Yποκλοπές; Aστείο πράγμα!

Την τεχνολογία τη διαθέτουμε, την αγοράσαμε πανάκριβη, τους δικούς μας ειδήμονες -στη φωτογραφία ο Χρήστος Μαυρίκης- τους έχουμε δοκιμασμένους, άρα μπορούμε να αναπτύξουμε τον τομέα των υποκλοπών, να μην υστερούμε ως έθνος

Σε «αυλή των θαυμάτων» της τεχνολογίας έχουν μετατραπεί δελτία ειδήσεων και
ενημερωτικές εκπομπές, όπου με ιδιαίτερη σπουδή εκτίθενται οι τελειοποιημένες
μέθοδοι παρακολούθησης, αναλύονται οι συσκευές, τα λογισμικά, οι «μεγέθους
βαλίτσας», μάλλον φθηνές, τεχνολογικές κατασκευές που επιτρέπουν σε
οποιονδήποτε διαθέσει το ποσό να παρακολουθήσει οποιονδήποτε. Το ζήτημα των
υποκλοπών έχει αρχίσει και παίρνει εκείνη τη χαρωπή φαιδρότητα με την οποία
επικαλύπτονται μέσω του τηλεοπτικού σόου τα σοβαρότερα ζητήματα της ζωής μας.
Όσο πιο απειλητικά τόσο πιο φαιδρά.

Αποκορύφωμα, ο ειδήμων των τηλεφωνικών υποκλοπών Χρήστος Μαυρίκης, ο
οποίος εμφανίστηκε στο πρωινό ενημερωτικό του Mega για να παρουσιάσει τις νέες
τεχνολογίες στον ανερχόμενο «επιχειρηματικό» τομέα των υποκλοπών. Κάθε άλλο
παρά η πρώτη φορά ήταν, αφού ο εν λόγω δεν έχει αφήσει πάνελ στο οποίο να μην
εμφανιστεί για να προσφέρει τις πολύτιμες γνώσεις του προς εκπαίδευση του
φιλοθεάμονος κοινού. «Έχουν εξελιχθεί τα μέσα, ε;» του λέει ο Καμπουράκης,
«ναι, βεβαίως, αλλά ποιος σας είπε ότι δεν τα διαθέτω», απαντάει σκασμένος στα
γέλια και με την ευκαιρία διαφήμιζε την ανανέωση του εξοπλισμού του ο ειδήμων
εθνικός υποκλοπέας. Γελούν όλοι με το κεφάτο θράσος. Τι άλλο να κάνουν; Το
βρίσκουν και χαριτωμένο να αυτοδιαφημίζεται ο «δικός μας» άνθρωπος των
υποκλοπών από την τηλεόραση της «σοβαρής ενημέρωσης».

Καμία αιδώς; Κανένα δέος για τη δημοκρατία; Θα είχαμε αν τη θυμόμαστε! Αλλά
ποιος θυμάται τι σημαίνει; Ποιος θυμάται ότι στη δημοκρατία τα άτομα πρέπει να
αντιμετωπίζονται σαν ολοκληρωμένες προσωπικότητες και όχι σαν μέσα για την
επίτευξη κάποιου σκοπού (Καντ); Ποιος θυμάται ότι κάποτε ανατριχιάζαμε μπροστά
στην πιθανότητα να ακούει κάποιος τις τηλεφωνικές μας συνομιλίες, το
θεωρούσαμε σκοτεινό όπλο των εχθρών της δημοκρατίας; Πώς φθάσαμε να τη
θεωρούμε, αίφνης, όπλο υπέρ της δημοκρατίας; Αποδεχθήκαμε την παρακολούθηση ως
μέθοδο ασφάλειας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Γιατί ως τέτοιο μπορούσε να
αναπτυχθεί, να εξελιχθεί, να δημιουργήσει αγορά. H διαρκής εξέλιξη της
τεχνολογίας δημιούργησε το εύλογο ερώτημα: τα τόσο εξελιγμένα τεχνολογικά
προϊόντα τι θα τα κάναμε; Σε τι εξυπηρετούσαν;

