Μεγάλο πλήθος, ελάχιστο πάθος

Τζόνι Κας, δηλαδή «Walk the line», η δεύτερη καλύτερη μουσική βιογραφία μετά
το αλησμόνητο «Bird» του Κλιντ Ίστγουντ. Πολύ σωστά ο Τζέιμς Μάνγκολντ (του
«Heavy» και του «Copland») προσπέρασε το «Bird» και δεν αντέγραψε το σκοτεινό,
μαύρο, βρώμικο κλίμα του Ίστγουντ. Πολύ σωστά ακολούθησε το κλασικό
αμερικανικό στυλ των γυαλισμένων, φωτεινών επιγραφών και των χάμπουργκερ. Ο
λόγος είναι αυτονόητος. Ο μαύρος Τσάρλι Πάρκερ («Bird») υπήρξε ένα από τα
καταραμένα κεφάλαια της τζαζ. Ο λευκός Τζόνι Κας υπήρξε το πιο εμπορικό και
δημοφιλές μουσικό σύμβολο «εμβολιασμού» τής κάντρι από τη ροκ. Των άγιων
καταγωγίων ο πρώτος, της επίσημης κουλτούρας ο δεύτερος. H κατάρα του Τσάρλι
Πάρκερ ήταν το χρώμα της επιδερμίδας του, η περιθωριακή κουλτούρα του και η
παράξενη, ακατανόητη μουσική του. Το στίγμα του «Bird» ήταν κοινωνικό.

H κατάρα του Τζόνι Κας – τουλάχιστον όπως την ξεδιπλώνει ο Μάνγκολντ – ήταν
προσωπική και συνηθισμένη στα αμερικανικά ήθη. Δηλαδή μίσος για τον αλκοολικό
πατέρα, άπειρες τύψεις που τον είχαν στοιχειώσει από τον θάνατο του μεγάλου –
του καλύτερου από αυτόν – αδελφού, τρελός από έρωτα για την τραγουδίστρια της
κάντρι Τζουν Κάρτερ και φυσικά, ατελείωτες ποσότητες από χάπια και ναρκωτικά!
Επομένως το στίγμα του Τζόνι Κας είναι οικογενειακό, προσωπικό και στο βάθος
αφελέστατα φροϋδικό! Πώς να σας το εξηγήσω; Σιδερωμένη η καπέτα του Τζόνι Κας,
σιδερωμένη και η σκηνοθεσία. Φρεσκοπλυμένα τα πουκάμισα του Τζόνι Κας,
φρεσκοπλυμένα και τα κάδρα της ταινίας. Με άλλα λόγια, μαύρος ο Τσάρλι Πάρκερ,
«μαύρη» η ταινία. Λευκός ο Κας, τετραγωνισμένη και καθαρή η αισθητική του
«Walk the line».

«Walk the line»: Μόνο για τις ερμηνείες Ρις Γουίδερσπουν, Γιόακιν Φίνιξ

Ωστόσο ο Μάνγκολντ με τρεις κινήσεις διαγράφει σλάλομ πρωταθλητή του σκι και
συγκινεί. Πρώτα απ’ όλα σκοπεύει στους χαρακτήρες και στο βάθος, ως φόντο, η
μουσική του Τζόνι Κας. Ο Μάνγκολντ σκαλίζει να βρει το γιατί, το πώς και το τι
του φλεγόμενου τραγουδιστή. Έτσι τα κομμάτια της ιστορίας συγκλίνουν και
μερικές φορές ισορροπούν πάνω στον ακλόνητο, παθιασμένο, τρελό έρωτα του Τζόνι
για την Τζουν. Μοναδική σωτηρία του Κας η ολοκλήρωση της σχέσης με ένα πλάσμα
που τον στοίχειωσε από παιδί. Κάθε σταγόνα ιδρώτα που κατρακυλάει από το
πρόσωπό του, κάθε χάπι που καταβροχθίζει, όλα πάνω του φωνάζουν, «Τζουν σώσε
με»!

