Προσωπικός ήχος κόντρα στο σουξέ

Από τα καλύτερα λάιβ της χρονιάς: οι έθνικ αναζητήσεις του Γιώργου Νταλάρα και των καλεσμένων του Ντούλσε Πονς, Έντι Νάπολι κ.ά. στο Ηρώδειο, πέρυσι και πρόπερσι («Μεσόγειος, 30ός-40ός Παράλληλος», EMI), και το διπλό CD «Πάμε άλλη μια φορά» (Universal) του Νίκου Πορτοκάλογλου

Τυπικό παράδειγμα καλλιτέχνη που φαίνεται να έδρασε με μοναδικό κριτήριο τις
εσωτερικές του αναζητήσεις, αλλά είχε ένα εμπορικό αποτέλεσμα που ξεπέρασε τις
προβλέψεις της εταιρείας του, είναι ο Γιάννης Αγγελάκας με το «Από ‘δώ και
πάνω» (Minos ΕΜΙ), έναν δίσκο (κατά τη γνώμη μας) αναφοράς για το 2005, κυρίως
για το τολμηρό «ανακάτεμα» των ηχοχρωμάτων, το κέφι και τη ζωντάνια των
συνοδοιπόρων του μουσικών, την αίσθηση ελευθερίας που δημιουργούν οι
πειραματισμοί τους.

Διάθεση επιστροφής στον διονυσιασμό της μικρασιάτικης ρίζας μας είχε ο Νίκος
Παπάζογλου που επανήλθε, έπειτα από ένα 10χρονο διάλειμμα, με το «Μά’ισσα
Σελήνη» (Λύρα). Δηλώνει σταθερός στην επιλογή του ήχου που διαμόρφωσε εδώ και
χρόνια, δίνει όπως πάντα προτεραιότητα στη μουσικότητα και το περιεχόμενο των
στίχων, δεν αφήνει το «σαράκι» του πειραματισμού να ταρακουνήσει τις σταθερές
του.

Σύγχρονα λαϊκά

Επιστροφής συνέχεια με ένα «κλασικό» δίδυμο: Σταμάτης Κραουνάκης, Λίνα
Νικολακοπούλου. Και στο κέντρο η κλασική λαϊκή φωνή του Μανώλη Μητσιά. Το
αποτέλεσμα, ένας δίσκος – «Ισόβια» (Legend) – που αποδεικνύει ότι, παρά τις
ενστάσεις των εταιρειών και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα που λέει ότι η εποχή
μας δεν θέλει «λαϊκό», λαϊκά τραγούδια γράφονται. Σύγχρονα λαϊκά, που τα
ακούμε όλοι και τα χαιρόμαστε.

Κόντρα στην εποχή και οι Χαΐνηδες (ΜΒΙ). Μόλις κυκλοφόρησε το νέο διπλό CD
τους, «Ο Γητευτής και το Δρακοδόνι», ένα χορταστικό δείγμα συλλογικής
δουλειάς, όπου λαούτα, μαντολίνα, λύρες, ούτια κ.ά. μαζί με καταπληκτικές
φωνές σού αφήνουν μια έντονη γεύση ζωής. Ανανεωμένος, με ένα concept μίνι
άλμπουμ που τον εντάσσει ξανά στις υπολογίσιμες δυνάμεις της σύγχρονης
τραγουδοποιίας, είναι ο Νίκος Ζούδιαρης με το «Poster» του (συμμετέχει η
Ελευθερία Αρβανιτάκη), ενώ επιτυχημένη κρίνεται και η κίνηση των Raining
Pleasure να ανοιχτούν σε ένα ευρύτερο κοινό με το «πειραγμένο» (και εξαιρετικά
παιγμένο) «Reflections» του Μάνου Χατζιδάκι.

Μέσα στις επιτυχημένες παραγωγές αυτού του χειμώνα (έστω κι αν δεν
χαρακτηρίζονται από διάθεση νεωτερισμών ή έστω αδιαφορίας για τους κανόνες του
παιχνιδιού) είναι το νέο άλμπουμ της Μελίνας Ασλανίδου – «Παιχνίδι είναι»
(Sony) – σε μουσικές A. Βαρδή και Σ. Κορκολή, όσο και ο νέος Μητροπάνος «Πες
μου τ’ αληθινά σου» (Minos-ΕΜΙ) σε μουσικές Σ. Κορκολή.

Πρωτοεμφανιζόμενοι

Από τα πρωτοεμφανιζόμενα ονόματα διακρίναμε τους: Ευσταθία («Χωρίς εσένα η ζωή
θα είναι» (Μίνος EMI), Μιχάλη Εμιρλή («Ζω περιμένοντας να ζήσω» – Legend) και
την ομάδα των νέων παιδιών (Γ. Ευαγγελάτος, K. Τσίρκας, N. Μποφίλιου) που μας
προτείνει η Μικρή Άρκτος («Εκατό μικρές ανάσες»). Στις επιλογές μας είναι
ακόμη τα μουσικά παραμύθια του Γ. Χατζηπιερή «Ο τεμπέλης δράκος» (Universal),
«Οι κλέφτες ονείρων» (Λύρα) με τον Λάμπρο Καρελά, «Οι άγγελοι του έρωτα» (MBI)
των Παντελή Θαλασσινού και Γ. Νικολάου και – για όσους έχουν κατά τι
κλασικότερα γούστα – «H μνήμη του νερού» (Legend) με τη Μαρία Φαραντούρη (σε
μουσικές Z. Λιβανελί και στίχους Αγαθής Δημητρούκα).

Χατζιδάκις

Δίσκος αναφοράς και σε περιεχόμενο και σε ποιότητα είναι η κυκλοφορία του
ημιτελούς έργου του Μάνου Χατζιδάκι «Αμοργός» (Σείριος) σε ποίηση Νίκου
Γκάτσου. Ο Νίκος Κυπουργός του έδωσε μορφή ολοκληρωμένου έργου, ο Λουκάς
Καρυτινός διηύθυνε, οι Μαρία Φαραντούρη, Τάσης Χριστογιαννόπουλος, Δώρος
Δημοσθένους τραγούδησαν.