Eπικίνδυνες επεμβάσεις

Εκ πρώτης όψεως, ποπ κορν πρώτης σειράς. Εκ δευτέρας, μοιάζει με εκτυφλωτικό
βιντεογκέιμ προερχόμενο από τις αποσκευές της Κοντολίζας Ράις κατά τη διάρκεια
της σύντομης επίσκεψής της στους ιθαγενείς Τουρκίας και Ελλάδας. Όχι, μην
παρεξηγείτε. Δεν πρόκειται για αποκύημα καλπάζουσας αντιαμερικανικής
φαντασίας, αλλά για γυαλιστερό, χάρτινο όπλο μαζικής προπαγάνδας. Τόσο
επίκαιρης και τόσο μπουσικής όσο η πεμπτουσία πάσης φύσεως αμερικανικής
εισβολής. Αν δεν πιστεύετε, ιδού η σεναριακή συνταγή, εμπνεύσεως τριών
γραφιάδων, υπό την καθοδήγηση ενός ζογκλέρ φιλμέικερ (Τζέι Τζέι Έιμπραμς) που
κάνει θραύση, σκηνοθετώντας μερικές από τις πρώτες σε δημοτικότητα τηλεοπτικές
σειρές.

«Επικίνδυνη αποστολή 3». Τομ Κρουζ, το κινηματογραφικό alter ego του Μπους

Έχουμε και λέμε: Άθλιος, σατανικός τύπος όπλων με το όνομα Όουεν
Ντέβιεν (παραφθορά του Ντέβιλ, Διαβόλου), που τον υποδύεται ο Φίλιπ Σέιμουρ
Χόφμαν του «Καπότε», σκορπάει τον θάνατο πουλώντας όπλα μαζικής καταστροφής σε
Άραβες τρομοκράτες έναντι «ωκεανών» δολαρίων. Τελευταία επιχείρηση με την
κωδική ονομασία «λαγοπόδαρος» αφορά την πώληση ηλεκτρονικού μηχανισμού, με τον
οποίο ο πλανήτης μπορεί να μεταβληθεί σε κρανίου τόπος και το οποίο ο Διάβολος
θα το ανταλλάξει με οκτακόσια εκατομμύρια δολάρια. Τι είναι αυτό; Ο αντι-θεός,
λέει χαρακτηριστικά ένας από τους σούπερ συνεργάτες του σούπερ πράκτορα Ίθαν
Χαντ (Τομ Κρουζ). Επομένως, όλα γης μαδιάμ!

Με την εξής σειρά. Πρώτα το Βερολίνο, το κεντρικό, κομβικό σημείο της Ευρώπης,
όπου ο σούπερ πράκτορας με τη σούπερ παρέα του (Λούθερ Στρίκελ, Τζόναθαν Ράις
Μέγερς, Μάγκι Κιου) εφορμά ιπτάμενος χωρίς την έγκριση κανενός, μετατρέπει την
πόλη σε παράγκα και στη συνέχεια – πάλι ιπτάμενος – την κοπανάει για τη σούπερ
πατρίδα. Ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε! Θα μου πείτε, πώς κάνεις έτσι, όλα
αυτά εντελώς φανταστικά. Πλάνη. Συνέβη και συμβαίνει με Αμερικανούς πράκτορες,
οι οποίοι προσγειώνονται σε ευρωπαϊκές χώρες χωρίς να πληρώσουν καν διόδια και
στη συνέχεια μπαγλαρώνουν υπόπτους και τους μεταφέρουν για ανάκριση και
βασανιστήρια όπου γουστάρουν. Αρκεί να διαβάσετε τα σχετικά ρεπορτάζ.

Μετά το Βερολίνο ακολουθεί το Βατικανό, όπου ανάμεσα στους εκλεκτούς
προσκεκλημένους της Ρωμαιοκαθολικής Έδρας είναι και ο εν λόγω έμπορος όπλων.
Οι θεάρεστες δραστηριότητες της σούπερ ομάδας ολοκληρώνονται στην πηγή του
Σατανά, την Κίνα όπου η σαρωτική επέλαση των οπτικών εφέ μετατρέπει τις
εικόνες σε μπουλντόζα και τη Σανγκάη σε καλοκαιρινό σινεμά. Με απλά λόγια, το
Βερολίνο είναι φωλιά τρομοκρατών, το Βατικανό τόπος ύποπτων συναλλαγών και η
Σανγκάη η πρωτεύουσα του Σατανά. Κορόιδα, άντε γεια!

