Tο τέταρτο κουδούνι

Όλα τα ‘χε η Μαριορή – ο ΝΕΠ, ο Νέος Ελληνικός Κινηματογράφος. Ο
φερετζές – το σπλάτερ, τιτλοφορούμενο «Το κακό» – ήταν ακριβώς, μα ακριβώς
αυτό που του ‘λειπε…

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

H πολύ καλή Αννίτα Σαντοριναίου (στη φωτογραφία) θα ‘ναι η Πραξαγόρα στις
αριστοφανικές «Εκκλησιάζουσες» του Γιώργου Μουαΐμη που θα μας φέρει ο
Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου στο Ηρώδειο- πρώτη φορά μας φέρνει ο ΘΟΚ
φεστιβαλική παράσταση με την υπογραφή του Γιώργου Μουαΐμη -, στις 19 Ιουλίου,
στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών.

Οι «Εκκλησιάζουσες» ανεβαίνουν σε καινούργια μετάφραση του Κωστή
Κολώτα, με σκηνικά και κοστούμια Άγγελου Αγγελή, μουσική Κώστα Κακογιάννη και
χορογραφίες Ισίδωρου Σιδέρη.

Στο ρόλο του Βλέπυρου ο Σπύρος Σταυρινίδης, Χρέμης ο Αντώνης Κατσαρής,
Πολίτης ο Κώστας Δημητρίου ενώ στην παράσταση παίζουν, ανάμεσα σε πολλούς
άλλους, και Ανδρέας Τσουρής, Λένια Σορόκου, Ιωάννα Σιαφκάλη, Στέλα Φυρογένη…

H πρεμιέρα, στις 21 Ιουνίου στο Αμφιθέατρο Μακαρίου – στη Σχολή Τυφλών
της Λευκωσίας.

Σημειώστε ότι η Αννίτα Σαντοριναίου εκτός απ’ την Πραξαγόρα έχει
αναλάβει κι άλλο ρόλο – πολύ σοβαρό: θα ‘ναι υποψήφια του ΑΚΕΛ στην Λευκωσία,
στις κυπριακές βουλευτικές εκλογές της 21ης Μαΐου.

Έλεος! Έλεος κ. Νίκο Κούρκουλέ μου! Μέχρι να αναπαλαιωθεί το Εθνικό, σ’
ΑΥΤΕΣ τις κατ’ ευφημισμόν πολυθρόνες θα καθόμαστε – τρόπος του λέγειν – να
βλέπουμε τις παραστάσεις της Νέας Σκηνής σας;

Οι περί ων ο λόγος «πολυθρόνες» – μεταλλικός σκελετός και βραχίονες,
πέτσινη πλάτη – λωρίδα, πέτσινος «πάτος» – χρονολογούνται, αν δεν κάνω λάθος,
από κτήσεως Νέας Σκηνής στο κτίριο της Αγίου Κωνσταντίνου. Σωτήριον έτος 1971!
Χουντικές πολυθρόνες… Όχι ό,τι πιο αναπαυτικό, αλλά τη δουλειά τους την
έκαναν κάμποσα χρόνια. Αλλά συμπλήρωσαν πια την τριακονταπενταετία. Ας
συνταξιοδοτηθούν επιτέλους!

Διότι, εδώ και κάποια χρόνια, έχουν σαπίσει πια. Και δεν τις πετάτε, κ.
Κούρκουλέ μου (φωτογραφία). Τις κρατάτε. «Μαγειρεύετε» με τα υπόλοιπα… M’
αυτές είχατε «επιπλώσει» την Πειραματική στο Γκαράζ – μωρέ, όλα τα βλέπω.
Όποιων τους… έφυγε ο «πάτος» τον αντικαταστήσατε μ’ ένα σκληρό, άκαμπτο
πλαστικό και, για παρηγοριά, μας το καλύψατε, το πλαστικό, μ’ ένα φτενό
μαξιλαράκι. Που να του φεύγει του θεατή ο πάτος του δυο ώρες – κάλο να βγάζει.

Τώρα που μετακόμισε η Πειραματική στο «Από Μηχανής» το οποίο έχει –
ευτυχώς… – τα δικά του καθίσματα, τις διοχετεύσατε τις «πολυθρόνες» στο
«Χώρα» της Νέας Σκηνής. Άλλες με τους σκληρούς τους πλαστικούς τους «πάτους»,
άλλες ξεχειλωμένες στο απροχώρητο. Σαπισμένες. Και τρίζουν, κ. Κούρκουλέ μου,
τρίζουν. Παύσεις στο «Γάλα» του Νίκου Μαστοράκη, σιωπές πηχτές, συγκλονιστικές
και να τρίζουν όλες μαζί. Να ‘χω κομπλάρει και να μην τολμώ να κουνηθώ μην κι
ενοχλήσω την παράσταση. Και – το κερασάκι στην τούρτα – ξαφνικά ξεσκίζεται και
το σαπισμένο το πετσί της ράχης, κ. Κούρκουλέ μου. Και να μην είχα
αδυνατίσει… Σούμπιτος έφυγα πίσω ο άνθρωπος. Και την υπόλοιπη παράσταση
σαν… Ηρώδειο την είδα – με την πλάτη στον αέρα.

