PIΠEΣ Aντιφάσεις

ΕΙΝΑΙ φανερό ότι το πρόβλημα της ανεργίας δεν προσφέρεται ούτε για
δημαγωγία ούτε για μαγικές λύσεις. Ιδιαίτερα όταν αφορά τα εργοστάσια
παραδοσιακών κλάδων της οικονομίας, κυρίως στη Βόρεια Ελλάδα, που υποκύπτουν
στον ανταγωνισμό και κλείνουν.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ περιοχές ολόκληρες, όπως η Νάουσα, όπου απλά δεν υπάρχουν
δουλειές. Πόσο μάλλον για απολυμένους χωρίς καμία ειδίκευση πέραν του
αντικειμένου τους οι οποίοι επιπλέον πλησιάζουν την ηλικία συνταξιοδότησης.

ME αυτή την έννοια η περιορισμένη έστω, πρόωρη «συνταξιοδότηση» λίγων
δεκάδων ή εκατοντάδων από τους χιλιάδες εργαζομένους που έχασαν τη δουλειά
τους είναι μια θετική συμβολή. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο όμως είναι
ταυτόχρονα ανεπαρκής και προβληματική.

ΑΝΕΠΑΡΚΗΣ κατ’ αρχήν για τους ίδιους τους συνταξιοδοτουμένους οι οποίοι
αναγκάζονται να αποδεχθούν την παγίδα της φτώχειας εγκλωβισμένοι σε ένα
επίδομα ή μια σύνταξη η οποία δεν επαρκεί παρά για μια απόλυτα λιτή διαβίωση.

TA ίδια και χειρότερα ισχύουν και για τους συναδέλφους τους, όσους δεν
εντάσσονται στα ευεργετικά μέτρα. Για αυτούς ουσιαστικά δεν υπάρχει η
παραμικρή μέριμνα. Όπως δεν υπάρχει μέριμνα συνολικά για τις προβληματικές
περιοχές και για τη δημιουργία συνθηκών ανάπτυξης.

ME αυτή την έννοια η πρόωρη συνταξιοδότηση είναι και προβληματική. Αν
γενικευθεί, μόνο να χειροτερεύσει τα προβλήματα μπορεί. Γιατί βέβαια το να
μειώνουμε τους εργαζομένους και να αυξάνουμε τους συνταξιούχους είναι η πιο
σίγουρη συνταγή χρεοκοπίας.

KAI είναι παράξενο για μια κυβέρνηση που θέτει ως θέμα πρώτης
προτεραιότητας την αντιμετώπιση των ελλειμμάτων του Ασφαλιστικού και την
ανάπτυξη να καταφεύγει τώρα στην απόσυρση εργαζομένων αντί για τη δημιουργία
νέων θέσεων εργασίας!

ΟΙ εργαζόμενοι όμως δεν θέλουν να βγουν στην αποστρατεία. Απαιτούν
δουλειά!