Προκειμένου να μεταφερθεί το κόλπο στο υποσυνείδητο του θεατή με «αίμα, ιδρώτα
και δάκρυα», χρησιμοποιείται ο ιμάντας του μελοδράματος και της οικογένειας. Ο
Ίθαν Χαντ νιόπαντρος με ελκυστική, αθώα γιατρό (Μισέλ Μόναχαν). Επομένως, σαν
τον Αχιλλέα ευάλωτος, στην καρδιά αυτός. Άρα ο Διάβολος Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν
θα αιχμαλωτίσει τη σύζυγο προκειμένου να εκβιάσει τον Αχιλλέα να του παραδώσει
το «λαγοπόδαρο». Απλό. Τι μετράει όμως περισσότερο σε έναν σούπερ, Αμερικανό,
πράκτορα; Καρδιά ή πατρίδα; Φυσικά η πατρίδα. Έτοιμος ο Χαντ για όλα. Νυν υπέρ
πάντων ο αγών. Τύφλα να έχει ο Λεωνίδας!

Και τέλος, προκειμένου να σερβιριστεί το κόλπο στο υποσυνείδητο του
θεατή με αληθοφάνεια, χρησιμοποιείται ο ιμάντας της προδοσίας και του
κυνισμού. Κάποιος ανώτερος από την υπηρεσία τα έχει κάνει πλακάκια με τον
Διάβολο. Έτσι, ο σούπερ πράκτορας καταλήγει στις μυλόπετρες, τρομοκρατίας και
προδοσίας. Και έτσι, μια ταινία χάρτινης δράσης μεταμφιέζεται σε αισθηματικό
δράμα. Το ζητούμενο, που λένε και οι πολιτικοί, δεν είναι μόνο η σωτηρία της
ανθρωπότητας, αλλά το πρωταρχικό κύτταρο της ελεύθερης κοινωνίας, η
οικογένεια. Από το άτομο στο σύνολο, από το σύνολο στη CIA, από τη CIA στις
ΗΠΑ και από τις ΗΠΑ στον πλανήτη. Ταύτιση πρωτοφανής. Με διαδικασία όχι μόνο
πολεμική (δράση) αλλά και αισθηματική (δάκρυα). Επομένως, οι θεατές με ιμάντα
το συναίσθημα ταυτίζονται με τον άνθρωπο Ίθαν Χαντ. Επομένως, οι θεατές με
ιμάντα την προδοσία από μεγαλοστέλεχος της CIA πείθονται για τους θεάρεστους
σκοπούς της καλής CIA. Και επομένως, μια χάρτινη συνταγή για την πλάκα
θωρακίζεται με αληθινή σάρκα. Καταλάβατε; Όχι; Να το πω απλά. Καλύτερη η τρίτη
«αποστολή» κατασκευαστικά, πιο επικίνδυνη όμως ιδεολογικά.

Σούπερ πράκτορες, σούπερ πατρίδας

Τζέι Τζέι Έιμπραμς. Κινηματογραφιστής ζογκλέρ

Αν μπείτε στον κόπο να ξεγυμνώσετε την πρώτη φλούδα από τα σημαίνοντα και τα
σημαινόμενα που εφορμούν στο υποσυνείδητο των άπληστων για δράση νεαρών
θεατών, θα καταλήξετε στην εξής σειρά: Αφελής και απλοϊκή μεν, ουσιώδης και
υπαρκτή δε, διά στόματος Μπους, που διαρκώς απειλεί πως θα χρησιμοποιήσει
τακτικά πυρηνικά όπλα για να τιμωρήσει το Ιράν. Έχουμε και λέμε: Διάβολος ο
έμπορος όπλων, επομένως άγγελος ο σούπερ πράκτορας Ίθαν Χαντ. Δεν το λέω εγώ,
η ταινία το λέει. «Αντι-θεός» από τη μια, επομένως Θεός ο σωτήρας της υφηλίου.
Ποιος είναι αυτός; Τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια; Φυσικά η αμερικανική
γάτα.

Πάμε τώρα στη δεύτερη, σημαίνουσα σειρά: Σούπερ πράκτορας ο Ίθαν Χαντ, σούπερ
πράκτορες οι συνεργάτες του, σούπερ (τεχνολογικά) ο οπλισμός τους, σούπερ
δύναμη το πρακτορείο τους, σούπερ Αμερική η πατρίδα τους.

Το διά ταύτα, και αυτό απλοϊκό. H σωτηρία του πλανήτη στα χέρια τους. Κάπως
έτσι εμπεδώνεται και καθιερώνεται εντός των μαζών η αντίληψη για την
αμερικανική υπεροχή. Κάπως έτσι τα χαϊβάνια έχουν εκδώσει με το υποσυνείδητό
τους licence to kill στους Αμερικανούς και κάπως έτσι οι διαφωνούντες δεν
αντιδρούν. Αφού η Αμερική είναι υπερδύναμη, τότε δεν μπορούμε παρά να
υποκλιθούμε στη γοητεία της!

