H αλήθεια για τη Mίλβα

Δεν είναι πολλές πια, το πιστεύω. Αυτές οι μεγάλες ντίβες του τραγουδιού που
βγαίνουν στη σκηνή και λάμπουν. Και πιάνουν επαφή ώς και με τον τελευταίο
θεατή στην άκρη της αίθουσας. Την παρακολουθούσα, λοιπόν, τη Μίλβα στο Μέγαρο
Μουσικής, προχθές, να αγκαλιάζει με τη φωνή της το κοινό και να επικοινωνεί
μαζί του σαν να γνώριζε τον καθένα από παλιά. H Μίλβα σε δυνατές στιγμές. Να
ερμηνεύει Θεοδωράκη και Μικρούτσικο και τον μεγάλο μας Vangelis και να
«ζωντανεύει» Μπρεχτ και Πιάφ, με κινήσεις και εκφράσεις που δεν άφηναν να
χαθεί τίποτε στη σκηνή. Ανάμεσα στα τραγούδια – στα ιταλικά και όχι μόνο –
έλεγε τις ιστορίες της, οι οποίες όλες περνούσαν στον κόσμο κανονικά,
καταλάβαιναν όλοι. Επικοινωνιακό χάρισμα σπουδαίο – μάθημα για όσους πασχίζουν
να αποκτήσουν τέτοιες πολύτιμες για την εποχή αρετές. Και για να πω την
αλήθεια, σε μια τόσο κορεσμένη εποχή του θεάματος, με τις ευκολίες και τους
εντυπωσιασμούς της, η Μίλβα βγήκε πιο ψηλά με την αλήθεια της. Και είναι ωραίο
να συμβαίνει αυτό.