Οι δηλωσίες της διγλωσσίας

Ωραίο πράγμα οι γλώσσες στον άνθρωπο. H θεία Ευπραξία καμάρι το είχε που η
κόρη της και ξαδέρφη μου, Ορσαλία με τ’ όνομα, ήξερε τα γαλλικά φαρσί. Μάλιστα
το ‘λεγε με τον δικό της τρόπο: «Ααα, εμένα το κορίτσι μου τα ξέρει ΟΛΑ τα
γαλλικά». Βέβαια καμάρωνε γιατί κι αυτή ως μητέρα είχε κάνει τα πάντα. Και «το
σκατό της παξιμάδι», που λέγανε τότε, για να τη στείλει τη Λία (κατ’ άλλους
Όρσα) στη Γαλλική Ακαδημία στο Πασαλιμάνι. (Δεν ξέρω πώς τον λένε τώρα τον
λιμένα της Μουνιχίας. Μικρολίμανο; Όχι Μικρολίμανο λέμε το Τουρκολίμανο, και
τη Μαγκουφάνα Πεύκη. Το Μπογιάτι Άγιο Στέφανο, το Λιόπεσι επίσης αγνοώ τη
μετωνυμία… Ναι, ναι… Μάλλον Μαρίνα Ζέας το λέμε το Πασαλιμάνι. Ναι, Μαρίνα
Ζέας είναι το χαϊδευτικό του. Μπορεί τον Πασά, τελικά, να τον λέγανε Μαρίνα,
πού ξέρεις; Μόνο ο Ψινάκης θα λέει «την άντρα»; Ησύχασα τώρα. Γιατί νομίζω πως
αυτά τα ονόματα εγώ μόνο τα θυμάμαι και φοβάμαι πως άμα τα ξεχάσω κι εγώ,
πάει, δεν θα υπάρχουν. Ενώ υπάρχουν; Τέλος πάντων. Φοβίες, φοβίες).

Έστελνε λοιπόν η Πράξη (χαϊδευτικό της Ευπραξίας) την Όρσα (Λία κατ’ άλλους)
στα Γαλλικά, που ήτανε πάνω από τη «Μυροβόλο» ­ ζαχαροπλαστείο στο Μαρίνα-Πασά
Λιμάνι, απέναντι από τον Όμιλο Ερετών (έτσι λέγανε τότε τον Όμιλο Κωπηλασίας)
­ κι αυτή, όλο καμάρι πια, σειόταν και λυγιόταν με το νάιλον φουρό και τις
κάλτσες «Χούλα-χουπ». (Οι ίδιες κάλτσες, στο μαύρο τους, αργότερα ονομάστηκαν
και κάλτσες της «Λαμπράκισσας», γιατί μ’ αυτές τις κάλτσες και διά του
σεξουαλικού οι νεαρές της Νεολαίας Λαμπράκη θα προσηλύτιζαν τους αγνούς
δεξιούς νεολαίους και θα τους παρέσυραν στα δίχτυα του κομμουνισμού. H όλη
ιστορία έμεινε γνωστή και ως «Συμμορία της μαύρης κάλτσας»). Ζήλευα εγώ (που
τότε όλοι για άγνωστους λόγους, μαζί με όλα τα ξαδέλφια μου που τα βαφτίσανε
Σταμάτης, με φωνάζανε Μάκη! Άκου Μάκη! δεν μ’ άρεσε καθόλου. Όχι πως μ’ άρεσε
και το Σταμάτης δηλαδή. Άπα-πα-πα-πα. Εμένα κατά βάθος τότε με λέγανε
Φραγκίσκο. Αλλά δεν ήθελα να το πω στους άλλους, γιατί το θέμα ήτανε πολύ
προσωπικό ­ «δεδομένο» ονομάστηκε αργότερα). Ζήλευα λοιπόν πολύ τα Γαλλικά,
γιατί εμένα μ’ έστελναν μόνο στα Αγγλικά και δεν θα ήμουνα δίγλωσσος. Πού να
‘ξερα πως θα γινόμουνα κι εγώ ήθελα δεν ήθελα. Όπως όλα.

Όπως η Ευπραξία έγινε Πράξη, η Ορσαλία Λία, το Πασαλιμάνι Μαρίνα Ζέας… Ο
Όμιλος Ερετών Όμιλος Κωπηλασίας… H Μαγκουφάνα Πεύκη… Το Μπογιάτι Άγιος
Στέφανος. Οι «Χούλα-χουπ» «Λαμπράκισσες»… και ο Μάκης Σταμάτης και πάλι
Σταμάτης.

Κατ’ άλλους, βέβαια, αυτό το δίγλωσσο είναι μία λύσις. Για τους πολιτικούς δε
H Λύσις. Άκουγα τον υπουργό κύριο Καλαντζή να λέει για την κυρία Καραχασάν την
Παρασκευή το βράδυ: «Εγώ την 25η Μαρτίου θα είμαι στην παρέλαση… H κυρία, αν
εκλεγεί, που επελέγη για να μην εκλεγεί, θα σταθεί δίπλα μου;». Και τη Δευτέρα
το πρωί: «Είναι βέβαιον ότι θα είναι δίπλα μου».

Ωραίο πράμα οι δύο γλώσσες στον άνθρωπο. Στον πολιτικό, πάλι, καθόλου!