Ποιο πρόβλημα έρχονται να επιλύσουν; Και η τεχνολογία της επικοινωνίας,
τόσο τελειοποιημένη και πανάκριβη, δεν θα μπορούσε να επιλύει μόνο το πρόβλημα
της επικοινωνίας μεταξύ ατόμων. Δεν αρκεί να διευκολύνει δύο καθηγητές να
ανταλλάσσουν απ’ ευθείας απόψεις και πειράματα ή δύο νεαρά κορίτσια να
επιλύουν συναισθηματικά προβλήματα. H τεχνολογία των επικοινωνιών είναι πέρα
από αυτά τα καθημερινά ένα κολοσσιαίο σύμπαν πρόσθετων προσφορών που πρέπει να
διατεθούν στην κατανάλωση. Πρέπει να διαμορφωθεί αγορά. Άρα πρέπει να
διαφημιστεί η λειτουργία τους.

Έτσι ξεδιπλώνεται μπροστά μας τρομακτικό και μαγευτικό ταυτοχρόνως το σύμπαν
του Μεγάλου Αδελφού. Βρε, τι έχει φτιάξει ο άνθρωπος!!! Με ένα λογισμικό
μπαίνουν στα κομπιούτερ, παρακολουθούν τα τηλέφωνα, ακόμη και με κλειστό το
κινητό και μπορούν να ακούσουν τι λες! Όλα αυτά τα επιτεύγματα παρουσιάζονται
σαν «παιχνίδια» ενός μεγάλου λούνα παρκ. Τι χάζι αλήθεια για τον τηλεθεατή!
Και δεν πρόκειται για ταινία επιστημονικής φαντασίας, είναι η πραγματικότητά
μας, εδώ δα, δίπλα μας, από την καθαρίστρια μέχρι τον Πρωθυπουργό, όλοι
παρακολουθούνται, είμαστε όλοι εν δυνάμει «θύματα».

Έχουμε εθιστεί στην έκθεση

Στο κάτω κάτω, πάει καιρός που εκχωρήθηκε στο τηλεοπτικό θέαμα η προσωπική ζωή
των πολιτών. Κάποτε ανατρίχιαζαν οι δημοκράτες με την έκθεση του προσωπικού,
κυρίως με την έκθεση της αδυναμίας. Άλλωστε, όπως εξηγεί με τον αέρα της
εμβριθούς γνώσης του επί του ζητήματος ο Γιώργος Τράγκας στα πάνελ των
ειδήσεων του Alpha, η κατασκοπεία δεν έχει στόχο να ανακαλύψει απόρρητες
πληροφορίες, αλλά να σχηματίσει το «ψυχολογικό προφίλ» του στόχου, να ξέρει
τις αδυναμίες του. Σιγά! Πλέον κάνουμε σουξέ με το ελάττωμα, με τις αδυναμίες
μας. Το «ψυχολογικό προφίλ» αποθεώνεται από το ριάλιτι θέαμα, αυτό πουλάει. Τι
σύμπτωση!

Συνηθίζουμε στην έκθεση. Κατόπιν συνηθίζουμε στην ιδέα της ύπαρξης της
τεχνολογίας τής παρακολούθησης. Σχεδόν μοιρολατρικά την αποδεχόμαστε. Χάσκουμε
κιόλας με τη δύναμή της. Εδώ ολόκληρη κυβέρνηση και άκρη δεν βρήκε ποιος την
παρακολουθεί. Σαν να μην την ενδιέφερε, όπως και κάθε «παίκτη» σε ριάλιτι. Σαν
να μην είναι σημαντικότερο το ποιος παρακολουθεί, αλλά το γεγονός της
παρακολούθησης, τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν, η τεχνολογία που εφαρμόστηκε.