ΓNΩMH Aπών, και όμως παρών

Κοιτάζοντας πίσω, μπορεί κανείς να πει ότι δεν υπήρξε άλλος Ισραηλινός ηγέτης,
όσο και σπουδαίος, που να συνέχισε έπειτα από την αποχώρησή του να εξακολουθεί
να επηρεάζει το κόμμα του, και το πολιτικό σύστημα, όπως το επηρεάζει ο Αριέλ
Σαρόν, αν και απών. Ακόμα θυμάμαι τα ανάμεικτα συναισθήματα που ένιωσα όταν ο
Σαρόν μού αποκάλυψε, τον Φεβρουάριο του 2004, το σχέδιό του να εκκενώσει τους
21 οικισμούς του Γκους Κατίφ και να αποχωρήσει από τη Γάζα. Δεν μπορούσα να
καταλάβω αν επρόκειτο για έναν ακόμη ελιγμό ή για μια πραγματική ηγετική
επανάσταση. Την απάντηση την έδωσε εμμέσως ο σάλος που προκλήθηκε στο Λικούντ
μόλις το σχέδιο έγινε γνωστό: ο Σαρόν το είχε αποφασίσει, ο Σαρόν το είχε
συλλάβει, ο Σαρόν επρόκειτο να το εφαρμόσει.

«Το δικαίωμα του εβραϊκού λαού στη Γη του Ισραήλ δεν σημαίνει αδιαφορία για τα
δικαιώματα άλλων στην ίδια γη», είχε πει στις 15 Σεπτεμβρίου του 2005, σε μια
ιστορική ομιλία στα εβραϊκά στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. «Οι Παλαιστίνιοι θα
είναι πάντα οι γείτονές μας. Έχουν και αυτοί δικαίωμα στην ελευθερία και σε
μια εθνική κυρίαρχη οντότητα, σε ένα δικό τους κράτος». Σε ό,τι αφορούσε τον
Σαρόν, αυτή ήταν η Παλαιστινιακή Διακήρυξη Μπαλφούρ.

Από τότε και στο εξής, ο πολιτικός ίλιγγος και η προσωπική τραγωδία πορεύτηκαν
χέρι χέρι. Στις 12 Νοεμβρίου, ο Σαρόν παραιτήθηκε από το Λικούντ και ίδρυσε
ένα νέο κεντρώο κόμμα, το Καντίμα. Στις 29 Νοεμβρίου, η Κνεσέτ αποφάσισε τη
διεξαγωγή πρόωρων εκλογών. Στις 18 Δεκεμβρίου, ο Σαρόν υπέστη το πρώτο
εγκεφαλικό. Στις 4 Ιανουαρίου, έπεσε σε κώμα. Έκτοτε, το Καντίμα, υπό τον
Εχούντ Ολμέρτ, κινείται στη σκιά και στον δρόμο που έδειξε ο απών – παρών
ηγέτης του. Πρόκειται για ένα κόμμα με δεδηλωμένο στόχο το τέλος της κατοχής
ενός άλλου λαού. Ο ισραηλινός λαός κλήθηκε χθες να αποφασίσει σε τι είδους
χώρα θέλει να ζει.

Το σχόλιο του Ισραηλινού αρθρογράφου Γιόελ Μάρκους δημοσιεύτηκε στην
εφημερίδα «Haaretz».