H γλυπτική στο επίκεντρο της τέχνης

Έστω και χωρίς εθνική πολιτική για τον δημόσιο χώρο, οι γκαλερί παρουσιάζουν
έργα και προβληματισμούς των νεώτερων γλυπτών. Τι νέα από τη γλυπτική μας;
Έχουμε γλύπτες νεώτερους που συνεχίζουν; Έχουμε γκαλερί που να ενδιαφέρονται
να παρουσιάζουν αυτήν τη μεγάλη τέχνη, έστω και σε διαστάσεις «σπιτικές», αφού
– το γράφουμε συχνά – δεν υπάρχει εθνική πολιτική για τη χωροταξική διαμόρφωση
του δημόσιου χώρου και για τα γλυπτά;

Τονίζω το τελευταίο ερώτημα, διότι η γλυπτική είναι «τέχνη ακριβού
κοστολογίου», ενώ χρειάζεται και πολύ χώρο για να απλωθεί και να δείξει, όχι
μόνο έναν τοίχο, όπως η ζωγραφική. Θεωρητικά, πάντως, αναμένεται κάποτε να
ξαναγνωρίσει άνθηση, αφού υπάρχουν αρκετές χιλιάδες πλουσιόσπιτα της
τελευταίας εικοσαετίας που ακόμα δεν έχουν το κατάλληλο γλυπτό δίπλα στην
πισίνα και στον κήπο.

Μας έκανε λοιπόν ευχάριστη εντύπωση το γεγονός ότι γίνονται εκθέσεις γλυπτών
σε κεντρικές γκαλερί και μάλιστα φιλόδοξες, όπως η ομαδική «Γλυπτική Today»
στον «Αστρολάβο», βασισμένη σε συμμετοχές νέων καλλιτεχνών κυρίως. Στη
«Μέδουσα» πάλι, η έκθεση «Αυγού εγκώμιον» εμπεριέχει πολλή γλυπτική, ενώ στην
Αίθουσα Τέχνης Αθηνών μόλις έληξε η ατομική τού Παναγιώτη Πασαντά, ενός
Κύπριου ο οποίος ήδη έχει πολλά δημόσια έργα κι έχει κατακτήσει προσωπική
γλώσσα έκφρασης.

H ομαδική τού «Αστρολάβου» είναι καλοστημένη, όμορφη και ενδιαφέρουσα. Μόνο ο
Ελληνοαμερικανός Στήβεν Αντωνάκος (στήλες από φώτα νέον και μινιμαλιστή
ατμόσφαιρα), ο Γιώργος Ζογγολόπουλος (με τις γνωστές συρμάτινες ομπρέλες, από
την τελευταία δουλειά του), ο Γιώργος Τσάρας και ο Γιώργος Χουλιάρας είναι
παλαιότεροι, οι περισσότεροι άλλοι είναι στην αρχή της καριέρας τους.
Ξεχωρίζει η Φωτεινή Καλλέ με «Το σκάφανδρο και πεταλούδα», έργο φιλόδοξο που
στοχεύει στα πολύ δύσκολα («αποχωρισμός ψυχής σώματος στις ημέρες μας!»), αλλά
κατορθώνει να είναι μεταδοτική και πειστική, παρά την κάποια αφηγηματική
φλυαρία του έργου της. Στο επίκεντρο, επίσης, ένα άλλο έργο με φιλοσοφικές
διαθέσεις από τον Παναγιώτη Λιβανό. Ένα συρμάτινο πλέγμα σε κυλινδρική φόρμα
εμπεριέχει έναν επίσης συρμάτινο κώνο, ενώ βιβλία κρέμονται τριγύρω.
Συμβολισμοί και εδώ, αλλά το έργο «μιλάει» και κερδίζει τις εντυπώσεις.
Διακρίνονται ακόμα και τα έργα των Masaaki Noda, Βάνας Νατσούλη, Χριστίνας
Παπαγεωργίου, Μαρίας Σταύρου κ.ά. Ως γενική θεώρηση (κείμενα: Χαρίσα
Δημητρακοπούλου), η έκθεση εστιάζεται στην ανανέωση της φόρμας και των υλικών
και στην ένωση της γλυπτικής με την πλαστική.

Ιδιαίτερα ενδιαφέρων ήταν και ο Παναγιώτης Πασαντάς με την ατομική του, η
οποία μόλις έληξε στην Αίθουσα Τέχνης Αθηνών. Κι εδώ φιλοσοφική διάθεση –
διαμορφώνεται μήπως κάποια γενικότερη τάση; -, με μικρών διαστάσεων σώματα σε
σιβυλλικές στάσεις και με τίτλους-γρίφους. Ο νέος καλλιτέχνης είναι ώριμος ήδη
στην πλαστική του, έχει δική του αισθητική ατμόσφαιρα, ενώ φιλοτεχνεί και
δημόσια έργα.

Το «Αυγού εγκώμιον» είναι μια έκθεση που επιμελήθηκε η τεχνοκριτικός Μαρία
Μαραγκού, η οποία έγραψε και το κείμενο του καταλόγου, όπου ουσιαστικά – και
χαριτωμένα επίσης – αναλύονται οι εννοιολογικές προεκτάσεις του τίτλου. Από
την πλευρά τής γλυπτικής κερδίζουν τις εντυπώσεις το έργο της Βάλυς Νομίδου,
μια γυναικεία-φιγούρα στο πάτωμα, συμπτυγμένη σε μορφή αυγού, και της
Μαριάννας Στραπατσάκη, με ένα αυγό από καθρέφτες που εμπεριέχει μια τηλεόραση,
η οποία παίζει βίντεο με σχετικό θέμα. Μας άρεσαν, επίσης, η Μαριγώ Κάσση και
η Λίνα Μπέμπη. Το θέμα είναι σε κάθε περίπτωση γοητευτικό και ως θεματικός
άξονας εμπνέει.

INFO

«Γλυπτική Today», Ομαδική, «Αστρολάβος-Δεξαμενή», Ξανθίππου 1, τηλ.
210-7294.342, μέχρι 11 Φεβρουαρίου

Παναγιώτης Πασαντάς, Ατομική Γλυπτικής, Αίθουσα Τέχνης Αθηνών, Γλύκωνος 4,
Δεξαμενή, τηλ. 210-. 7213.938 (μόλις έληξε)

«Αυγού εγκώμιον», Ομαδική, «Μέδουσα», Ξενοκράτους 7, τηλ. 210-7244.552, μέχρι
4 Μαρτίου