Τέλος το μεγαλύτερο ατού, ο πρώτος λόγος να κόψετε εισιτήριο για το «Walk the
line» είναι το πάρτι ερμηνειών που στήνουν οι δύο πρωταγωνιστές. Οι μοναδικές
φλόγες που ανάβουν τα αίματα του θεατή προέρχονται από τον Γιόακιν Φίνιξ και
κυρίως – όσο και αν δεν με πιστεύετε – από την «αντιπαθητική» Ρις Γουίδερπουν.
Δεν ξέρω αν είναι έμπνευση δική του ή του σκηνοθέτη, ο Φίνιξ πάντως διαγράφει
στροφή 180 μοιρών και προσπερνάει το αυτονόητο και τυπικό. Δηλαδή αποφεύγει
την πλήρη ταυτοποίηση με τον Κας και μπαινοβγαίνοντας διαρκώς από τον ρόλο του
και τραγουδώντας με τη φωνή του, ενσαρκώνει χαρακτήρα με σάρκα και οστά που
μπορεί να είναι ή να μην είναι ο Κας. Έξυπνη κίνηση που τον βγάζει από τον
μαϊμουδισμό του Τζέιμι Φοξ στο «Rey», που πέρυσι του χάρισε ένα Όσκαρ. H
αποκάλυψη της ταινίας είναι η Ρις Γουίδερσπουν. Απόλυτος έλεγχος, απόλυτη
πειθαρχία, απόλυτη νεκρανάσταση μιας κλασικής λευκής, θεοσεβούμενης
Αμερικανίδας. Μεταμόρφωσε μια μεγαλοκοπέλα της στενοκέφαλης επαρχίας, μια ας
πούμε «βοσκοπούλα», σε πασπαρτού της καρδιάς του καψουρεμένου Τζόνι Κας! Μόνο
γι’ αυτούς τους δύο αξίζει να δει κανείς την ταινία!

Μόνο για εσωτερική – βρετανική – κατανάλωση

Σπουδαία ονόματα, αδιάφορα αποτελέσματα. Αν συγκρίνω τη μουσική ηθογραφική
κομεντί του Στίβεν Φρίαρς «H κυρία Χέντερσον παρουσιάζει» («Mrs Henderson
presents»), παραγωγής 2005, με το αριστοτεχνικό «Topsy Turvy» (παράσταση μιας
ζωής) του Μάικ Λι το 1999, το οποίο εσείς περιφρονήσατε, τότε η πρώτη αξίζει
μόνο ως τηλεταινία του BBC, ενώ η δεύτερη πρέπει ως υπόδειγμα σκηνοθεσίας να
ανθολογηθεί!

Να ομολογήσω την αμαρτία μου; Άχου, δεν με νοιάζει! Εκτός αν υπολογίσω τους
θεατράνθρωπους και ηθοποιούς (ίσως τους νοιάζει) και αν τοποθετήσω απέναντι –
απέναντι το αποτυχημένο «Ακροπόλ» του Παντελή Βούλγαρη με τον αρχιμάστορα
Στίβεν Φρίαρς. Σαν να λέμε Γκέκας με Ροναλντίνιο. Ας τα πάρουμε από την αρχή,
μπας και συμφωνήσετε μαζί μου ότι η ιστορία της Mrs Χέντερσον είναι εντελώς
για τα βρετανικά ΚΑΠΗ.

