«Aνθίζουν» τα παιδικά CD

Γνωστός για την κλινική και ερευνητική του δραστηριότητα στη χρήση της μουσικής ως θεραπευτικού μέσου, ο Θανάσης Δρίτσας υποστηρίζει ότι εν αρχή ην ο ήχος και όχι το φως: «Το αυτί είναι πιο αρχέγονο όργανο από το μάτι. Τα πρώτα ηχητικά ερεθίσματα ξεκινούν από την εμβρυακή φάση»

Είναι από τα είδη τραγουδιού που κυρίως τα τελευταία χρόνια βλέπουν σπανίως
φως στην ελληνική δισκογραφία. Το παιδικό τραγούδι μοιάζει να έχει αφεθεί στη
μοίρα της περιρρέουσας (κερδοσκοπικής) ατμόσφαιρας εταιρειών και τηλεόρασης
που τους αρέσει ο ξαναζεσταμένος Πασχάλης, οι Idols και η Βίκυ Λέανδρος (και
τα συναφή) σε συσκευασία… προεφηβική: boy και girl bands, νόστιμα 12χρονα
κοριτσάκια και αγοράκια που κουνιούνται και λυγίζονται μπροστά στον φακό, σα
να ‘χουν θητεύσει χρόνια στη σχολή Βίσση. Συνθεσάιζερ αντί για ορχήστρα, σουξέ
της εφηβικής ηλικίας των σημερινών 40ρηδων το ρεπερτόριο και νόστιμα μουτράκια
που παίζουν με τον φακό πουλώντας στυλ.

Πού και πού όμως υπάρχουν και εξαιρέσεις. Φέτος, στις γιορτές, είχαμε
μαζεμένες τρεις ξεχωριστές παιδικές παραγωγές από νέους συνθέτες, οι δύο εκ
των οποίων δεν είναι επαγγελματίες με την αυστηρή έννοια του όρου. Ο Κύπριος
συνθέτης Γιώργος Χατζηπιερής, που έφτιαξε τον εξαιρετικό «Τεμπέλη Δράκο και
άλλες ιστορίες» (Universal) σε δικούς του στίχους και μουσικές, ασκεί το
επάγγελμα του δικηγόρου. Και ο Θανάσης Δρίτσας, που έχουμε γνωρίσει και στο
παρελθόν από τις ορχηστικές του δουλειές και φέτος μας αφηγείται μετά μουσικής
(σύνολο μουσικής δωματίου) τα παραμύθια «Το Αηδόνι του Αυτοκράτορα της Κίνας»
και τον «Πίτερ Παν» στο CD «Δύο Μουσικά Παραμύθια» (Λύρα), είναι γιατρός
καρδιολόγος στο Ωνάσειο. Παράλληλα ασχολείται εδώ και χρόνια με τις
θεραπευτικές ιδιότητες της μουσικής.

Μόνον ο Δημήτρης Μπασλάμ που έφτιαξε τον χαριτωμένο και γεμάτο χιούμορ
«Γαργαληστή» (Sony/ BMG), δικό του παραμύθι σε έμμετρη μορφή, είναι
επαγγελματίας μουσικός. Στον «Γαργαληστή» του συμμετέχουν ο Σωκράτης Μάλαμας,
ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, ο Γιάννης Αγγελάκας, ο Φώτης Σιώτας, ο Γιάννης
Χαρούλης, η Μάρθα Φριτζήλα, ο Χρήστος Παπάς και η κόρη του, Βερενίκη. Αφηγητής
ο Αντώνης Καφετζόπουλος.

Κοινό σημείο και των τριών ήταν η προσπάθειά τους εκφράσουν το…
αναξιοποίητο (εναπομείναν) παιδικό τους κομμάτι – που όπως αποδεικνύεται
ανασύρεται πιο εύκολα όταν στο σπίτι υπάρχουν παιδιά. «H μουσική και το
τραγούδι είναι αναπόσπαστο στοιχείο της καθημερινότητάς μας στο σπίτι» λέει ο
Θανάσης Δρίτσας, που έκτος από την συνθετική του δραστηριότητα, τα δύο CD
«Εικόνες» και «Υδατογραφίες», έχει καταθέσει το ερευνητικό του έργο σχετικά με
τις θεραπευτικές ιδιότητες της μουσικής στο βιβλίο «H μουσική ως φάρμακο»
(εκδ. Infohealth).

«Ακόμα κι όταν γραντζουνάμε μια κιθάρα», λέει, «ακόμη κι αν δεν έχουμε κανένα
ιδιαίτερο ταλέντο σ’ αυτό, απελευθερώνουμε μεγάλα αποθέματα ενέργειας.
Αφήνουμε να αναδυθεί το πιο δημιουργικό, το πιο αυθεντικό κομμάτι του εαυτού
μας. Και ειδικά με τη μουσική, που ανήκει καθαρά στην σφαίρα του πνεύματος –
με την έννοια ότι είναι άπιαστο πράγμα, αερικό -, αισθανόμαστε μεγάλη
ελευθερία».