Καταλήγοντας. Αν με ρωτήσετε για δράση θα σας έλεγα πως είναι χορταστική. Αν
με ρωτήσατε για τα οπτικά εφέ θα σας απαντούσα πως είναι καθηλωτικά. Αν όμως
με ρωτήσατε αν αξίζει θα σας έλεγα εντελώς απλά: Ουδέποτε και συνειδητά θα
πλήρωνα μισή δεκάρα για την καταστροφή του πλανήτη από τα σχεδιαζόμενα
πλήγματα τακτικών πυρηνικών όπλων του Μπους. Αλλιώτικα, πλάκα πλάκα θα μας
πάρουν ακόμα και την βράκα!

Τραγανιστή, μαύρη σάρκα

Επικίνδυνη αποστολή διοργάνωσε και ο Γάλλος διανοητής Λοράν Καντέ, σκηνοθέτης
της εξαιρετικής ιστορίας «Ελεύθερος ωραρίου» (σπεύσατε να την εξασφαλίσετε σε
μορφή DVD). Επικίνδυνη και άκρως αποτυχημένη με την ονομασία «Το κάλεσμα του
Νότου» (Heading South)

H πρόθεση σαφής. Να κάνουμε μια καλλιτεχνική ιστορία περισσότερο εμπορική. Ως
εκ τούτου, να «μιλάει» την αγγλική με μικρομεσαίο καστ αποτελούμενο από Σάρλοτ
Ράμπλινγκ, Λουίζ Πόρταλ, Κάρεν Γιανγκ και με υπόθεση κάπως γαργαλιστική.
Δηλαδή, τρεις σαραντοπενηντάρες από τη Βόρεια Αμερική επισκέπτονται ετησίως το
ηλιόλουστο νησί της Αϊτής και ξεχαρμανιάζουν σεξουαλικά, αγοράζοντας
τραγανιστή, νεανική, μαύρη σάρκα, έναντι αστείας αμοιβής. Το συμπέρασμα απλό.
Όπως ξεχαρβαλώνουμε τις πρώτες, φυσικές, ύλες, έτσι και αγοράζουμε έρωτα από
την ίδια τριτοκοσμική πηγή. Παράσιτο ο Λευκός πλανήτης. Με τις ρουκέτες
αρπάζουμε το πετρέλαιο, με πενταροδεκάρες σεξ. Αμφότερα τα «υλικά» υγρά. Εν
αφθονία στον Τρίτο Κόσμο, εν ανεπαρκεία στη Δύση.

«Το κάλεσμα του Νότου». Σάρλοτ Ράμπλινγκ, η επίσκεψη της γηραιάς κυρίας στην Αϊτή

Πονηρή η σκέψη του Καντέ, ασήμαντα τα αποτελέσματα. Περίπου καρικατούρες οι
κυρίες, περίπου αφελείς και άγγελοι οι μαύροι της φυσικής σεξουαλικής πηγής.
Οι σχέσεις εξαντλούνται στα πρώτα λεπτά, η πρόθεση του σκηνοθέτη πάνω στη μισή
ώρα και μέχρι να πέσουν τα γράμματα του φινάλε ο θεατής κοπανάει μύγες. Κρίμα
η υπόσχεση, το όνομα και η φεστιβαλική παρουσία της ταινίας!

Μπαμπούλας χωματερής

Ένα αστέρι πέφτει πέφτει. Δηλαδή τι πέφτει, που με την τελευταία χαλκομανία
του «Mortuary», η οποία κατευθυνόταν προς το DVD αλλά ο Έλλην επιχειρηματίας
την πέταξε στην αγορά μπας και τσιμπήσει κανείς, κατέληξε στη χωματερή άνευ
υγιεινής ταφής!

Ο λόγος για τον Τομπ Χούπερ που πριν από έτη πολλά ταρακούνησε το θρίλερ
τρόμου με τον «Σχιζοφρενή δολοφόνο με το ηλεκτρικό πριόνι». Το στόρι της
τελευταίας του καταστροφής, συρραφή κλισέ του ποδαριού. H ανάπτυξη της Γ’
Δημοτικού. Δηλαδή ιατροδικαστίνα με τα δύο παιδιά της σε στοιχειωμένο πύργο
εντός νεκροταφείου, από όπου ξεπηδούν νεκροζώντανοι που εκκενώνουν μαύρο,
παχύρρευστο υγρό και μετατρέπουν τους ζωντανούς, ακόμα και τη μαμά, σε ζόμπι
με αποτέλεσμα επί μισή ώρα να τρέχουν πανικόβλητα στα δωμάτια τα παιδιά. Τι να
τους πεις; Οτι το ελληνικό «Κακό» είναι απείρως καλύτερο αό αυτό το
σκουπιδαριό; Τομπ, πες αλεύρι, ο Νούσιας σε γυρεύει!