ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Mε δανεικά

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο X.T., Ολυμπιάδος 8, Ιωάννινα (τα πλήρη στοιχεία του στη διεύθυνση της
εφημερίδας) γράφει:

«Πολύ συχνά γίνεται λόγος για το δημόσιο χρέος, το οποίο εκτινάχθηκε σε μεγάλα
μεγέθη και αποδίδεται η διόγκωσή του στις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ. Κανείς όμως
δεν μπήκε στον κόπο να εξηγήσει στον απλό πολίτη τον τρόπο με τον οποίο
δημιουργήθηκε το χρέος αυτό. Το επικαλούμαστε για κριτική των κυβερνήσεων του
ΠΑΣΟΚ και αυτό το δέχεται αδιαμαρτύρητα.

Χρέη έχουν ΟΛΑ τα κράτη. Και αυτή η υπερδύναμη, η Αμερική, έχει τα περισσότερα
χρέη. Στην πατρίδα μας, στην Ελλάδα, με δανεικά ζούσαμε μετά τον B’ Παγκόσμιο
Πόλεμο και με τη βοήθεια του Σχεδίου Marshal ξεκίνησε η ανόρθωση της
οικονομίας. Όλες οι κυβερνήσεις χρησιμοποίησαν τα αποθεματικά των Ασφαλιστικών
Ταμείων για εσωτερικό δανεισμό με ευτελιστικό τόκο 3%, με αντιστάθμισμα την
κράτηση υπέρ του M.T., π.Y. και εισφορών για ΟΓΑ και TEBE.

H τακτική αυτή συνεχίστηκε μέχρι το 1982-83, χωρίς να αναφέρεται στους
απολογισμούς του κράτους η κάλυψη των ελλειμμάτων από τα Ασφαλιστικά Ταμεία. H
Νέα Δημοκρατία διατείνεται ότι άφησε μικρό χρέος το 1981 (670 δισεκατομμύρια
το υπολογίζει). Μετά την πλήρη ένταξη της χώρας μας στην τότε ΕΟΚ και στη
συνέχεια στην E.E., ο δανεισμός γινόταν από τις τράπεζες και με έκδοση
εσωτερικών κρατικών ομολόγων με επιτόκιο 18% και 25%. Με τον τρόπο αυτό έγιναν
πλούσιοι όσοι είχαν κάποια διαθέσιμα κεφάλαια. Τα repos ήταν στην ημερήσια
διάταξη εκείνον τον καιρό. Σταμάτησαν και οι επενδύσεις, γιατί είχαν ανέξοδα
κέρδη με τα repos οι επιχειρήσεις.

Δεν υποστηρίζουμε ότι οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ είναι άμοιρες ευθυνών για την
έκρηξη του χρέους. H ευθύνη του ΠΑΣΟΚ υπάρχει, στο γεγονός ότι δεν έλεγξε τον
δανεισμό του κράτους (εσωτερικό και εξωτερικό) και έκανε (στο σημείο που το
έκανε) κοινωνική πολιτική με “δανεικά”. Αλλά είπαμε ότι η διόγκωση του χρέους
ΔΕΝ έγινε μόνο από την άσκοπη – εσφαλμένη – πολιτική. Δημιουργήθηκε από τον
δανεισμό με υψηλά επιτόκια».

Ο Π. Ζαχαρόπουλος, Νότου 1, Αγία Παρασκευή, γράφει για τα
κάλαντα της Πρωτοχρονιάς: «Αποτελούνται από δίστιχα, στα οποία ο μεν πρώτος
στίχος αναφέρεται στην εξιστόρηση που έχει σχέση με την Πρωτοχρονιά και αμέσως
ακολουθεί ο δεύτερος στίχος, άγνωστο από ποιον προσετέθη, ο οποίος όχι μόνο
δεν έχει καμιά σχέση με την Πρωτοχρονιά, αλλά το μόνο κοινό που έχει με τον
πρώτο στίχο είναι η ομοιοκαταληξία! Όσον αφορά το περιεχόμενό του, ο δεύτερος
στίχος (πλην της ασχετοσύνης του με τον πρώτο) καταντά απαράδεκτος και, λίαν
επιεικώς, γελοίος!».