Γάτες τα… πιθήκια

Τίποτε πιο «καυτό» από τις πολικές θερμοκρασίες και τους Πιθήκους της
Αρκτικής. Ό,τι καίει βέβαια δεν σημαίνει πως θέλεις και να το κρατήσεις. Δες
την καυτή πατάτα.

«Whatever People Say Ι Am, That’s What I’m Not», Arctic Monkeys (Domino/Emi)

Ο Μάριο Μπότα, οι θερμοκρασίες Σιβηρίας και οι Arctic Monkeys είναι ακριβώς
όσα χρειάζεσαι για να είσαι μέσα στα πράγματα αυτές τις παγωμένες ημέρες του
Ιανουαρίου. Ο αρχιτέκτονας και το κρύο, μέσω του κτιρίου της Εθνικής στη
Συγγρού και μιας βόλτας έξω, έχουν απόλυτα δικαιολογημένη την παρουσία τους
στο «χάιπ» – στην περίπτωση των Αρκτικών Πιθήκων πρέπει κανείς να περάσει
διόδια, το γνωστό χαράτσι της βρετανικής ποπ/ροκ.

Όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο σκούρα (αυτή τη φορά οι κατασκευαστές ποπ
ινδαλμάτων στο Μεγάλο Νησί είχαν περισσότερη από άλλες φορές τύχη), οι Arctic
Monkeys τα λένε κάπως πιο καλά, πιο νευρικά και με ενισχυμένες δόσεις ροκ εν
ρολ. Και ναι, είναι καλύτεροι και πιο… μουσικοί τύποι από τους Franz
Ferdinand – είναι αλήθεια. Είναι όμως αυτό αρκετό; Είναι οι νέοι Clash και οι
νέοι Jam; Είναι – πάρτε ανάσα – οι καινούργιοι σωτήρες του μπριτ-πανκ-ποπ;

«Εμείς μπορούμε καλύτερα», λένε οι Arctic Monkeys, ό,τι πιο φρέσκο στις προθήκες του ροκ

Πολύ έξυπνα η Domino Records, που είδε τους Ferdinand να χάνουν έδαφος,
βιάστηκε να καλύψει τον ελεύθερο χώρο. Πριν από την εταιρεία, όμως, πρόλαβαν
τα νέα να κυκλοφορήσουν διαδικτυακά και οι Monkeys να γίνουν το τελευταίο
καυτό νέο, που κυκλοφορούσε από στόμα σε στόμα. Σε λίγο τους έψαχναν οι πάντες
– σαν να είχαν καταθέσεις από παράνομο χρήμα στο εξωτερικό – δηλαδή ήταν most
wanted. Ο κωδικός; Το ίδιο ευφάνταστος: «Ό,τι λέει ο κόσμος ότι είμαι (λένε)
αυτό ακριβώς δεν είμαι». Και άσε τον Μάριο Μπότα να χτίζει. Εξάλλου, έπρεπε
επειγόντως να βρεθεί αντικαταστάτης του Πιτ Ντόχερτι (βλέπε Libertines και
Babyshambles), ο οποίος να μην έχει καταστραφεί από τα ναρκωτικά και να
στέκεται στα πόδια του, τουλάχιστον όσο κρατάει η συναυλία. Το όνομα αυτού,
Άλεξ Τάρνερ. Αυτή τη στιγμή παίρνει τη μερίδα του λέοντος από τα φώτα που
λούζουν τη σκηνή και σηκώνει στους ώμους του την περηφάνια όλου του Σέφιλντ.
«I bet you look good on the dancefloor» – το κοινό εκτίμησε το κομπλιμέντο και
τους έστειλε στα ύψη. Όσο και αν είναι ωραία η θέα από εκεί, ο Τάρνερ και τα
υπόλοιπα Αρκτικά Πιθήκια έχουν μπροστά τους και άλλο σκάψιμο. Όχι για να βρουν
χρυσάφι σώνει και καλά, αλλά για να μας πείσουν ό,τι δεν θα δούμε πάλι το ίδιο
έργο – έστω και σε καλύτερη κόπια. [B]

