Άσ’ το να χτυπάει…

Εξαιρετικές επιδόσεις. Ούτε παράσιτα ούτε βόμβος ούτε η ελάχιστη παράξενη
δόνηση να σε βάζει σε υποψίες ούτε καν άλλες φωνές να μπλέκονται.
Επικοινωνία-τζάμι, ακριβώς όπως στη διαφήμιση. Αφού μια μεγάλη παρέα είμαστε
όλοι, γιατί να κρύβεσαι; Αγόρασε και εσύ την αίσθηση του να μοιράζεσαι κάτι με
άλλους σε πακέτο-προσφορά.

Πάντως, ο τρόμος αυτήν τη φορά έρχεται από το κινητό – και με την υπογραφή του
Στίβεν Κινγκ, στο ολοκαίνουργιο «Cell». Άσ’ το να χτυπάει.

«Black Cadillac», Rosanne Cash (ΕΜΙ)

H Ροζάν τα παρακολουθούσε όλα με την περιέργεια παιδιού που ακούει κάτι το
οποίο δεν καταλαβαίνει και κανείς δεν την έπαιρνε είδηση έτσι όπως γλιστρούσε
πίσω από τα γεγονότα. «I Was Watching You» – σήμερα στα 50 της μπορεί να το
αποκαλύψει. Παρακολουθούσε τον μπαμπά Τζόνι να χωρίζει από τη μαμά Βίβιαν και
να παντρεύεται την Τζουν Κάρτερ. Κοιτούσε στο βάθος τούς προβολείς να φωτίζουν
τον δρόμο του Τέξας και άκουγε το ράδιο να παίζει Χανκ Γουίλιαμς. Έβλεπε τα
κοριτσάκια ντυμένα σαν πορσελάνινες κούκλες και τη μαύρη κάντιλακ (σαν εκείνη
που οδηγούσε ) να παίρνει τον πατέρα μια μέρα μακριά. «Παρακολουθούσα, αλλά
δεν έβλεπα πως ήσουν πάντα εκεί. Μέχρι τον Σεπτέμβρη που έφυγες». Αυτοί οι
άνθρωποι της κάντρι στ’ αλήθεια ξέρουν να λένε τις ιστορίες τους.

Η Ροζάν Κας απλώς παρακολουθούσε – λογισμικό ήταν μόνο τα τραγούδια της

H Ροζάν Κας είχε τρεις μεγάλες απώλειες – του πατέρα Τζόνι Κας λίγους μήνες
μετά τον θάνατο της θετής μητέρας της Τζουν, ενώ κάπου εκεί κοντά που τέλειωνε
τη δουλειά στο άλμπουμ έφυγε από τον κόσμο και η μητέρα της Βίβιαν Λιμπέρτο.

Οι αναμνήσεις τους μπαινοβγαίνουν στα τραγούδια σαν σε ένα σπίτι όπου ο
μοναδικός ένοικός του δεν είναι ποτέ μόνος. Ένα «Σπίτι στη λίμνη», όπου έβρεχε
πολύ όλη την προηγούμενη νύχτα και ακούγονται φωνές και τα μηνύματα που
στέλνεις δεν φτάνουν στον παραλήπτη. Τότε πια πρέπει πραγματικά να ανησυχείς,
εκτός και αν έχεις όρεξη να τους παραπλανήσεις και να τους βάλεις να κυνηγάνε
εκείνοι τα φαντάσματα. Ή εκτός, τελικά, αν είσαι η Ροζάν Κας σε ένα υπέροχα
βροχερό άλμπουμ, που μυρίζει ξύλο που καίγεται και συμφιλίωση, με κάντρι και
ροκ που δείχνουν – πιο πολύ ακόμη και από τα προηγούμενά της – πως το
κληρονομικό χάρισμα δουλεύει θαύμα – καλύτερα από το μέλλον, δε, διαβάζει την
καρδιά. Σε νοιάζει, τότε, αν σε ακούνε και άλλοι; [A]

