MATIEΣ Tόσο πάθος…

Τέτοιες μέρες – Μεγάλη Εβδομάδα – κάθε χρόνο γίνομαι άλλος άνθρωπος. Πλουταίνω
μέσα μου. Είναι ο Χριστός, είναι η άνοιξη, είναι οι ψαλμωδίες, είναι οι ύμνοι
και τα τροπάρια, είναι αυτή η φλογερή παράδοση που κουβαλάμε όλοι στην ψυχή
μας – το Πάσχα των Ελλήνων, που έλεγε ο Σικελιανός. Ένας ποιητής με τόσο
πάθος, με τόση δύναμη, με μια γλώσσα που δεν νικιέται.

«Ύπνος ιερός, λιονταρίσιος/ του γυρισμού, στη μεγάλη/ της αμμουδιάς απλωσιά·/
Στην καρδιά μου/ τα βλέφαρά μου κλεισμένα· / Και λάμπει, ωσάν ήλιος βαθιά μου/
Βοή του πελάου, πλημμυρίζει/ τις φλέβες μου·/ Απάνω μου τρίζει, / σα
μυλολίθαρο ο ήλιος·/ Γεμάτες χτυπάει τις φτερούγες ο αγέρας. / Αγκομαχάει το
άφαντο αξόνι·/ Δε μου ακούγεται η τρίσβαθη ανάσα·/ Γαληνεύει, ως τον άμμο,
βαθιά μου/ και απλώνεται η θάλασσα πάσα…» («Αλαφροΐσκιωτος»).

Μεγάλη Δευτέρα. Δεν θυμάμαι τι ψέλνουν οι ψαλτάδες στις εκκλησίες. Θυμάμαι
μόνο τον φίλο μου, τον Ντίνο τον Χριστιανόπουλο, και την υπέροχη «Μαγδαληνή»
του: «… Κύριε μυροπώλη, κάντε μου, σας παρακαλώ, μια μικρή έκπτωση/ Για ένα
βάζο αλαβάστρου δεν φτάνουν οι οικονομίες μου/ Κι όμως πρέπει να αποχτήσω αυτό
το μύρο με τα σαράντα αρώματα/ M’ αυτό το μύρο θ’ αλείψω τα πόδια του/ μ’ αυτά
τα μαλλιά θα σφουγγίσω τα πόδια του/ μ’ αυτά τα χείλη, τα πόδια του τα εξαίσια
κι άχραντα θα φιλήσω/ Ξέρω, είναι πολύ αυτό το μύρο για τη μετάνοια/ ωστόσο
για τον έρωτα είναι λίγο…».

Εκείνα τα… αρχαία χρόνια που ήμουνα παιδί, η μητέρα μου, που δούλευε νύχτα
μέρα για να με μεγαλώσει, κάθε φορά που δεν μ’ έβρισκε στο σπίτι, έβγαινε στον
χωματόδρομο, όπου έπαιζα μπάλα και με φώναζε: «Ιούδα! Ιούδα Ισκαριώτη! Έλα
γρήγορα!». Οι «συμπαίκτες» μου την κοίταζαν παραξενεμένοι. Αλλά εγώ, που ήξερα
το παρατσούκλι μου, έβαζα το κεφάλι κάτω κι έτρεχα προς το μέρος της.

Τον Ιούδα σκέφτομαι τούτες τις μέρες, που ‘χει ξεσπάσει ο μέγας θόρυβος, με τα
Ευαγγέλια κ.λπ. Και θυμάμαι ένα ποίημα του Κώστα Βάρναλη, στο οποίο ο
Ισκαριώτης φέρνει στον νου τη μάνα του και της λέει: «Τα κλάηματά σου, μάνα
μου, φτάνουν εδώ στην ερημιά/ Μες στα λιγνά χεράκια σου νυχτόημερα δεμένη/
ώρες κοιτώντας χαμηλά τελειώνεις με λιγοθυμιά/ Μες τ’ άδειο σου θυμητικό άλλο
από με δε μένει/ Του ζωντανού θανάτου εμείς χρόνια καταραμένοι/ Για σας,
μανάδες κι αδερφοί και τώρα κ’ ύστερα, σιγά/ θα κάνω απόψε που νογώ, της
ανταρσίας το κρίμα/ Και ξέρω τι καταλαλιά τη μνήμη μου θα κυνηγά/ Αν δεν
πετύχει τούτο δα το πρώτο μέγα βήμα/ θα πουν οι εμπόροι των θεών: «Τον πρόδωσε
για χρήμα!».