PIΠEΣ Tο θαύμα

TA εγκώμια του οικονομικού επιτελείου στην οικονομική πολιτική των
κυβερνήσεων Σημίτη θα μπορούσαν, κάτω από διαφορετικές συνθήκες, να θεωρηθούν
και αυτονόητα. Όταν θέλεις να προσελκύσεις κεφάλαια από το εξωτερικό είναι
πρέπον να διαφημίζεις τη χώρα σου.

ΟΤΑΝ όμως έρχονται μετά το τεράστιο σκάνδαλο της απογραφής που
συστηματικά δυσφήμησε την Ελλάδα στην Ευρώπη, και όταν γίνονται λίγες ημέρες
αφότου ο κ. Αλογοσκούφης χαρακτήρισε απάτη την ένταξη της Ελλάδας στην ΟΝΕ,
τότε φυσικά δημιουργείται μείζον ζήτημα. Διότι δύο πράγματα μπορεί να
συμβαίνουν.

EITE ο υπουργός Οικονομίας διαφωνεί με τις εκτιμήσεις του υπουργείου
του – οπότε τίθεται ευθέως ζήτημα του ποιος χαράσσει την οικονομική πολιτική
της χώρας. Είτε συμφωνεί – όπως είναι και το πιο λογικό – οπότε οφείλει να
εξηγήσει πότε λέει την αλήθεια. Όταν εγκωμιάζει τα επιτεύγματα των κυβερνήσεων
Σημίτη ή όταν λοιδορεί την πολιτεία των προκατόχων του;

ΟΠΟΙΑ εκδοχή και αν πάρουμε είναι φανερό ότι πλήττει ευθέως την
αξιοπιστία του κ. Αλογοσκούφη. Ταυτόχρονα όμως υπάρχει και ένα θέμα ουσίας.
Αν, όπως επιμένει η κυβέρνηση, μετά την απογραφή λέμε επιτέλους την αλήθεια
στην Κοινότητα τότε θα πρέπει να δεχθούμε:

ΠΡΩΤΟΝ, ότι τα ελλείμματα το 2004 και το 2005 εμφανίζονται μεγαλύτερα
λόγω των Ολυμπιακών Αγώνων και της αλλαγής στον τρόπο καταγραφής των δαπανών!
Δεν υπήρχε κατά συνέπεια καμία ανάγκη να μπούμε στην περιπέτεια της επιτήρησης
και της λιτότητας.

ΔΕΥΤΕΡΟΝ, ότι την τελευταία δεκαετία η Ελλάδα πέτυχε να μειώσει τα
ελλείμματα και τον πληθωρισμό, να έχει ρυθμούς ανάπτυξης υψηλότερους από την
Ευρώπη και κυρίως να καλύψει κατά δέκα ποσοστιαίες μονάδες την απόσταση που
μας χωρίζει από την Ένωση στο κατά κεφαλήν παραγόμενο προϊόν. Μήπως θα ήταν
σοφότερο για την κυβέρνηση να είχε συνεχίσει την πολιτική των κυβερνήσεων
Σημίτη;