Tέσσερις βουτιές στο κενό

Πρώτος – λόγω ονόματος και υπέρβαρης, αδικαιολόγητης φήμης – ο Τέρι Γκίλιαμ
του «Tideland». Όσο και να σκαλίζω, τίποτα, εκτός από «Brazil» και μισούς από
τους «12 Πιθήκους» δεν βρίσκω. Υπερτιμημένος όσο κανείς άλλος. Ο σκηνοθέτης
που αντί να μεταμορφώνει – αυτή είναι η πρώτιστη κινηματογραφική τέχνη –
παραμορφώνει. Ευρυγώνιοι φακοί, λοξά πλάνα, λοξοί ήρωες, λοξές ταινίες. Σαν να
γυρίζει κολυμπώντας σε τόνους αλκοόλ. Σαν να τον βλέπω μπροστά μου. Να τραβάει
τζούρα μαύρη και να καθοδηγεί σκηνή από κιτς μπαρόκ χαρμάνι. Από την
ακατάσχετη λόξα να σε πιάνει ναυτία. Ταινίες για ζουρλομανδύα. Όποιος δει την
τελευταία του μούρλια θα καταλάβει.

«Tideland»: φρικιά, όπως φρίκη!

Αμέσως μετά τους αδελφούς Γκριμ, άρπαξε τη μηχανή και υπέγραψε δεύτερο, μέσα
στον ίδιο χρόνο, φιλμ. Το στόρι είναι χωρίς δράση, σασπένς, χωρίς ψαχνό. Τρία
πρόσωπα, σαν δραπέτες από το Δαφνί. Ένα κοριτσάκι να παριστάνει την Αλίκη «στη
χώρα των θαυμάτων», μια μουρλή «θείτσα» με νεκρό το ένα μάτι, ντυμένη στα
μαύρα μέχρι την πατούσα, και ένας καθυστερημένος που τραυλίζει. H μικρή
ορφανή. Φρόντισε περί αυτού η ηρωίνη. Πρώτη λάκισε προς τον Ύψιστο η μάνα.
Μάνι μάνι από τα πρώτα πλάνα. Μια χοντρέλα που με την έναρξη της ταινίας το
‘ριξε στο γαμοσταυρίδι και την ηρωίνη. Πάπαλα η κυρία. Αν σας πω τώρα ότι η εν
λόγω χοντρέλα είναι η Μεγκ Τίλι θα με πιστέψετε;

Πάμε στον πατέρα. Ο ορισμός τού ρεμαλιού. Με εμφάνιση και κοτσίδα στυλ Hell
Angels, τα λεβεντόπαιδα συναυλίας των Rolling Stones που μαχαίρωσαν κάποιο
μουρλό οπαδό. Πάπαλα κι αυτός. Προηγουμένως προσφέρθηκε η κορούλα να του
ζουλήξει το μπράτσο να βγει η φλέβα, ώστε ο πατέρας να πάει διακοπές! Σε όλα
παρούσα η μικρή Αλίκη. Στην ηρωίνη, στον εμετό, στα βρισίδια, στις
ταριχεύσεις. Άθλιος μπανιστιρτζής και υπολανθάνων παιδεραστής ο Γκίλιαμ. Και
σαδιστής. Να τη βρίσκει με την Αλίκη και με την ταλαιπωρία των θεατών. Να
γίνουν όλα αφοδευτήριο Ομονοίας!

Τέζα, λοιπόν, ο Τζεφ Μπρίτζες. Μέσα στην πρώτη μισή ώρα. H συνέχεια ακόμα πιο
εμετική. Σπεύδει η μονόφθαλμη «θείτσα», τον ανοίγει, αφαιρεί τα σπλάχνα,
καθαρίζει το λίπος, ράβει το πτώμα, ταριχεύει τον νεκρό. Κι έτσι για το
υπόλοιπο διάστημα μένει στα πλάνα το πλαστικό ομοίωμά του, να τον απολαμβάνουν
οι θαυμαστές του. Να βλέπουμε τις κλωστές εμείς να τρέχουν αδέσποτες από τις
σωματικές ρωγμές. Σε λίγο – σκέφτηκα – θα μου σπρώξει το κεφάλι στον καμπινέ
να γεμίσουν τα πνευμόνια μου από ευωδιαστές μυρουδιές.

Ούτως ειπείν, που έλεγαν και οι παλιοί, εντός της ταινίας έχουμε τρεις
μουρλούς ζωντανούς και δύο ταριχευμένους νεκρούς. Προς τι; Για την αποσύνθεση
της γενιάς του ’70. Βάλτε τώρα απέναντι τους «Συνήθεις εραστές» του Φιλίπ
Γκαρέλ που αναφέρονται στην ίδια (γαλλική) γενιά και που την περιφρονήσατε σαν
να επρόκειτο για την πιο αδιάφορη ταινία της χρονιάς με τούτο εδώ το
τυμπανιαίο πτώμα και μπείτε στον κόπο να συγκρίνετε αισθητική και βλέμμα.
Ακόμα και βοσκός από στάνη της Ηπείρου θα καταλάβει τη διαφορά. Για σκεφτείτε
το λιγάκι. Μπας και όσοι βλέπουν πεθαμένες ταινίες είναι και πεθαμένοι θεατές;

Είσαι άνεργος; Κολύμπα!