«Έχει υποβιβαστεί η αξία του παραμυθιού»

«Είναι ωραίο να δοκιμάζεις αυτά που γράφεις με παιδική παρέα. Τα παιδιά έχουν αλάνθαστο κριτήριο» λέει ο Γιώργος Χατζηπιερής

Γιατί επέλέξαν να κάνουν παραμύθια; «Το παραμύθι έχει κάτι το ονειρικό. Και η
επιστροφή στην παιδική ηλικία σου αφήνει το περιθώριο να αφεθείς στο όνειρο
και να αφηγηθείς. Ήθελα να σταθώ σ’ αυτό. Στις μέρες μας έχει υποβιβαστεί η
αξία της αφήγησης και μαζί της η αξία του παραμυθιού, γιατί βασιλεύει ο
πολιτισμός της εικόνας», λέει ο Θανάσης Δρίτσας.

Με αφορμή τις «συνομιλίες» με την κόρη του, ξεκίνησε η περιπέτεια του
«Γαργαληστή» του Δημήτρη Μπασλάμ – «ήθελα να τραγουδάμε και να γελάμε μαζί»
έλεγε – ενώ ο «Τεμπέλης Δράκος» του Γιώργη Χατζηπιερή δοκιμάστηκε πολλές φορές
στο σπίτι του – «με παιδική παρέα» διευκρινίζει – μέχρι να φτάσει στο
στούντιο. «Και στις προηγούμενες δουλειές μου, είχα την τάση να φτιάχνω
ιδιαίτερα ζωντανές εικόνες και ήταν οι φίλοι μου μουσικοί που με ώθησαν να
προχωρήσω και να αξιοποιήσω αυτή μου την δυνατότητα». Τα τραγούδια του δίσκου
αξιοποιούνται με φωνές όπως των Ελευθερίας Αρβανιτάκη, Αλκίνοοου Ιωαννίδη,
Ελένης Τσαλιγοπούλου, Σωκράτη Μάλαμα, Φοίβου Δεληβοριά, Απόστολου Ρίζου κ.ά.,
με αποτέλεσμα κάθε κομμάτι να έχει μια δική του ταυτότητα. «Το casting το
έκαναν τα ίδια τα τραγούδια» λέει ο κ. Χατζηπιερής «και αυτό που φαίνεται
αμέσως είναι ότι όλοι οι τραγουδιστές το είδαν σα πρόκληση, και θέλησαν να
εξυπηρετήσουν τα τραγούδια. Δεν υπάρχει ίχνος αυταρέσκειας».

Από Λοΐζο μέχρι Περίδη

Παρά το γεγονός ότι τηλεοπτική εποχή μας προπαγανδίζει τις φτηνές συνταγές,
ένα πιο προσεκτικό μάτι βρίσκει εναλλακτικές: Μόλις κυκλοφόρησε το «Δες τι
Λαμπρό Φεγγάρι» (Eros music) με τα πρώτα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη, ενώ από
την ίδια εταιρεία στην οποία διευθυντής της ετικέτας Coryfeo είναι ο Νότης
Μαυρουδής κυκλοφορούν ιδιαίτερα φροντισμένες παραγωγές για παιδιά. Το «Μουσικό
Ανθολόγιο» σε μουσικές Μαυρουδή και στίχους ποιητών από τα «Ανθολόγια του
Δημοτικού», είναι ένα παράδειγμα άρτιου περιεχομένου και συσκευασίας, όπου
περιέχονται οι στίχοι και οι παρτιτούρες των τραγουδιών. Το «Χάρτινο Καράβι»
(με την χορωδία του Δημήτρη Τυπάλδου), το «Είναι Καιρός» και το «Λούνα Παρκ»
είναι επίσης αξιόλογα CD σε μουσικές N. Μαυρουδή.

Παιδικό αλλά καθόλου παιδιάστικο είναι το CD «Στο Πρώτο Πρώτο Πέταγμα» (Sony
Music) με μελοποιημένη παιδική ποίηση του N. Κανάκη από τον Ορφέα Περίδη, «Η
Αγέλαστη Πολιτεία» που έγραψαν και μελοποίησαν οι αδελφοί Κατσιμίχα, το «Κάτω
από ένα κουνουπίδι» του Μάνου Λοΐζου, «H Περπερούνα» της Δόμνας Σαμίου (με
παιδικά τραγούδια της ελληνικής παράδοσης), «Τα Μυστικά του Κήπου» του Νίκου
Κυπουργού. Απήχηση σε όλες τις ηλικίες έχει η θρυλική πλέον «Λιλιπούπολη», που
βασίστηκε σε στίχους της Μαριανίνας Κριεζή και της Άννας Παναγιωτοπούλου και
σε μουσικές της Λένας Πλάτωνος, του Νίκου Κυπουργού και του Δημήτρη Μαραγκόπουλου.