Aνίκητος έρωτας και… γλυπτός

«Χάσαμε τη σύγχρονη γλυπτική από τα μάτια μας γιατί την κλείσαμε στα μουσεία, στα νεκροταφεία και στα ηρώα», λέει ο γλύπτης του… Έρωτα Γιώργος Γεωργιάδης

Άραγε τι είναι ο έρωτας; Από πού έρχεται και πού μας οδηγεί αυτό το παιδάκι με
τα φτερά, που η τέχνη παριστάνει σαν την προσωποποίηση «του άβγαλτου, του
ανήσυχου, του αθώου, του παρθένου»; Στην πλήρη ωριμότητά του ο γλύπτης Γιώργος
Γεωργιάδης διερευνά το ερώτημα, προτείνει ερμηνείες και δίνει το «παρών» με
μια σπανιότατη στις μέρες μας έκθεση μπρούντζινων γλυπτών, που έγιναν στο
χυτήριο σύμφωνα με τους απαιτητικούς κανόνες της κλασικής τέχνης.
Πρωταγωνιστούν μια γυναίκα και ένας Έρωτας, τα σύμβολα της κάθαρσης από το
δράμα της ζωής σε απίστευα συμπλέγματα. Ένα πραγματικό ρεσιτάλ δεξιοτεχνίας
όπου οι πολύχρωμες πατίνες του μετάλλου γίνονται πλούσια χρώματα. Τα
παιχνιδιάρικα συμπλέγματα αφήνουν μια αμφιλεγόμενη και κάποτε χιουμοριστική
αίσθηση.

Γυναίκες με φτερωτά παιδιά; Μήπως το πρότυπο της ερωτικής σχέσης είναι η
μητρότητα;

«Αυτό που υποβόσκει έχει ξεκινήσει από τη μητρότητα. Είναι μια διφορούμενη
σχέση. H σχέση της γυναίκας με τον Έρωτα είναι μια ανθρώπινη σχέση, που ενέχει
το στοιχείο της ουτοπίας. Ο Έρωτας που αγκαλιάζουμε έχει το πρόσωπο μιας
κούκλας. Ο Έρωτας είναι ένα πλάσμα απατηλό, μια ουτοπία, κάτι ψεύτικο, που
όμως μας δίνει την ευκαιρία να δημιουργηθούν ισχυροί δεσμοί».

Γέννημα – θρέμμα Μαρουσιώτης, ο Γιώργος Γεωργιάδης από παιδί άρχισε να πλάθει
τα πρώτα του γλυπτά ζωάκια με τον στόκο που έκλεβε από το μαγαζί του πατέρα
του και τα έκρυβε σε κρύπτες που έσκαβε μέσα στο χώμα. Από τους δασκάλους του
επηρεάστηκε ποικιλοτρόπως. Από τον Μιχάλη Τόμπρο πήρε τις αυστηρές βάσεις. Από
τον Γιάννη Παππά το σχέδιο. Από τον Απάρτη διδάχθηκε ότι κάθε πράγμα έχει τον
δικό του χαρακτήρα. Στη Φλωρεντία έμαθε τα μυστικά της τέχνης του μετάλλου. «H
γλυπτική είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση», λέει. «Δεν αναιρείται πολύ εύκολα.
Πρέπει να σκεφτείς, να βρεις λύσεις εκ των προτέρων».

Τι σημαίνει για σας να ακολουθείτε τον δρόμο του κλασικού γλύπτη;

«Όταν ζεις στην Ελλάδα, που έχει γεμίσει με την υπέροχη γλυπτική της τα
μεγαλύτερα μουσεία του κόσμου, γίνεσαι σεμνός. Ντρέπεσαι να πεις έγινα
γλύπτης».

Στην Ελλάδα, μια χώρα ανδριάντων και ηρώων, δεν απουσιάζει η ελεύθερη
γλυπτική από τον δημόσιο χώρο;

«Είναι αστείο στην Ελλάδα να συζητάμε για γλυπτική σε ελεύθερους χώρους. Για
τους καλλιτέχνες είναι τραγικό. Γιατί ξέρουν από την αρχή πως είναι ένας
καθρέφτης, ένα ευαίσθητο όργανο το οποίο δέχεται από τον περίγυρο ερεθίσματα,
έχει την ικανότητα να τα διεργάζεται και να παράγει μια άλλη πραγματικότητα, η
οποία είναι η τέχνη».

INFO

Γιώργος Γεωργιάδης, «Έρως ανίκατε και σχέδια επί χάρτου» στον Εικαστικό Κύκλο
(Καρνεάδου 20, τηλ. 210-7291.642) έως 15 Απριλίου.