Γκρέμισ’τα, γκρέμισ’τα όλα πια…

Καταστρέψτε, καταστρέψτε για να αντικαταστήσετε τα αγαθά, αυτό είναι το σύνθημα του καπιταλισμού που σπαρταράει για κατανάλωση και το «Πολύ την Κυριακή» αυτό ακριβώς προωθεί με τη μορφή παιχνιδιού

Πέταξε την καφετιέρα. Πέταξε και το μίξερ και την τραπεζαρία ολόκληρη από το
μπαλκόνι. Ολοκαίνουργια όλα! Σκασίλα μας. H τηλεόραση να ‘ναι καλά που μας
προσφέρει τη χαρά της εκτόνωσης και της επίδειξης, βεβαίως, της σκανδαλώδους
καταναλωτικής μας εκπαίδευσης. Χαλάλι μας, αφού αυτό είναι το διαβατήριο για
να βγούμε στην τηλεόραση.

Έτσι, ένα νοικοκυριό που χρειάστηκε χρήματα και κόπο για να συγκροτηθεί
βρίσκεται πεταμένο στον δρόμο, σκουπίδια-ντεκόρ μιας γκροτέσκας πλάκας
τηλεπαιχνιδιού. Πρόκειται για ένα από τα σόου που προσφέρει το «Πολύ την
Κυριακή» (Mega). Συνδέεται το στούντιο του τηλεπαιχνιδιού με ένα σπίτι, οι
νοικοκυραίοι του οποίου έχουν ζητήσει να «παίξουν» και έχουν δηλώσει έτοιμοι
να γίνουν οι βάνδαλοι των αποκτημάτων τους.

Είναι παράδοση της φυλής στα κέφια της να σπάει γυαλικά. Την πουλάει
και ως τουριστικό φολκλόρ αυτήν την επιδεικτική πανηγυριώτικη σπατάλη. Μπορεί
δε να αποτελεί έθιμο παραδοσιακό και παμπάλαιο, μπορεί να σημαίνει την ανοιχτή
καρδιά που δεν αναγνωρίζει τις δεσμεύσεις των υλικών αγαθών προκειμένου να
απολαύσει την απογείωση του έρωτα, των συναισθημάτων, αλλά η αλήθεια είναι ότι
ο καπιταλισμός δεν θα μπορούσε να συναντήσει πιο οργανωμένη αποθέωση από αυτές
τις στιγμές τής γλεντζέδικης συμβολικής καταστροφής.

Γιατί ο πλούτος στον κόσμο μας συνδέεται με τη σπατάλη και όχι με τη
διατήρηση. Αυτή είναι η πεμπτουσία του συστήματος, το οποίο άλλωστε υπηρετεί
και η τηλεόρασή μας, απευθυνόμενη φυσικά σε εκείνες τις ομάδες πληθυσμού που
είναι προορισμένες να σηκώσουν το βάρος της κατανάλωσης, τις μικρομεσαίες.

Σε αυτές τις κατηγορίες τηλεθεατών άλλωστε απευθύνονται και τα τηλεπαιχνίδια,
καθώς υποστηρίζουν την εξισωτική ιδεολογία του μοιραίου σουξέ.

Εφεύρεση της τηλεόρασης η οποία απευθυνόταν σε μια αναπτυσσόμενη αγορά,
βασισμένη στο όραμα της προόδου, άρα της διαρκούς ανανέωσης, τα τηλεπαιχνίδια
ήταν ένα είδος εκτόνωσης της αίσθησης αποκλεισμού των μεσαίων στρωμάτων από
τον πλούτο και τη γνώση. Υποστηρίζουν την ψευδαίσθηση ότι οποιοσδήποτε μπορεί
να είναι κερδισμένος στις δημοκρατικές κοινωνίες μας, είναι θέμα της τύχης και
όχι του ισχυρού ονόματος λόγω πλούτου, των ακριβών σπουδών σε ιδιωτικά κολέγια
κ.λπ.

Εν τέλει, οποιοσδήποτε μπορεί να σπαταλά τα υλικά αγαθά του, αφού μπορεί να τα
αντικαταστήσει χάρη στις προσφορές τού τηλεπαιχνιδιού σαν οποιοσδήποτε
καπριτσιόζος ζάπλουτος.

Ουδείς ισχυρός του πλούτου διανοείται φυσικά να σπαταλήσει με τέτοιο τρόπο. H
σπατάλη αφορά τους φτωχούς, γιατί ο αφανισμός αναγγέλλει την αυγή μιας
ανανέωσης. Χάλασε για να φτιάξεις. Επαναστατικό!

Έτσι, δείχνουν περιχαρείς εκείνοι που καταστρέφουν το νοικοκυριό τους
«για παιχνίδι». Και όχι αδίκως. Γιατί τους δίνει τη δυνατότητα να αισθανθούν
εκείνη την παιδική άγρια ικανοποίηση της καταστροφής, να ξαναγίνουν τα
«κακομαθημένα» που αποζητούν την προσοχή με τις ζημιές. Στο κάτω κάτω δικά
τους είναι, τα πλήρωσαν και τα σπάνε. Μπορεί να είναι και χρεωμένα σε κάρτες,
αλλά χαλάλι αφού αυτό το υπέροχο σύστημα της υποθήκευσης του αύριο μπορεί να
σου χαρίσει ένα τρελό πανηγύρι στο σήμερα!

Το ζουμ στα ολοκαίνουργια σκουπίδια από την ολοκαίνουργια οικοσκευή δεν έχει
σκοπό τη θλίψη, αλλά την άφατη αγαλλίαση της καταστροφής που θα φέρει την
ανανέωση. Το σύστημα κινείται. Αλίμονο αν δεν καταστρέφουμε. Αυτό είναι το
σύνθημα σε μια αγορά που ξεχειλίζει από προϊόντα, σε έναν κόσμο που διαρκώς
παράγει και δυσκολεύεται να καταναλώσει.

H αξιοπρέπεια της αντίστασης

H κατανάλωση είναι υποχρέωση του μικρομεσαίου. Ας το μάθει σαν να ‘ναι
παιχνίδι. H συσσώρευση αφορά το κεφάλαιο, όχι τους εργαζομένους.

Την περασμένη εβδομάδα ένα ζεύγος κατέστρεφε την οικοσκευή του, ενώ
παρακολουθούσε με γουρλωμένα μάτια και εμφανή θυμό η πεθερά του κυρίου. Μια
γιαγιά η οποία έφερνε προφανώς νωπή την ανάμνηση των εποχών του σεβασμού στον
ανθρώπινο κόπο και το χρήμα. Θύμωσε τόσο πολύ με τη διαδικασία της καταστροφής
ώστε γύρισε την πλάτη στον φακό και έφυγε κλείνοντας ηχηρά την πόρτα πίσω της.

Για την τηλεόραση των ευτράπελων αποτελεί ένα ακόμη «χαριτωμένο» στιγμιότυπο.
Ο Γρηγόρης έκανε και χιούμορ με τη συμπεριφορά. H ηλικιωμένη όμως θύμισε την
αξιοπρέπεια της αντίστασης στο τηλεοπτικό και εν τέλει το καπιταλιστικό
παράλογο.