«H κυρία Χέντερσον παρουσιάζει»: Αδιάφορη ιστορία, εξαιρετική Τζούντι Ντεντς

Το 1937, ώριμη χήρα των 69 Μαΐων με το όνομα Λόρα Χέντερσον (Τζούντι Ντεντς)
επενδύει το πουγκί της στο επιθεωρησιακό θέατρο «Γουίντμιλ», στην καρδιά του
θεατρικού Λονδίνου με καλλιτεχνικό διευθυντή έναν πεισματάρη τύπο (Μπομπ
Χόσκινς) που της κάνει τη ζωή πατίνι. Διότι ενώ στην αρχή υπήρξε κοσμοσυρροή
στη συνέχεια, με την κάμψη, η κυρία Χέντερσον συλλαμβάνει τολμηρή ιδέα με την
οποία ο Χόσκινς διαφωνεί. Δηλαδή να βγαίνουν τα λαχταριστά κορίτσια όπως τα
γέννησε η μαμά τους. Τελικώς – και μεσούσης της γερμανικής εναέριας επιδρομής
– εντός του θεάτρου και προς ανάκαμψη του ηθικού των φαντάρων, η πασαρέλα
εντελώς γυμνή. Κάτι που σημειολογικώς, αλλά εντελώς αφελώς «λέει» τα εξής: H
πράξη της κυρίας Χέντερσον – κόντρα στον συντηρητισμό της αγγλικής κοινωνίας –
εντελώς επαναστατική, αλλά η υπεροχή της βρετανικής «μηχανής» είναι ακριβώς
αυτή. Αφομοιώνει τα πάντα και πάλι προς τη δόξα προχωρεί!

Με ατού τον Στίβεν Φρίαρς που έστησε στα πόδια της μια γραφική κομεντί και την
Τζούντι Ντεντς που για τα προσόντα της αυτός ο σχηματικός ρόλος είναι της μιας
χαψιάς, τότε καταλήγω στο αρχικό επιφώνημα: Άχου, δεν με νοιάζει!

Εκεί που βρίσκεται η αμηχανία

Και στο «Where the truth lies» – «Εκεί που βρίσκεται η αλήθεια» – μία από τα
ίδια. Γνωστά ονόματα, αμήχανα αποτελέσματα. Σε κάμψη και αδιέξοδο από το
«Αραράτ» ο Εγκογιάν!

Αν ο Στίβεν Φρίαρς καταφέρνει να στήσει στα πόδια της μια γραφική μουσική
κομεντί, ο Εγκογιάν πιάνεται από τα μαλλιά. Κατ’ αρχάς η ιστορία. Ποιος
ενδιαφέρεται για δύο Αμερικανούς τηλεοπτικούς αστέρες; Ουδείς! Ποιος
ενδιαφέρεται για τα σεξουαλικά τους παιχνίδια; Πάλι ουδείς! Ο Εγκογιάν
διέπραξε το μοιραίο λάθος. Να μετακινείται από τον έναν άξονα στον άλλον χωρίς
κέντρο βάρους. Λίγο τα κολπάκια των δύο πρωταγωνιστών (Κέβιν Μπέικον, Κόλιν
Φερθ), λίγο τα κάλλη της δημοσιογράφου που κοιμάται πότε με τον έναν πότε με
τον άλλον (Άλισον Λόμαν), λίγο παρασκήνιο αστέρων, λίγο σασπένς, ιδού η
αμηχανία του σκηνοθέτη και η αδιαφορία του θεατή!

«Εκεί που βρίσκεται η αλήθεια»: Δυστυχώς η αλήθεια είναι μία: Εγκογιάν χωρίς ουσία!

Το στόρι φορτωμένο και σκανδαλοθηρικό, κατάλληλο για κίτρινο περιοδικό.
Ντουέτο τηλεοπτικών περσόνων εγκαταλείπει σε δωμάτιο ξενοδοχείου το πτώμα μιας
θαυμάστριας και σεξουαλικής παρτενέρ. Οι τύποι απαλλάσσονται από κάθε
κατηγορία αλλά ύστερα από καμιά εικοσαριά χρόνια μια ρεπόρτερ, φιλόδοξη και
ωραία, εισβάλλει στη ζωή τους και σκαλίζει τον «φάκελό» τους προκειμένου να
βγάλει λαβράκι τηγανητό. E και; Ούτε ιδιαίτεροι χαρακτήρες, ως εκ τούτου
ασήμαντες ερμηνείες. Ούτε συναρπαστικό σασπένς, ως εκ τούτου θρίλερ γιοκ. Τώρα
αν στην παρτούζα ο Φερθ κάρφωνε λιγουλάκι και τον Μπέικον και ο Μπέικον τον
Φερθ, με αφήνει παγερά αδιάφορο. Αμφιβάλλω αν ήξερε τι ήθελε να κάνει. Δράμα;
Κάν’ το βρε αδερφέ. Σκάνδαλο για να μπει στο Χόλιγουντ; Κάν’ το να
τελειώνουμε. Φιλμ νουάρ; Μακάρι, αλλά δεν έχει τα κότσια. Στη θέση του θα
επέστρεφα στο «Γλυκό πεπρωμένο» για να σωθώ!

