Ξωτικά και καλικάντζαροι κάνουν πάρτι

Να’ μαστε πάλι. Με τη λίστα στα χέρια και τις μουσικές να… ρέουν σαν μέλι
στα μελομακάρονα – τι θα ήταν δα τούτες οι γιορτινές μέρες χωρίς τις λίστες
τους! Όσο και αν η μουσική δεν μετριέται – εμείς τη μετράμε – όσο και αν
πρόκειται για προσωπική υπόθεση (και εμείς συμφωνούμε) κάνουμε «στοπ» σε
μουσικές που ξεχωρίσαμε. Αυτά τα CD λειώσαμε στο μηχάνημα, και έκαναν το «05»
να ακούγεται (στ’ αυτιά μας) εξαιρετικά.

Δείτε τώρα. Διάβολοι (ο Μπρους) και σατανάδες (οι White Stripes) και σακάτικα
πουλιά (ο Ντέβεντρα). Μοιάζει με στοιχειωμένο τοπίο – ακολουθώντας όμως τα
ίχνη τους βγαίνεις στο ξέφωτο με τα ωραία τραγούδια. Το κόλπο πέτυχε: όπως και
να πακετάρεις τη μουσική σου, σημασία έχει πως το στόρι γίνεται όλο και πιο
συναρπαστικό – οι παλιοί και καινούργιοι στο πάρτι του μέλλοντός μας. Θέλω να
πιστεύω ότι ο καλός Θεός της μουσικής με φύλαξε και φέτος από τις κακοτοπιές
του «χάιπ» και τις μαύρες τρύπες της δισκολαγνείας – αν και όλα χρειάζονται.
Αυτά και – μην ξεχνάτε – το βινύλιο ζει!

1. Μπρους Σπρίνγκστιν «Devils and Dust». Χωρίς δεύτερη σκέψη στην
κορυφή. Κόλλησα με το «Αφεντικό» να λέει τις ιστορίες μόνο με κιθάρα και
φυσαρμόνικα. Ξημέρωσε, βράδιασε κι εγώ ακόμη εκεί. Από τα πιο ωραία,
συγκινητικά, πολιτικά, αγέρωχα άλμπουμ της δισκογραφίας του.

2. Ράιαν Άνταμς «Jacksonville City Lights». Η ποιότητα με την ποσότητα
μαζί. Δεν παίρνεις ανάσα και έχει νέο έργο. Μέχρι να ακούσω το «29», αυτό εδώ
σκίζει. Ο μικρός κάνει το τραγούδι να φαίνεται τεράστιο.

3. Ντέβεντρα Μπάνχαρτ «Cripple Crow». H δικαίωση του χίπι και επιρροές
από λάτιν, χιπ-χοπ, μπαλάντα και σόουλ. Σαν να σε κλειδώνουν σε
ζαχαροπλαστείο, φημισμένο για τις σοκολάτες του.

4. Ράι Κούντερ «Chavez Ravine». Το τζουκ-μποξ του Ράι Κούντερ μπορεί να
σε κάνει να δακρύσεις. Ορχήστρες, λάτιν μελωδίες. Το παλιό είναι τελικά το νέο
καινούργιο.

Πυρακτωμένα μπλουζ και καυτή κάντρι από τους White Stripes

5. White Stripes «Get Behind Me Satan». Φλογερό κόκκινο, πυρακτωμένα
μπλουζ, καυτή κάντρι. Ο Τζακ, η Μεγκ και όλος αυτός ο σαματάς. Τέλεια!

6. Τζον Κέιλ «Black Acetate». Αφιερωμένο σε εκείνους που αγαπούν στ’
αλήθεια τη μουσική. Για πάντα Velvet, ο Κέιλ είναι ειδικός να μεταφράζει την
πρωτοπορία σε απόλαυση.

Μπεκ, η μόνιμη πηγή αισιοδοξίας (ακόμη και όταν μελαγχολεί)

7. Μπεκ «Guero». Θα ήθελα να ήμουν στο μυαλό του. Αν και πιστεύω πως η
έμπνευση για τον μίστερ-μπλέντερ έρχεται από την καρδιά.

8. Κάνιε Γουέστ «Late Registration». Τραγούδια σπαρμένα με διαμάντια,
χωρίς τα κλισέ της σόουλ και του χιπ-χοπ. Εμ, αν έχεις χωνέψει καλά Κέρτις
Μέινφιλντ, Μάρβιν Γκέι και όλους τους γίγαντες της σόουλ, τέτοια θαύματα
κάνεις.

9. My Morning Jacket «Ζ». Σχεδόν αιφνιδιαστικά από το Κεντάκι.
«Τρισδιάστατες» εικόνες από καλά φυλαγμένα μυστικά στο κελάρι. Και δεν θα
φταίει το κρασί, όταν μεθύσεις.

10. Go Betweens «Oceans Apart». Αυστραλέζικο πείσμα και ταλέντο, όχι
δημόσιες σχέσεις. Πάλι διάνα.

11. Μπράιν Ίνο «Another Day On Earth». Ίνο καλεί τον πλανήτη του
τραγουδιού. Και τον κατακτά αμέσως.