Mνήμη, προνόμιο ενηλίκων

«Τα καλύτερά μας χρόνια ήταν τα τελευταία 30» είναι ο υπότιτλος της εκπομπής
«Ριμέικ» (ET1), που χωρίς καμία απολύτως σκηνοθεσία νοσταλγίας επιχειρεί με
την ψυχραιμία ερευνητή να προσεγγίσει τις «ιστορικές καμπές» – αλλεπάλληλες σε
αυτήν την τόσο ταραχώδη περίοδο – στην οικονομία και την πολιτική του τόπου,
που έθρεψαν όνειρα και προσγείωσαν απότομα.

«Καμπές» που άλλαξαν τη δομή της οικονομίας, προκάλεσαν αντιδράσεις, ανέτρεψαν
παραδόσεις, αλλά και καλλιέργησαν ένα κλίμα καταναλωτικής ευφορίας μέχρι
σκανδαλώδους σπατάλης.

Ήταν τα χρόνια που «ξόδεψε ο Έλληνας μισθωτός σε 4X4 ακόμη και τη σύνταξη των
παιδιών του», με την κατασκευή ενός κράτους-τροφού, μιας οικονομίας με μέλλον
που έδινε την αίσθηση του πλούτου σε όλο και περισσότερους για να έρθει ο
πικρός λογαριασμός λίγο αργότερα, είπε η Ρένα Θεολογίδου, η οποία επιχείρησε
την ανατομία των τριών τελευταίων δεκαετιών του τόπου.

Αλλαγές στο τραπεζικό σύστημα, αλλαγές στη δομή των κρατικών οργανισμών, ο
συνδικαλισμός μπροστά σε στιγμές δικαίωσης, αλλά και ευθύνης. Την ανέλαβε;

Για την ανάγκη μιας «νέας πολιτικής κουλτούρας» μίλησε ο Γεράσιμος Αρσένης, ο
«τσάρος» όπως τον αποκαλούσαν την εποχή τής παντοδυναμίας του και των
μεταρρυθμίσεων. Μιας «κουλτούρας» η οποία θα καταστούσε τις πρωτοβουλίες
αποδοτικές και που, κατά την άποψή του, δεν την είχαν ούτε στελέχη του ΠΑΣΟΚ,
το οποίο ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας με το σύνθημα μιας πολυπόθητης
«Αλλαγής», ούτε οι συνδικαλιστές, οι οποίοι έσπευσαν να αξιοποιήσουν τις νέες
πρωτοβουλίες με τον παραδοσιακό τρόπο των προσλήψεων των συγγενών τους μέχρι
πέμπτου βαθμού.

Χωρίς τα πάθη εκείνων των ημερών, σκιαγράφησαν τις συνθήκες μαζί με τον
Γεράσιμο Αρσένη, ο πρέσβης της ΟΥΝΕΣΚΟ δημοσιογράφος Γιώργος Αναστασόπουλος
και ο πρώην υπουργός Παναγιώτης Ρουμελιώτης και ανέδειξαν τις «δυσπλασίες»
στην οικονομία, τις οποίες προκάλεσε η συνάντηση των «νέων ιδεών» και των
«παλαιών νοοτροπιών».

Οι επιδοτήσεις των αγροτών, η πολιτική στήριξης των προβληματικών επιχειρήσεων
και το όραμα του «τρίτου δρόμου» ήταν τα αλλεπάλληλα «φλας μπακ» του «Ριμέικ».
Θύμισαν τις τρεις δεκαετίες που κύλησαν με υπερμεγέθεις ελπίδες και τις
αντίστοιχες διαψεύσεις.

H εκπομπή αποφεύγει τις κορυφώσεις, κρατάει τους τόνους χαμηλούς και δεν
επιχειρεί να «γράψει την ιστορία», αλλά να κρατήσει τη μνήμη, σαν το πιο
ακριβοπληρωμένο προνόμιο της ενηλικίωσης.