«Yzordderrex»

2 by Bukowski (cargo rec)

Μερικοί πάντως θολώνουν τα νερά. Με μυστικά σημάδια, κρυφές πυξίδες και
σκοτεινά ευρήματα σαν αυτά που σπέρνουν δεξιά κι αριστερά οι 2 by Bukowski, οι
οποίοι επίσης έχουν αφήσει τα δισκογραφικά τους ίχνη και στη θεσσαλονικιώτικη
«Poeta Negra». Οι επικοινωνίες μεταξύ των μελών γίνονται εξ αποστάσεως
(ελληνο-βρετανική η σχέση), πότε παίζοντας χαλασμένο τηλέφωνο και πότε
σπάζοντας τα τύμπανα όσων σκέφτηκαν να κρυφακούσουν περίεργοι γιατί απασχολούν
τόσο πολύ τις συχνότητες αυτοί εδώ οι λεβέντες. H απάντηση κρύβεται σε
ποστ-ροκ παραλήρημα και σε ένα ambient σύννεφο που σκιάζει τον δρόμο του
ανυποψίαστου ωτακουστή. Αν υπάρχει λογισμικό, δεν αποκλείεται οι έρευνες να
βγάλουν κάποια άκρη για το ποιος τελικά ήταν εδώ ο ρόλος τού Μπουκόφσκι (και
των άλλων δύο φυσικά). [B]

«Sex Hundred & Sexty Sex»

Vibratore Bizarro (Mad Prophet Rec)

«Μπορεί να είναι σωστό, μπορεί να είναι λάθος, αλλά δεν με νοιάζει». Λεζάντα
σε αυτό, φαντάσου, σόλο ηλεκτρική κιθάρα και ένα τείχος από αγνό, καλό,
περίτεχνο θόρυβο και το τηλέφωνο (Phone) των Vibratore Bizarro δεν θα
σταματήσει να χτυπάει ποτέ. Ομιλείτε παρακαλώ! Μυώδες, heavy, ροκ σε σέξι
συσκευασία για να ανάψει φωτιές σε έναν κόσμο (για εδώ μιλάμε τώρα, από Αθήνα
είναι οι τρεις VB (που όλοι ψιθυρίζουν και μιλάνε πίσω από την πλάτη σου και
υφαίνουν δίκτυα για χοντρά λεφτά). Να που υπάρχουν και κάποιοι να υψώσουν
φωνή, να τους ξεκουφάνουν (γενναίες ροκ επιχειρήσεις αυτοθυσίας) και να
στείλουν καυτά SMS προς όλες τις κατευθύνσεις (τσεκάρισε αμέσως τα
εισερχόμενα). Αν μη τι άλλο, θα αναγκαστούν οι «ειδικοί» να αφήσουν κάτω τη
συσκευή και κοιτάξουν τη δουλειά τους. Καταχώρισέ το στα αποθηκευμένα. [B+]

Ποτέ πια μόνος

«Bastardista», Celia Mara

«We are not Alone». Μόνοι; Εμείς; Δεν μου πέρασε ποτέ από το μυαλό. Πόσο
σκληρό θα ήταν, άλλωστε, να μιλούσες και να μην σ’ άκουγε κανείς (εκτός από
αυτόν που κάλεσες), κρίμα, δηλαδή, τόσα λόγια να μην τα μοιράζεται ο κόσμος.
All about sharing. Με λίγο από μυστήριο γιατί ποτέ δεν ξέρεις ποιος στήνει
αυτί για να ακούσει. Το λάτιν «manifesto bastardista» της Σέλια Μάρα σκοράρει,
μιλώντας πορτογαλο-γαλλο-γερμανο-αγγλικά με πανκ διάλεκτο πού και πού,
διευκολύνοντας το μπλα μπλα, χωρίς όμως πολλή ουσία. [C+]