Zωή προς αποφυγήν

«Από Βριλήσσια αποβιβάζων έτεροοοος; Κύριε Φασουλή, ήρθε το ταξάκι σας, είναι
στην πορτούλα». «Ένα λεπτό, κατεβαίνω», πρέπει να πάρω και τα ρούχα για το
βράδυ, πώς θα τα κουβαλήσω σαν τις τραγουδίστριες παλιά της νύχτας, που
έρχονταν στο στούντιο κι από πίσω ο αμπιγιέρ με τα φουστάνια, τις κρεμάστρες
στα χέρια και χτένισμα, ύφος, δαχτυλίδια, φωνή ίδια με τις σταρ. Αυτοί απ’ την
πολλή αγάπη πίστευαν ότι κατά βάθος δεν είναι αυτοί, αλλά η ίδια η
τραγουδίστρια και με τον καιρό της έπαιρναν τον αέρα κι η βεντέτα για να
αποφύγει τον καβγά έδινε τόπο στην οργή. Έδινε τόπο στην οργή μέχρι που ο
αμπιγιέρ-βεντέτα άρχιζε να πιστεύει ότι έχει δίκιο και τράβαγε πάρα πάνω το
σκοινί και του τράβαγε κι η Θεά μια σφαλιάρα μαζί με το απολυτήριο κι έπαιρνε
καινούργιον κι άντε πάλι απ’ την αρχή. Έτσι θα μπω κι εγώ στο στούντιο, μόνο
που θα ‘μαι και ο ηθοποιός και ο αμπιγιέρ του, γιατί εγώ θα κρατάω τις
κρεμάστρες κι άμα μου κουνηθώ μπορεί και να μ’ απολύσω, να ησυχάσω. Κατεβαίνω
κι έχει πάγο στα πλακάκια της αυλής· το ‘λεγε χθες η τηλεόραση, αλλά, επειδή
πάντα υπερβολική η μαντάμ, είπα ν’ αποφύγω να την πάρω κατά γράμμα και να τώρα
που είχε δίκιο. Σήμερα βρήκε, που θα πάω εγώ να γράψω εκπομπή που τόσο καιρό
το αποφεύγω, αλλά βλέπεις τώρα είναι φίλος και δεν μπορώ να πω όχι κι έχει
έρθει και το «ταξάκι» και πρέπει να τρέξω. Γιατί αν μου ‘χουν στείλει τον
Μάρκο, που είναι ευγενέστατος, για να με περιποιηθεί ο καλός ο άνθρωπος
τσακίζεται να μου ανοίξει την πόρτα και γέλια ο κόσμος που με βλέπει απ’ τα
παράθυρα «Να! Του ανοίγουνε και την πόρτα του καλλιτέχνη κι εμάς ούτε να μας
χέσουνε». Εγώ δε, να με καταπιεί το γκαζόν, τρέχω σκυφτός να μη με πάρει
είδηση ο Μάρκος ο ευγενικός (ποιος έμενε Μάρκου Ευγενικού;) σκυφτός με την
κρεμάστρα ψηλά ν’ ανεμίζουν τα πουκάμισα και οι γραβάτες λάβαρο, προλαβαίνω
και μπαίνω στο ταξί. «Πού πάμε κύριε Φασουλή;». «Στούντιο» λέω κι αρχίζω τα
τηλέφωνα, αλλά επειδή είναι επικίνδυνο το κινητό στο αυτοκίνητο, κάνει λέει
κλωβό, «κλωβό Φαραντέι» κι όποιος κατάλαβε κατάλαβε, δεν θα κάθομαι τώρα να
εξηγώ, για να αποφύγω τον κλωβό (κλουβί, καλέ κύριε Σταμάτη, κλουβί) ανοίγω
λίγο το παράθυρο να βγάλω το τηλέφωνο έξω και να ακούω με το χαντσφρί από
μέσα, αλλά μου γίνεται το χέρι κασάτο (η Γαβριέλλα έμενε Μάρκου Ευγενικού, η
Γαβριέλλα) και το βάζω το ξερό μου μέσα κι ας εγκλωβισθώ στα μικροκύματα να
πνιγώ, που μου ‘θελα κι εκπομπή μέρα χιονιάρα. Παίρνω τον Παναγιώτη, αν έχει
ακόμα πυρετό να του πω να πάει γιατρό, αλλά να αποφύγω να είμαι πιεστικός να
μην ανησυχήσει, αλλά και ούτε πολύ αδιάφορος και δεν του δώσει σημασία και με
γράψει. Πάμε σημειωτόν γιατί είχε πολλή κίνηση η Κηφισίας και για να την
αποφύγουμε πιάσαμε περιφερειακό που, λόγω ο παγετός, γλίστραγε του σκοτωμού η
ανηφόρα και είχε γίνει η Σαρανταπήχου πήχτρα. Δύο ώρες κάναμε να φτάσουμε στο
στούντιο. Καθυστερημένος, μπαίνω, «Μην κάνετε έτσι κύριε Φασουλή, δεν θα γίνει
η εγγραφή σήμερα, δεν μπορέσανε να ‘ρθουνε το συνεργείο. Σας παίρναμε, αλλά
ήτανε κατειλημμένο». Πήγα να σωριαστώ, αλλά για να τ’ αποφύγω κάθησα ήρεμα
ήρεμα σε μια καρέκλα, πήρα τις γραβάτες (όλες κόκκινες φωτιά, «μα έχω κόκκινες
δεσποινίς μου, δώστε μου αυτή τη μοβ να την πενθήσω», «απαπαπαπα, κόκκινη θα
πάρετε, είναι όλη η μόδα φέτος, όλη η μόδα»), τις έδεσα σαν σκοινί, έκανα και
μια θηλιά, όχι ότι θα πάω να κρεμαστώ, απλώς έτσι να βλέπω τον βρόχο γλυκά και
να μετράω τις πιθανότητες (απο)φυγής απ’ τη ζωή.