PIΠEΣ Θησαυροί

ΤΟ ΛΙΓΟΤΕΡΟ που θα περίμενε κανείς σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, με την
τεράστια πολιτιστική κληρονομιά, θα ήταν να την προσέχει ως κόρη οφθαλμού και
να την αξιοποιεί ανάλογα. Τόσο για τη διεθνή προβολή της όσο και για την
οικονομική ενίσχυσή της, αφού προκαλεί το ενδιαφέρον του παγκόσμιου τουρισμού
και της επιστημονικής κοινότητας. Δεκάδες άλλες χώρες θα έδιναν τα πάντα για
ένα μικρό μόνο μέρος των ελληνικών αρχαιολογικών θησαυρών.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ η κληρονομιά αυτή όχι μόνο δεν αξιοποιείται, αλλά έχει αφεθεί
περίπου στην τύχη της. Δεν είναι μόνο οι εγκαταλελειμμένοι και αναξιοποίητοι
αρχαιολογικοί χώροι, πολλοί από τους οποίους κτίζονται, μετατρέπονται σε
σκουπιδότοπους και έχουν παραδοθεί στη φθορά του χρόνου. Δεν είναι μόνο τα
μουσεία που υπολειτουργούν, στερούνται στοιχειωδών διευκολύνσεων, πάσχουν από
έλλειψη προσωπικού, καταρρέουν επειδή δεν συντηρούνται. Δεν είναι μόνο οι
ενάλιοι θησαυροί που «ψαρεύονται» από όποιον το επιθυμεί, αφού παραμένουν
αφύλακτοι. Είναι και η γενικότερη αίσθηση που κυριαρχεί: ότι η αρχαιολογική
πλευρά της χώρας μας είναι ξέφραγο αμπέλι, απ’ όπου ο καθένας μπορεί να
αρπάξει και κάτι.

ΟΙ ΑΛΛΕΠΑΛΛΗΛΕΣ κλοπές αρχαιοτήτων – ακόμη και μέσα από μουσεία, όπως
συνέβαινε τα προηγούμενα χρόνια – οι παράνομες ανασκαφές κάτω από τα μάτια των
αρμόδιων αρχών, η εύκολη, όπως απέδειξε η περίπτωση της Σχοινούσας, διακίνηση
των κλεμμένων θησαυρών και η αδυναμία να εντοπιστούν μετά την αρπαγή τους,
έχουν αποθρασύνει τα διάφορα κυκλώματα που έχουν βρει στην Ελλάδα τον
παράδεισό τους, μετατρέποντας τη χώρα μας σε σταυροδρόμι της αρχαιοκαπηλίας.

H ΠΟΛΙΤΕΙΑ οφείλει επιτέλους να αντιληφθεί ότι οι αρχαιότητες είναι
εθνική υπόθεση την οποία οφείλει να διαχειριστεί με σεβασμό. H εθνική μας
κληρονομιά χρειάζεται επειγόντως προστασία και αξιοποίηση. Δεν δικαιούμεθα να
τσαλαπατάμε την Ιστορία μας.