το 1989, όταν ο πατέρας του, ο Ζοάο, σκοτώθηκε στα 42 του σ’ ένα
τραγικό δυστύχημα.

Ο Ροναλντίνιο είναι πανέτοιμος για το Μουντιάλ. «Το να παίξεις με την Εθνική,
το να συμμετάσχεις σ’ αυτή την ομάδα, είναι το μεγαλύτερο όνειρο για κάθε
Βραζιλιάνο», τονίζει. «Είμαστε μια ομάδα. H Βραζιλία είναι πρώτα απ’ όλα ένα
σύνολο. Εγώ προσπαθώ απλώς να κάνω τη δουλειά που μου αναλογεί κάθε φορά που
παίζω». Πρωταθλητής κόσμου το 2002, όταν ήταν ακόμη μόνον ένα γρανάζι στη
μηχανή που οδηγούσαν ο Ριβάλντο και ο Ρονάλντο, το 2006 είναι, για τους
Βραζιλιάνους, ο μάγος που θα τους οδηγήσει στο τρόπαιο και, για τους
ποδοσφαιρόφιλους, ο καλλιτέχνης που θα φωτίσει το Μουντιάλ. Από την εποχή του
Ντιέγκο Μαραντόνα, το 1986, κανένας παίκτης δεν είχε ξεχωρίσει τόσο από τον
σωρό. Στη Βραζιλία, τον αποκαλούν «ο νόβο ρέι», ο νέος βασιλιάς. Του έχουν
αφιερώσει μάλιστα ένα κόμικς, το «Ροναλντίνιο Γκάουτσο». Ώς τώρα, τέτοια τιμή
είχε γίνει μόνο στον Πελέ και στον Άιρτον Σέννα.