ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ H μαχαιριά

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Γιάννης Χατζηδάκης, Βάμος, Χανιά, γράφει:

«Πότε λέει το σωστό ο κ. Αλογοσκούφης, το φουσκωτό παγώνι της TV; Το 2004
έλεγε ότι μπήκαμε στην ΟΝΕ με το σπαθί μας. Το 2005, με την απογραφή, έλεγε
ότι είμαστε κλέφτες. Και τώρα λέει ότι είμαστε απατεώνες, αφού ξεγελάσαμε την
E.E. και μπήκαμε στην ΟΝΕ.

Όλ’ αυτά στοιχειοθετούν εθνική προδοσία. Είναι πισώπλατη μαχαιριά στην Ελλάδα.
Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει ανάγκη. Ο πρόεδρός του εξελέγη πρόσφατα πρόεδρος της
Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Κάτι σημαίνει αυτό…».

Ο N. Πατεράκης, Ηράκλειο Κρήτης, γράφει:

«Απορώ, κ. Παπαδόπουλε, γιατί σας εκπλήσσει που οι μουσικοί παραγωγοί [λέω
εγώ: της “ελεύθερης” κυρίως ραδιοφωνίας (ραδιοφονίας, σωστότερα) και
τηλεόρασης (τυφλεόρασης)] έχουν σηκώσει ένα τείχος σιωπής γύρω από τον Μίκη.

Έχουν φτιάξει τη δική τους συμπαντική παραφωνία, τον δικό τους ουρανό, τα δικά
τους τα “αστέρια” της εποχής, που ακούγονται συνεχώς από ραδιόφωνα και
τηλεοράσεις (Βίσση, Πλούταρχος, Ρέμος, Χατζηγιάννης, Βανδή, Κοκκίνου, Ζήνα,
Παπαρίζου κ.ά.)!

Σ’ αυτούς τους άνυδρους και χαοτικούς καιρούς που ζούμε, τα τριαντάφυλλα που
μας χάρισε η Εθνική Ελλάδος με την “Ερημιά” (Μίκης, εσείς, Ξαρχάκος,
Φαραντούρη, Μητσιάς) έχουν άνθη και αγκάθια μαζί. Τα αγκάθια τους ματώνουν,
πονάνε, ενοχλούν. Οι μυρουδιές τους χαλάνε την άοσμη ατμόσφαιρα των πλαστικών
λουλουδιών που μας προσφέρουν. Δυναμιτίζουν την “αυταπάτη αρμονίας, στην οποία
μας ζητάνε να επαναπαυτούμε”, όπως τόνισε ο καθηγητής Μπρούνερ στο Συμπόσιο
της Κρήτης. Και, επειδή πλέον δεν τους παίρνει να πετάξουν πέτρες στον Μίκη ή
να τον φυλακίσουν, τον αποκλείουν από τα Μέσα. Όταν η χούντα συνέλαβε το 1967
τον Θεοδωράκη, εκείνος παρακάλεσε τους δεσμώτες του να του μιλάνε στον
Πληθυντικό. Να τον βασανίσουν, εάν το επιθυμούν, αλλά να του μιλάνε στον
Πληθυντικό. Στους ελεύθερους καιρούς μας, ο Πληθυντικός δίνει και παίρνει. Τον
βλέπω συχνά πρώτα καθίσματα στις τιμητικές για τον Μίκη. Και στις κοσμικές
στήλες, στα πρώτα τραπέζια στα στέκια των “αστέρων”, στην κοπή της πίτας του
συλλόγου που προεδρεύει.

Απογοήτευση; ΟΧΙ. Είμαι αισιόδοξος για τον Ενικό που ζει με πολλούς τρόπους
την ερημιά του. Είμαι αισιόδοξος, γιατί υπάρχουν άνθρωποι που ακούνε την
“Ερημιά” και δακρύζουν, γιατί η δυόμισι χρόνων κόρη μου ζητάει ν’ ακούσει το
“ζεμπέκικο Γληγόλη” από την “Ερημιά”. H άλλη μου, εξίμισι, δείχνει στις φίλες
της τον δίσκο βινυλίου “40 τραγούδια για παιδάκια και παιδιά”, με την αφιέρωση
του Μίκη (11 Μαρτίου 2006: “Στην Κωνσταντίνα. Με αγάπη” – υπογραφή “Μίκης
Θεοδωράκης”.

Είμαι αισιόδοξος, γιατί τα παιδιά θα γλιτώσουν και δεν θα πεθάνει η ελπίδα».