ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Tραγούδια…

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο ιερέας Παντελής Ρωμέσης, Τριών Ιεραρχών 18, Κόρινθος, γράφει:

«Έχουν γραφτεί πολλά για σένα. Όχι όμως ότι έχει αποτυπωθεί στη μορφή σου το
βάθος της ψυχής σου. Αυτές οι επαναλαμβανόμενες συσπάσεις του προσώπου και το
ανεπανάληπτο χαμόγελό σου σε μαρτυράνε, ακόμα και όταν θυμώνεις.

Ένα δεύτερο στοιχείο σου: ξέρεις, αγαπητέ μου, ότι θεολογείς; Ίσως γράφοντας
δεν το κατάλαβες ή ίσως είχες άλλους στόχους, όμως είναι βεβαιωμένο πως η ψυχή
όταν υπερχειλίζει βόσκει ασύδοτα. Έτσι δεν είναι; Σαν παράδειγμα παίρνω τη
δεύτερη στροφή από το ποίημά σου: “Όλες του κόσμου οι Κυριακές”. Γράφεις: “Σαν
τη φωτιά είσαι ζεστός / είσαι ο ίδιος ο Χριστός / ένας Χριστός της γειτονιάς,
που ξέρει τι θα πει χιονιάς”.

Ξέρεις, βρε άνθρωπε του Θεού, ότι σ’ αυτή μονάχα τη στροφή αποτυπώνεις την
ψίχα της καρδιάς της Θεολογίας; Για τις ανθρώπινες σχέσεις, που εν προκειμένω
για σένα είναι η αγάπη, ο Χριστός μας θέλει όλες τις ανθρώπινες σχέσεις σαν τη
φωτιά ζεστές; Άκου τι γράφει ο Απόστολος Παύλος: “Τις ασθενεί και ουκ ασθενώ,
τις σκανδαλίζεται και ουκ εγώ πυρούμαι;” Και ότι ο Χριστός της γειτονιάς, που
ξέρει τι θα πει χιονιάς, είναι ακριβώς ο Θεός των ελαχίστων; Τι θεολογικό
συμπύκνωμα έγραψες, βρε άνθρωπε του Θεού;

Και δες το ποιητικό σου έργο πώς κρατήθηκε απ’ την ευαίσθητη ψυχή σου πολύ
μακριά από την πολιτικοποίηση παρ’ ότι παιδί της Κατοχής και του Εμφυλίου και
παρ’ ότι μεσουρανούσαν μεταπολεμικά τέτοιοι στίχοι. Εσύ στη φτωχολογιά, στην
Αριστοτέλους, στην άπονη ζωή και τα τόσα ανεπανάληπτα. Διαβάζοντας το ποίημά
σου “Στην αλάνα” διακρίνει κανείς το δάκρυ της ψυχής σου, ενώ απουσιάζει ο
πολιτικός και καταγγελτικός λόγος για τους βαρβάρους…

Τέλος, απορώ που η Πολιτεία δεν συμπεριέλαβε στα βιβλία όλων των σχολικών
βαθμίδων το προφητικό και τόσο ευαίσθητο, μα συγχρόνως συγκλονιστικό,
συμβουλευτικό σου ποίημα: “Γιε μου, γιε μου”. Γιατί δεν τραγουδιέται στα
στρατόπεδα, πρωί και βράδυ, και γιατί να μη τραγουδιέται ακόμα και στα
κατηχητικά σχολεία και γιατί να μην απαγγέλλεται και από τους άμβωνες των
Εκκλησιών;».

Μια απάντηση: Ευχαριστώ θερμά για τα λόγια σας. Τα βρίσκω όμως
υπερβολικά. Και κοκκινίζω και λιγάκι. Σε κάποια σχολικά βιβλία, πάντως,
υπάρχουν στίχοι μου. Και τους τραγουδάει ο κόσμος στις ταβέρνες και τις παρέες
– λίγο είναι;