Λίγο πριν τα σκουπίδια, το αηδόνι

Κοιμάμαι πολύ αργά για σας. Ίσως γιατί δουλεύω πολύ πιο αργά από σας. Τελειώνω
τη δουλειά μου γύρω στις δώδεκα το βράδυ, μέχρι να ντυθώ, να πάω σπίτι, να
φάω, να πω δυο κουβέντες, να προσγειωθώ στη ζωή, έχει πάει δύο τα ξημερώματα
και το μάτι δεν λέει να κλείσει, να δει κάνα όνειρο να ξεδώσει. Πιάνω το
βιβλίο κατά τις τρεις. M’ αρέσει αυτή η ώρα. Ησυχία παντού, πού και πού ένα
αυτοκίνητο με το CD στο φουλ ακούς τα μπάσα να μακραίνουν, ένα σκυλί από
μακριά φωνάζει στο φεγγάρι, μέχρι που ξαφνικά ο θόρυβος, καθώς γαντζώνονται οι
κάδοι αιωρούμενοι ν’ αδειάσουν τα απομεινάρια της ζωής μας, δίνει το πρόσταγμα
κι αρχίζουν όλοι μαζί οι ήχοι της ημέρας, μουρμουρητό που γίνεται νανούρισμα
για μένα.

Μόνο που τον τελευταίο καιρό, πάνε δυο βδομάδες τώρα, ανάμεσα βιβλίο και
σκουπίδια, σ’ αυτό το χάσμα της βραδιάς που παραδίδεται, ακούω ένα κελάηδισμα
δειλό στην αρχή και ύστερα πιο δυνατό και θαρραλέο να πλημμυρίζει την αυγή κι
εγώ να μην καταλαβαίνω. Όπως είμαι, ίσα να μπω στον ύπνο, με το βιβλίο να
βαραίνει ασήκωτο κάτω απ’ το φως του πορτατίφ που όλο θαμπώνει, δεν
πολυκαταλαβαίνω. Τι πουλί είναι αυτό;… Σαν αηδόνι… A, είμαι στο Πήλιο,
μάλλον στο σπίτι της Ξένιας, δίπλα έχει έναν χείμαρρο όπου τραγουδάει χειμώνα
καλοκαίρι το αηδόνι και σου σκηνοθετεί τα όνειρα χλωρά και ανθισμένα… Αλλά
όχι, είναι τ’ αηδόνι που άκουσες να το ρωτάει ο ποιητής για δεν τον άφηνε να
κοιμηθεί στις Πλάτρες…

«Αηδόνι, αηδόνι, αηδόνι,

T’ είναι θεός; Τι μη θεός; Και τι τ’ ανάμεσό τους;»

… Όχι, «είναι ο Μίμης τ’ αηδονάκι», ο μικρός Λουτσιάνο Ταγιόλι τραγουδάει
«άσπρο μου περιστέρι πέτα…». Όχι, όχι, είμαι στη σχολή κι η Άννα Ιουλιέττα
«Δεν είναι ο κορυδαλλός, είναι τ’ αηδόνι» κι όλη η σκηνή τα μάτια της,
γαλάζιες λίμνες στο μπαλκόνι…

… Ναι, ναι, ναι είναι εδώ. Τώρα, την ώρα που η νύχτα αλλάζει βάρδια με τη
μέρα και λίγο πριν να πάρουν τα σκουπίδια, ένα αηδόνι… Πού βρέθηκε αηδόνι
στα Βριλήσσια; Πού βρέθηκε και τραγουδάει όλη μου την παλιά ζωή; Πού ξέρει
αυτή η μια σταλιά από πούπουλο τα μονοπάτια της ζωής μου και μου τα τραγουδάει
γλυκά πριν έρθει ο δήμος με τη μεγάλη σκουπιδιάρα του για να μαζέψει όλα μου
τ’ απορρίμματα;

Κοιμάμαι πολύ αργά για σας. Ίσως γιατί δουλεύω πολύ πιο αργά από σας, κι έτσι
μπορώ κι ακούω και τα σκουπίδια και τ’ αηδόνι.