Nότια, νοτιοδυτικά

Καθόλου τυχαίο δεν είναι πως αν ρωτήσεις μουσικόφιλους (αλλά και σινεφίλ) να
σου πουν σε σημείο της Γης θα ονειρεύονταν να βρίσκονταν τις ακριβώς
προηγούμενες ημέρες, μία θα ήταν απάντηση. Στο Όστιν του Τέξας, ασυζητητί.
Εκεί εξελίσσεται όπως κάθε χρόνο τέτοιο καιρό το περίφημο South by Southwest
φεστιβάλ (SxSW, εν συντομία – νότια, νοτιοδυτικά δηλαδή) όπου περπατάς στον
δρόμο και οι μουσικές σε τραβάνε από το μανίκι και παίζουν οι πάντες, νέοι και
καταξιωμένοι, και οι φαν δεν προλαβαίνουν να τρέχουν για να δουν Secret
Machines και Spoon και Belle and Sebastian και Βαν Μόρισον και να ακούσουν τα
καινούργια του Μπρους Σπρίνγκστιν και του Τζακ Γουάιτ, ενώ συνέχεια κάτι
παίζει που δεν πρέπει να χάσει κανείς γιατί μπορεί να είναι το επόμενο big
thing, όπως ας πούμε ο Ματισιάχου με την «εβραϊκή ρέγγε» του (!) και τελειωμό
δεν έχει. Έχεις την αίσθηση πως σε κάτι τέτοιες περιστάσεις η δημιουργία έχει
κολλήσει στα σχοινιά τη βιομηχανία (και ας είναι εκεί και η βιομηχανία της
μουσικής παρακολουθώντας από κοντά τις εξελίξεις), και ακούγεται πραγματικά
ωραίο αυτό και τονωτικό!