ANAΛΩΣIMA Mαθήματα τουρκικής

Μετά τα τουρκικά σίριαλ του καλοκαιριού, έγινε της μόδας και η τουρκική
γλώσσα. Δημοσιεύονται και στις εφημερίδες διαφημίσεις μαθημάτων τουρκικής,
θυμούνται πολλοί απόγονοι προσφύγων του ’22 τις κοσμοπολίτικες δίγλωσσες ρίζες
τους, κάνουν μια προσπάθεια να μάθουν τη γλώσσα. Είναι πιο δύσκολο και
χρονοβόρο από τις συνταγές μαγειρικής και δεν έχει και πολλά βοηθήματα.
Διάφορες φωτοτυπίες κυκλοφορούν και ξαναφωτοτυπούνται. Τα βιβλία, όποτε
βρεθούν, εντυπωσιάζουν τους μαθητές με την πλήρη απουσία ελληνικών αναφορών. H
εικόνα της Τουρκίας που δίνουν είναι σαν να μην έχει γείτονες στα Βαλκάνια,
σαν να είναι μία χώρα με απευθείας σχέση μόνο με Γαλλίες, Γερμανίες, Βέλγια,
κ.λπ. Αλλά το ίδιο δεν συμβαίνει και με τα ελληνικά βιβλία, την ελληνική άποψη
για την Ελλάδα, την ελληνική στάση απέναντι στα τουρκικά (και σλαβικά και
αλβανικά) τοπωνύμια; Σαν να είναι και η Ελλάδα αιωρούμενη στο διάστημα, σε
λευκό φόντο, όπως στους σχολικούς χάρτες. Γύρω γύρω το κενό, οι εχθροί. Μόνο
που βλέποντας τα τουρκικά ενοχλείται κανείς πρώτη φορά, επειδή το δικό τους
δεν το έχει συνηθίσει. Πόσο πολύ κοστίζει να αλλάξουν οι νοοτροπίες, να
γεμίσει το κενό με την αποδοχή του άλλου, να αντιμετωπιστεί η Ιστορία με
κάποια ψυχραιμία και η πραγματικότητα με κάποια κατανόηση; Πόσο δύσκολο είναι
να αναγνωρίσεις τους φόβους των απέναντι που μοιάζουν τόσο πολύ με τους δικούς
σου, ώστε να μη θέλεις να τους δεις; Πιο δύσκολο ακόμα και πιο χρονοβόρο και
από το να μάθεις την παράξενη γλώσσα τους. Πιο ακατόρθωτο και προφανώς πιο
ακριβό και από τα F-16, που ίσως δεν θα χρειάζονταν αν το είχαμε πετύχει
εκατέρωθεν. Πλήρωνε λοιπόν, κόσμε, τα αεροπλάνα και μη μιλάς, αφού προφανώς
είναι φτηνότερα από τέτοιες προσπάθειες.