[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Το φοβόμουν. Τι λέω, τρόμος με είχε πιάσει. Βασικά με είχαν ζώσει τα φίδια από
καιρό. Από τότε που ο πρόεδρος είχε αρχίσει να εισάγει στην πολιτική ορολογία
τα μοντέλα. Εμάς – είχε πει – μας εμπνέει το σκανδιναβικό μοντέλο. Τότε το
είχαμε πάρει, ομολογώ, αψήφιστα. Εντάξει μωρέ, το είπε ο Γιώργος, κάτι άλλο
είχε στο μυαλό του, σιγά μη γίνουμε εμείς ποτέ Σκανδιναβία. Έχει βέβαια κι
εκείνος τις ευθύνες του – α, όλα κι όλα. Δεν έκατσε ποτέ να μας εξηγήσει τι
ακριβώς είναι αυτό το «μοντέλο», να το χωνέψουμε όλοι. Διότι μερικοί κατάλαβαν
ότι θα μετακληθούν στην Ελλάδα Σουηδέζες, Δανέζες, Φινλαδέζες κ.λ.π. Οπότε ο
άλλος σου λέει, δεν είναι κακό – τις έχω δει να περπατάνε στη Ρόδο και να
αναστενάζουν τα πεζοδρόμια. Αλλά ο Γιώργος άλλα εννοούσε. Πλην όμως, μέχρι να
εξηγήσει τι ακριβώς εννοούσε, αρκετοί το ‘ριξαν στο ψάξιμο μήπως και
εντοπίσουν πιο… θελκτικά μοντέλα (περίπτωση Φλωρίδη), άλλοι στις ερμηνείες,
κάποιοι τρίτοι έριξαν τα χαρτιά, ταρό και τέτοια! Και πέρασε έτσι άλλος ένας
μήνας με τη Νέα Δημοκρατία να προηγείται έστω και με το ισχνό 0,8%. Μια
χαρά…

Μειώνεται η διαφορά

Μια χαρά και δυο τρομάρες δηλαδή. Διότι εντάξει, μπορεί να μη μειώνεται η
διαφορά μεταξύ Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ τόσο γρήγορα όσο περιμέναμε, αλλά
μειώνεται. Κι αυτό είναι μια πραγματικότητα αδιαμφισβήτητη. Πραγματικό γεγονός
είναι επίσης ότι το 1998, έπειτα από δύο χρόνια πρωθυπουργίας του K. Σημίτη, η
Νέα Δημοκρατία είχε πάρει πέντε μονάδες διαφορά και προχωρούσε ακάθεκτη –
άσχετα αν δεν τα κατάφερε στο τέλος. Επειδή τώρα δεν συμβαίνει αυτό, ορισμένοι
επιχειρούν αναγωγές στο παρελθόν και κάνουν συγκρίσεις. Λάθος. Γιατί δεν
συμβαίνει; A, αυτό είναι μια πολύ σοβαρή συζήτηση, που δεν θα κάτσουμε να την
κάνουμε τώρα πασχαλιάτικα… Τώρα που τα λουλούδια ανθίζουν, όλη η φύση
μοσχοβολάει κι ο Χριστούλης είναι έτοιμος, κατά τα ειωθότα, να αναστηθεί στους
Ουρανούς – δεν τον κρατάει τίποτε πια στη Γη. «Διαγενομένου του Σαββάτου…»
αδελφοί, πάσα πολιτική συζήτηση παύει αυστηρώς και διά ροπάλου…