Καλή η οικονομία, κ. Κούρκουλέ μου, αλλά έχει τα όριά της κι αυτή.
Βάλτε το χεράκι στην τσέπη – δεν δαγκώνουν καβούρια. Κι αγοράστε – ε, δεν
νομίζω ότι πρόκειται και για κονδύλι τραγικό… – καινούργια καθίσματα. Που να
σέβονται τον θεατή ενός Θεάτρου που θέλει να λέγεται Εθνικό. Αδύνατον να
περιμένουμε – αμήν και πότε! – το καινούργιο κτίριο εν μέσω τριγμών και με την
πλάτη στον αέρα. Αίσχος, δηλαδή!

Έτος Μάγιας Λυμπεροπούλου! Το φετινό. H Ηθοποιός μας επέστρεψε στο
σανίδι με δυο διαμετρικά αντίθετους ρόλους: Κυρία στις «Δούλες» του Λευτέρη
Βογιατζή στο θέατρο «Οδού Κεφαλληνίας» – μέχρι τέλος Γενάρη – και, τώρα,
Σαρλότ στη «Φθινοπωρινή σονάτα» του Μπέργκμαν. Κι έδωσε – δίνει – ρέστα!

Αστραφτερή, αιχμηρή, σπαρταριστή, εκθαμβωτική Κυρία, μεταμορφώνεται
τώρα σε μια υπερφίαλη, «ψεύτικη» αλλά στην ουσία εντελώς ανασφαλή πιανίστα με
διεθνή καριέρα, που ‘χει ισοπεδώσει τους ανθρώπους της.

Είχε, βέβαια, φέτος και τύχη η Μάγια Λυμπεροπούλου. Εκτός απ’ τους δυο
σπουδαίους ρόλους που της έτυχαν, έπεσε και στα χέρια δυό σκηνοθετών – του
Λευτέρη Βογιατζή πρώτα, της Βαρβάρας Μαυρομάτη τώρα – που θαυματούργησαν. Και,
επιπλέον, βρέθηκε μαζί με ηθοποιούς που ‘δωσαν – και δίνουν – το καλύτερο. Με
την Μπέττυ Αρβανίτη και την Ρένη Πιττακή στις «Δούλες», με την Όλια Λαζαρίδου
(στην κεντρική φωτογραφία οι δυο τους), τον Περικλή Μουστάκη κι αυτό το πολύ
ταλαντούχο καινούργιο πλάσμα του θεάτρου μας που λέγεται Μαρίσσα
Τριανταφυλλίδου στην «Σονάτα».

H παράσταση της Βαρβάρας Μαυρομάτη, κατά τη γνώμη μου, είναι μια απ’
τις καλύτερες της χρονιάς – άκουσα ανθρώπους απ’ το κοινό να φωνάζουν «μπράβο»
κι είδα ανθρώπους απ’ το κοινό να σηκώνονται όρθιοι στο τέλος. Αλλά και μόνο
για την ερμηνεία της Λυμπεροπούλου αξίζει να τη δείτε.

Είναι Μεγάλη Ηθοποιός, η γυναίκα. Με την ουσιαστική σημασία τού
«Μεγάλος» – όχι την ξεφτιλισμένη. Ελπίζω – επιτέλους – να το καταλάβουν και τα
κρατικά μας θέατρα. Έχουν πολλές ρολίστες του μεγέθους της στο δυναμικό τους;
Φανταστείτε: η σημαντικότερη, αυτή τη στιγμή, ηθοποιός μας δεν έχει παίξει
ΠΟΤΕ (!!!) στο Εθνικό ή στο ΚΘΒΕ!

Τι γενναιοδωρία! Τι χουβαρντοσύνη! Το ΚΘΒΕ πώς, λέτε, συμμετέχει σήμερα
στον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου;

«Ανταποκρινόμενο», λέει, «στο κάλεσμα της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών
Συγγραφέων σε συνεργασία με το Ελληνικό Κέντρο του Διεθνούς Ινστιτούτου
Θεάτρου» παίζει με είσοδο ελεύθερη – αν έχετε τον Θεό σας! – τι; Τον
«Επισκέπτη» του Γιώργου Θέμελη που παρουσιάζει στο Μικρό Θέατρο της Μονής
Λαζαριστών!

Με τέσσερις Σκηνές, να παίζουν κι οι τέσσερις – «Ντόλι», «Ήταν όλοι τους
παιδιά μου» (στη φωτογραφία η Μαρία Σκούντζου), «Ευτυχώς τρελάθηκα» οι άλλες
τρεις, όλα «πιασάρικα» – το Θέατρο το «εορτάζει» στην πιο μικρή απ’ τις
τέσσερις, με το – βαρετό… – έργο που κόβει – κι ας είναι εξαιρετική η
παράσταση της Γλυκερίας Καλαϊτζή – τα λιγότερα εισιτήρια! Ενενήντα τέσσερις
θέσεις! Ενενήντα τέσσερα δωρεάν εισιτήρια! Μεγαλόκαρδη προσφορά στο κοινό της
Θεσσαλονίκης! Τόση ματζιριά… Ντροπή!