«The Greatest» Cat Power (Matador/Sony)

H γατίσια γοητεία της Cat Power – Σον Μάρσαλ πριν αποκτήσει συστάσεις
αιλουροειδούς – έχει να κάνει (υποθέτω) με την πεποίθησή της πως μέσα στο
πιάνο ζουν αλλόκοτα πλάσματα με περίεργες ορέξεις, που δεν συμβιβάζονται με
πέντε νότες και ένα ρεφρέν. Πάνω-κάτω τα ίδια πιστεύει και για την κιθάρα. Για
να τα εξευμενίσει λοιπόν άφησε πίσω της Ατλάντα και Νέα Υόρκη και ηχογράφησε
το «The Greatest» στα περιβόητα Άρντεντ Στούντιος του Μέμφις, όπου επέστρεψε
περίπου μια δεκαετία μετά την πρώτη επίσκεψή της. Η εναλλακτική κάντρι συναντά
τη σόουλ σε μίνιμαλ συσκευασία και σε απόκεντρα μπαρ. H γάτα Μάρσαλ σφυρίζει
αδιάφορα και κόβει βόλτες στα κεραμίδια, θυμίζοντας άλλες γατοπαρέες σαν αυτές
της Λιζ Φέαρ και του αλητογάτου Στιβ Σέλεϊ των Sonic Youth, ο οποίος την
ανακάλυψε με το ίδιο πείσμα που έπεισε και τον Λι Χέιζλγουντ να στρωθεί πάλι
και να γράψει. [Β+]

«Film School» Film School (Beguars Banquet)

Από το Σαν Φρανσίσκο με βρετανική ετικέτα στην ούγια από αυτές που σπρώχνουν
μπόλικα αρτίστικα σχήματα, αλλά με κανέναν προφανή λόγο να απασχολήσουν τα
αυτιά μας, οι Film School ποντάρουν – και αυτοί – τώρα που γυρίζει. Μόνο που η
μπίλια δεν πρόκειται να τους κάνει τη χάρη με αυτό το θολωμένο, εκνευριστικά
απρόσωπο και δήθεν διανοουμενίστικο ιδίωμα που πλασάρουν σαν ροκ ψαγμένο. Ούτε
ψυχεδέλεια ούτε art-rock ούτε Pink Floy-ιδικές συγγένειες βγαίνουν τελικά στην
επιφάνεια, αλλά κρύβονται στον πάτο της έμπνευσής τους κολλημένα στα χορτάρια
του σκηνικού. Ίσως αν βλέπαμε και μια ταινία ταυτόχρονα, να εκτιμούσαμε αλλιώς
τούτη εδώ την Κινηματογραφική Σχολή. [D]

Γιορτές και πανηγύρια «Celebration» Celebration (4AD)

Με τις ευλογίες, την παραγωγή και μερικές αλλοπρόσαλλες κιθαριές από τους TV
On The Radio, οι Celebration γιορτάζουν την αποδόμηση του ροκ και τη διαταραχή
της προσωπικότητάς τους, κάτι που κατ’ ανάγκη δεν είναι κακό πράγμα. Αυτό
είχαν βάλει σκοπό η Κατρίνα Φορντ, ο Ντέιβιντ Μπέργκαντερ και ο Σον
Αντανάιτις, όταν αποφάσισαν να απελευθερώσουν επιθετικότητα και οργή σε ένα
ακροατήριο που θα είχε την υπομονή. Τίποτε ανατρεπτικό και ελάχιστα τα
ευρήματα και αν έχετε ήδη δώσει και εξαντλήσει τα αποθέματά σας σε «Fall» και
τα συναφή, γιορτάστε το αλλιώς. Θα υπάρχουν σίγουρα και άλλοι λόγοι. [D+]