Ένα χιλιάρικο

Εκτός κι αν πρόκειται να μιλήσουμε για… ελαφρά θέματα, όπως για παράδειγμα
την απόδοση της κυβέρνησης στον τομέα «έλεγχος της αγοράς, πάταξη της
αισχροκέρδειας». Το ανέκδοτο αυτό, που εδώ και ημέρες χαρίζει ασίγαστο γέλιο
στους ταλαίπωρους μισθοσυντήρητους και συνταξιούχους (οι άλλοι, από
μικρομεσαίοι και πάνω δεν έχουν ανάγκη – θα τα βρουν τα 100 ευρώπουλα για το
αρνί) αποτελεί μια εύθυμη νότα στην γκρίζα πραγματικότητα της εποχής μας. Από
τη μια σου λένε «θα λειτουργήσει ο ανταγωνισμός για να πέσουν οι τιμές», κι
από την άλλη βλέπουμε την ντομάτα – την ντοματούλα του Θεού – να πουλιέται
2,80 ευρώ. Σε παλιές δραχμές ένα χιλιάρικο (1.000 για όσους δεν το πιστεύουν)!
Τρελό; Καθόλου. Διότι δεν ανέλαβε κανείς εξ υμών (και ημών) την αξιέπαινη
πρωτοβουλία να τους πλακώσει με τις ντομάτες, την ώρα που υποτίθεται κάνουν
«ελέγχους». Και… «αιφνιδιαστικούς» μάλιστα (όπως μεταδίδει εγκύρως και η
κρατική NET)…

Δεν εφαρμόζονται οι νόμοι

Δεν θέλω να ασχοληθώ πάλι με την EPT και τη NET (γιατί θα κατηγορηθώ ότι έχω
«κόλλημα» – και δεν θέλω), αλλά με την κυβερνητική δραστηριότητα θα ασχοληθώ.
Διότι παιδί μου, είναι τόσο… πλούσια, που χρόνο να ‘χεις να τη διαβάζεις.
Και να νιώθεις να σε συνεπαίρνει η αγαλλίαση, διότι όντως χρόνια είχαμε να
εμπιστευθούμε τις τύχες της χώρας σε μια τέτοια κυβέρνηση. Δυο βουλευτές του
ΠΑΣΟΚ, ο Φ. Πετσάλνικος και ο Ντ. Ρόβλιας, που το μελέτησαν το θέμα (της
κυβερνητικής δραστηριότητας), παρουσίασαν μερικά εξαιρετικά στοιχεία.
Παράδειγμα: αυτή η κυβέρνηση από την ημέρα που ανέλαβε (μαύρη η ώρα…),
ψήφισε 73 νόμους. ΟΚ; Αυτοί οι νόμοι περιελάμβαναν διατάξεις, σύμφωνα με τις
οποίες για να εφαρμοστούν απαιτούσαν την έκδοση 115 προεδρικών διαταγμάτων.
Σωστά; Ωραία. Πόσα προεδρικά διατάγματα εκδόθηκαν μέσα στη διετία; Μόλις…15!
Κι ως εκ τούτου οι νόμοι δεν έχουν εφαρμογή. Οι δικοί τους νόμοι. Και μετά σου
λέει το ΠΑΣΟΚ γιατί δεν εφαρμόζουν νόμους της προηγούμενης κυβέρνησης (όπως ο
νόμος Ρέππα). Μα τι λέτε πατριώτες;

«Απ’ τ’ αλώνια στα σαλόνια»

Γι’ αυτό (σου) λέω πρόεδρε Γιώργο. Καλά είναι τα μοντέλα (γενικώς…), αλλά θα
ήταν προτιμότερο να αρχίσουμε από κάτι πιο χειροπιαστό. Πώς, ας πούμε, θα
βρούμε τρόπους πρώτα να καταργήσουμε την πολυνομία και έπειτα πώς οι νόμοι που
ψηφίζει η Βουλή θα εφαρμόζονται. Δεν ξέρω πώς ονομάζεται το σχετικό…
μοντέλο, κι αν υπάρχει στον κόσμο κάτι ανάλογο, αλλά έχω τη γνώμη ότι από τα
απλά πρέπει να ξεκινήσουμε πρόεδρε, και μετά να φτάσουμε στα πιο σύνθετα.
Άλλωστε όποιο μοντέλο και να προσπαθήσεις να μιμηθείς, δύσκολα θα πετύχει αν
δεν προσαρμοστεί στα ελληνικά δεδομένα. Ήτοι, με δυο λόγια, δεν γίνεται
πρόεδρε από τη μια στιγμή στην άλλη «απ’ τ’ αλώνια στα σαλόνια»! Δεν γίνεται.
Κατανοητό;

