Στην Kόλαση του Γκουαντάναμο

Χαρακτηριστική σκηνή από το «Γκουαντάναμο» του Μάικλ Γουιντερμπότομ (ένθετη φωτό). «Πώς θα σου φαινόταν να σε πιάνανε, να σε κουκουλώνανε, να σε φυλακίζανε και να σε βασανίζανε επί τρία χρόνια;», αναρωτιέται ο σκηνοθέτης

Μέχρι στιγμής – και μιλάμε για 6 από τις 9 μέρες του φεστιβάλ – δεν υπήρξε
μισός Αμερικανός ή αγγλόφωνος που να πάτησε το κόκκινο χαλί του φεστιβάλ και
να μην τα ‘ριξε «λεπτά», χοντρά, υπαινικτικά, ανοικτά εναντίον της «Συμμαχίας»
που σκοτώνει και πλιατσικολογεί επί αραβικού – πετρελαϊκού – εδάφους. Από τον
Τζορτζ Κλούνι, τον Ρόμπερτ Όλτμαν, τον Γούντι Χάρλεσον, τη Μέριλ Στριπ μέχρι
τον Βρετανό Μάικλ Γουιντερμπότομ, ο οποίος με την «ανασύσταση» του κολαστηρίου
του Γκουαντάναμο στην «εχθρική», τη «βάρβαρη» Τεχεράνη υπογράφει το
επιστέγασμα της απόλυτης πολιτικής ταινίας.

Μάλιστα εκεί, στην πρωτεύουσα του «Σατανά», έστησε το σκηνικό του αμερικανικού
στρατοπέδου στον κόλπο της Κούβας. Τώρα τι θα πουν όλοι αυτοί που βιάστηκαν να
κηδέψουν τον στρατευμένο κινηματογράφο, δεν με νοιάζει. Να τους ρωτήσετε ή να
σταματήσετε να τους πιστεύετε!

Επικεφαλής της διαδήλωσης ο Γουιντερμπότομ. Το δικαιούται λόγω «Γκουαντάναμο»,
εντός του οποίου περιγράφεται η ανατριχιαστική ιστορία τεσσάρων Αράβων, όμως
υπηκόων της Αυτής Μεγαλειότητος της Βασίλισσας. Μεταξύ αυτών ο Ρουέλ Αχμέντ,
Ασίφ Ικμπάλ, παρόντες στο Βερολίνο και άρτι απολυθέντες από το αμερικανικό
Νταχάου. Διότι έφυγαν από το σπιτικό τους στο Μπέρμιγχαμ μες στην καλή χαρά
για να συνοδεύσουν έναν εξ αυτών σε παραδοσιακό γάμο στο Πακιστάν, πέντε μήνες
πριν αρχίσουν να πέφτουν οι ρουκέτες στο Αφγανιστάν.

Στη συνέχεια, έτσι «να δούμε από κοντά τα βάσανα των αδελφών μας στην
Καμπούλ», επιβιβάζονται σε τροχοφόρο, συλλαμβάνονται, αλυσοδένονται και σαν
τραγιά, με κουκούλες μέχρι τ’ αυτιά, καταλήγουν στο σφαγείο. Επί 2 1/2 χρόνια
ξύλο, απομόνωση, ανακρίσεις και άλλα τινά. Και όταν απελευθερώθηκαν – έπειτα
από τις διακριτικές πιέσεις της βρετανικής κυβέρνησης – δεν αποενοχοποήθηκαν.
Να σου φεύγει το τσερβέλο! Θέλετε κι άλλα;

«Πρώτον», λέει ο Γουιντερμπότομ, «και ο Ρούσβελτ να σκόνταφτε μπροστά τους θα
τον έστελναν στην Κόλαση. Κανένα έλεος. Δεύτερον, το κατηγορητήριο για όλους
τους κρατουμένους είναι γενικόλογο. Τρίτον, από τους 700 περίπου που συνέλαβαν
μόνο 10 ενοχοποιήθηκαν. Τέταρτον, πεντακόσιοι βρίσκονται ακόμα στα κελιά και
τέλος, συνηθίσαμε δυστυχώς να ζούμε μαζί μ’ αυτό!».

Πάντως στην ταινία, οι Αμερικανοί είναι οι bad guys και όλοι οι Άραβες οι
good guys…

«Εγώ απλώς περιγράφω τις διηγήσεις των κρατουμένων. Τίποτα περισσότερο, τίποτα
λιγότερο. Και να σου πω κάτι; Πώς θα σου φαινόταν να σε πιάνανε, να σε
κουκουλώνανε, να σε φυλακίζανε και να σε βασανίζανε επί τρία χρόνια;».

«Είμαστε μοιραία πολιτικοί»

Ο σεβάσμιος Ρόμπερτ Όλτμαν, το τιμώμενο πρόσωπο των φετινών Όσκαρ και
σκηνοθέτης της γλυκιάς ραδιοφωνικής ιστορίας «Α prairie home companion» που
έχει πάρει κεφάλι στις εντυπώσεις και πάει για βραβείο, πιστεύει – όπως κάθε
σοβαρός καλλιτέχνης – ότι κάθε ταινία «αντανακλά την εποχή της και φυσικά
είναι πολιτική. Κανείς καλλιτέχνης δεν μπορεί να αποφύγει αυτή τη μοιραία
συνάντηση με την πολιτική της εποχής του. Γι’ αυτό θαυμάζω τον Τζορτζ Κλούνι.
Με θάρρος και έξω από τα δόντια».

«Καταλαβαίνουν μόνον μπαμ μπουμ»

Ο Γούντι Χάρελσον, ένας από τους πρωταγωνιστές του Όλτμαν, ο χωρατατζής
καουμπόι με οικολογικές ανησυχίες, ήταν αδύνατον να κρατήσει το στόμα του
κλειστό. «Χμ, οι μάγκες ετοιμάζουν τις στολές τους και γυαλίζουν τις μπότες
τους για να σώσουν το Ιράν από τους Σατανάδες Αγιατολάχ. Ίσως κι εγώ στη θέση
τους να έκανα το ίδιο. Περισσότερο πετρέλαιο, περισσότερα λεφτά». Και όταν
κάποιος του πέταξε, έτσι για την πρόκληση, «Γούντι, πώς θα αντιδράσεις σ’ αυτή
την εισβολή;», εκείνος έψαξε να βρει το όπλο του! «The sons of bitches δεν
καταλαβαίνουν τίποτε άλλο εκτός από μπαμ μπουμ».