Κι ερχόμαστε σε λογικές καταστάσεις. Όπου άνεργος, ύστερα από είκοσι πέντε
χρόνια στα ναυπηγεία της Γλασκώβης, το ρίχνει στην κολύμβηση και την πισίνα με
προορισμό τη Μάγχη. Σαν να λέει «δεν πεθάναμε ακόμα αφεντικά». Ο Πίτερ Μάλαν
είναι πρωταγωνιστής και η Γκάμπι Ντέλαλ σκηνοθέτις μιας νατουραλιστικής,
μέτριας βρετανικής παραγωγής, με τον τίτλο «On a clear day» («Μια καθαρή
μέρα»).

«Μια καθαρή μέρα»: είσαι άνεργος; Σκάσε και κολύμπα στη Μάγχη!

Το συμπέρασμα προς άνεργους «ναυτιλλομένους» απλό: αφήστε τις διεκδικήσεις και
πιαστείτε από τα μαλλιά! Δηλαδή, η μις Γκάμπι πάει κόντρα στον Κεν Λόουτς.
Δικαίωμά της. Αυτά, σου λέει, προέρχονται από μια ξεπερασμένη, γραφική
Αριστερά. Ενώ για να πάνε κάτω τα φαρμάκια, σκάσε και κολύμπα στη Μάγχη. Να το
δουν οι άνεργοι και στη συνέχεια να τα ψάλλουν στην κυρία Γκάμπι ένα χεράκι.

Κατά τ’ άλλα, και μέχρι ο σπουδαίος Πίτερ Μάλαν, το μοναδικό ζωντανό
επιχείρημα της ταινίας, καταλήξει στον σκοπό του, η ιστορία συμπληρώνεται από
φίλους και συναδέλφους του κολυμβητή που σπεύδουν προς συμπαράσταση και
κουβεντούλα. Με δυο λόγια, περίπου σαν τηλεταινία του BBC.

Προγαμιαία κουρελού

Φινάλε με την κιτσάτη κωμωδία «Date movie» του Άαρον Σέλτζερ, με σεναριογράφο
τον Τζέισον Φρίντμπεργκ, δύο ειδικευμένους τύπους περί της τρελής,
αμερικανικής κωμωδίας, που προσπαθούν να μας κάνουν να γελάσουμε με τα
καμώματα μιας Ελληνίδας χοντρέλας, από μαύρο πατέρα και Ινδή μητέρα!

Εν προκειμένω συγκόλληση των ταινιών «Γάμος α λα ελληνικά» και «Τι τρέχει με
την Μαίρη» όπου η εν λόγω χοντρέλα μεταμορφώνεται σε μίσχο, καπαρώνει έναν
φλώρο και αρχίζουν τα περιστατικά να πίπτουν επί της οθόνης σαν επεισόδια
τηλεοπτικής σειράς. Ανάμεσα σ’ αυτά, μια γάτα σκαρφαλωμένη στην τουαλέτα να
αδειάζει και να βροντάει και άλλα τέτοια που άλλοτε είναι αηδιαστικά και
άλλοτε χαριτωμένα και τρελά. Εν ολίγοις, μην τρελαίνεστε, περιμένετε
καλοκαιρινό σινεμά!

Αρκούδα καταβροχθίζει άνθρωπο

Εξωφρενικό και το αληθινό περιστατικό που αφηγείται ο Γερμανός Βέρνερ Χέρτζογκ
– με μοναδική εξαιρετική ταινία «Αγκίρε, η μάστιγα του θεού» από το 1972 – στο
ντοκιμαντέρ «Grizzly Man», δηλαδή ο άνθρωπος καφετί αρκούδα. Ένας Αμερικανός,
με επιβαρημένο παρελθόν από ναρκωτικά και από άφθονο παλιμπαιδισμό,
εγκαθίσταται στο Εθνικό Οικολογικό Πάρκο Κατμάι της Αλάσκας και παίζοντας με
θηριώδεις αρκούδες, τις οποίες εκλαμβάνει ως αρκουδάκια, καταλήγει, με τα
ρούχα, στο στομάχι μιας που δεν άντεχε να βλέπει τέτοια τρέλα!

«Grizzly Man»: αρκούδα τρώει άνθρωπο μαζί με τα ρούχα!

Ο Χέρτζογκ ανασυγκροτεί το περιστατικό με συνεντεύξεις, φωτογραφίες και με
βίντεο που τράβαγε η σύντροφος του εν λόγω μεζέ, η οποία στη συνέχεια
καταλήγει στο ίδιο στομάχι της ίδιας αρκούδας, με δραματικό τόνο και
περισπούδαστο ύφος, ενώ το πράγμα είναι τόσο, μα τόσο, απλό. Όπως περίπου λέει
και άνθρωπος του μουσείου τού εν λόγω οικολογικού πάρκου «ο τύπος, νομίζοντας
πως είναι αρκούδα, διέσχισε τη γραμμή που χωρίζει τα ζώα από τον άνθρωπο». Σαν
να λέμε τα θελε ο κώλος του!

Ο Χέρτζογκ όμως διαφωνεί και κάπου πετάει κορόνα, ισχυριζόμενος πως δεν
υπάρχει ισορροπία στη φύση, αλλά χάος και αναρχία. Και γιατί παρακαλώ; Επειδή
η αρκούδα καταβρόχθισε έναν απίστευτο τύπο, ο οποίος για να ξεγελάσει τα
αδιέξοδά του μπουκάρισε σε ξένο σπίτι με σκοπό να προσηλυτίσει μια άλλη «φυλή»
στη δική του «θρησκεία» και τη δική του λογική; Για πήγαινε στη γωνία να δεις
αν έρχομαι!