Τελευταίος

Ακατανόητο είναι πάντως αυτό που συμβαίνει με τον Γιώργο Βουλγαράκη. Κάτι τα
δικά του λάθη (Πακιστανοί, υποκλοπές, συγκέντρωση της ΔΑΠ), κάτι το σπρώξιμο
(το χοντρό σπρώξιμο, που λέει ο λόγος) από διάφορους νεοδημοκράτες «φίλους», ο
Βουλγαράκης έφτασε από δημοφιλέστερος υπουργός που ήταν, να παλεύει τώρα με
τον Αλογοσκούφη για το ποιος θα καταλάβει την… επίζηλη θέση τού λιγότερο
δημοφιλούς υπουργού! Ακούγεται τρελό, αλλά είναι η αλήθεια (όση – μεταξύ μας –
αλήθεια μπορεί να κρύβει μια δημοσκόπηση): έχασε μέσα σε τέσσερις μήνες πάνω
από 50 μονάδες στην κλίμακα δημοτικότητας. Δεν είναι ευχάριστο – πολύ
περισσότερο για τον ίδιο. Ο οποίος κάποτε εμφανιζόταν ως δελφίνος του
Καραμανλή – κι αυτός είναι ίσως ένας από τους βασικότερους λόγους που δεν τον
συγχώρεσε ποτέ το νεοδημοκρατικό κατεστημένο. Και τώρα δείχνει να τον έχει
πάρει για τα καλά η κάτω βόλτα…

KAI TO ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Στα σκουπίδια τα απόρρητα

Γέλιο χαρίζει κι αυτή η ιστορία με τα απόρρητα του υπουργείου Εξωτερικών, που
είχαν βγει βόλτα στη γωνία Πανεπιστημίου και Κριεζώτου, να απολαύσουν λίγο από
τον αρωματισμένο (από τους τόνους των σκουπιδιών) αέρα της πρωτεύουσας. H
Ντόρα διέταξε ΕΔΕ για να διαπιστωθεί γιατί τα απόρρητα βγήκαν βόλτα και
(θεωρεί ότι) καθάρισε. Καθάρισε όμως; Δύσκολο να το πεις μέχρι να ολοκληρωθεί
η έρευνα. Διότι μπορεί το περιβάλλον της να «δείχνει» έναν πρέσβη που ήταν
αρμόδιος για την εποπτεία της καταστροφής αυτών των αρχείων, όμως στους
διαδρόμους του υπουργείου Εξωτερικών «σέρνεται» η βαριά κατηγορία ότι όλα αυτά
που πετάχτηκαν στα σκουπίδια ήταν αποτέλεσμα της «εκκαθάρισης» που έκαναν οι
σύμβουλοί της, με το που ανέλαβαν τις θέσεις τους στο υπουργείο Εξωτερικών.
Και πως ό,τι έγινε, έγινε από υπερβολική ανευθυνότητα, διότι βαρέθηκαν να
μπουν στη διαδικασία να καταστρέψουν όσους φακέλους θεωρούσαν άχρηστους.
Υπάρχει βέβαια και η εκδοχή της δολιοφθοράς εκ των έσω (για να πληγεί η νέα
υπουργός), αλλά αυτή ακούγεται τραβηγμένη από τα μαλλιά. Σε κάθε περίπτωση
πάντως, τη θέση στο βιβλίο Γκίνες, δεν θα τη γλιτώσουμε τελικά. Θα την
κερδίσουμε με το σπαθί μας. Ή με τα σκουπίδια μας…