Το παραμύθι και η αλληγορία

Ακόμα τρεις, με πρώτο τον «αυτόχειρα» Νίκο Νικολαΐδη

«The Zero Years» Ολοκληρωτική «φαντασία» και μηδενιστική αλληγορία του
Νίκου Νικολαΐδη. Όπου τέσσερα χυμώδη, αισθησιακά θηλυκά (Βίκυ Χάρρις, Τζένυ
Κιτσέλη, Αρχόντισσα Μαυρακάκη, Ευτυχία Γιακουμή), εγκλωβισμένα σε φυλακή-οίκο
ανοχής σε περιοχή νεκρή ύστερα από βόμβα ατομική, αφού περιποιούνται την
αρσενική πελατεία, την ξυλοφορτώνουν μέχρι σχεδόν να τη σκοτώσουν.

«The Zero Years»: Βία, εγκλεισμός και ακρότητες στο φιλμ του Νίκου Νικολαΐδη

Το ιδεολογικό, μηδενιστικό μανιφέστο του Νικολαΐδη, κάτι σαν «Σαλό» του
Παζολίνι – τηρουμένων των χασματικών διαφορών – αλλά εντελώς καταστροφικό και
αυτοκτονικό. Καταστροφική η ανελέητη ανακύκλωση της ιστορίας. Καταστροφική η
επίσης ανελέητη αφηγηματική πορεία. Αυτοκτονική η εμμονή του Νικολαΐδη στο
ίδιο μοτίβο και την ίδια σκηνοθεσία. Όμως να εξηγούμαστε. Περισσότερο με
ενδιαφέρει μια «αυτοκτονία» παρά οι σοβαροφανείς ιστορίες ανολοκλήρωτων
ταινιών, γνωστών υπογραφών, που παριστάνουν τους καλλιτέχνες, αλληθωρίζοντας
μετά μανίας προς τα ταμεία!

«H υπόσχεση» («Wu Ji») Εναέριες πολεμικές τέχνες σε μια πανάκριβη, των 40
εκατομμυρίων δολαρίων, κινέζικη παραγωγή διά χειρός Τσεν Κάιγκε. Σεναριακώς η
μάνα χάνει το παιδί και το παιδί τη μάνα. Κάποιος δούλος που τρέχει σφαίρα
Φόρεστ Γκαμπ, διαπλέκεται με σπουδαίο στρατηγό, που είναι ερωτευμένος με την
ίδια πριγκίπισσα του Φόρεστ Γκαμπ. Αντίπαλος και των τριών, ένας άθλιος κόμης
του Βορρά που επιβουλεύεται τον θρόνο και την εξουσία. Μπαίνει ο ένας, βγαίνει
ο άλλος, μπαίνει ο άλλος βγαίνει ο ένας και φτου κι απ’ την αρχή. Τι μένει; Τα
απαστράπτοντα παραδοσιακά κοστούμια, τα εκτυφλωτικά κόκκινα χρώματα σε λευκό
φόντο και τα εναέρια κόλπα των Κινέζων, με καλύτερο όλων τον Ζανγκ Γίμου του
«Ήρωα» και δεύτερο τον Ανγκ Λι του «Τίγρης και δράκος». Τόσα λεφτά πεταμένα
για έναν… Κονσεϊσάο!

«Το νησί του πειρατή» («Black’s Mor’s Island») Γαλλόφωνο παραμύθι του Ζαν
Φρανσουά Λαγκιονί με κινούμενα σχέδια. Ίσως η πιο συμπαγής, ολοκληρωμένη
επιλογή αυτής της εβδομάδας. Περιπέτεια με πειρατές και θησαυρούς, ρομαντική
ερωτική ιστορία και θαλασσινή δοκιμασία. Εξαιρετικά σκίτσα, απολαυστική
μουσική, ποίηση και ζωγραφική. Ανάλαφρη κουλτούρα και για τους γονείς και για
το παιδί!