Δ. KEXAΪΔHΣ Aντίο με δάκρυα και με γέλια

Ούτε ένας επικήδειος! Είχε ζητήσει να μη μιλήσουν στην κηδεία του ο Δημήτρης
Κεχαΐδης. Και έφυγε όπως έζησε. Κι όπως έγραψε: ήσυχα. Σιωπηλά. Αθόρυβα. Μια
ύστατη πράξη συνέπειας.

Το ελληνικό θέατρο τον συνόδευσε. Όχι «σύσσωμο», μη νομίζετε, η κηδεία αυτή
δεν επρόκειτο να έχει κάμερες και δηλώσεις διότι δεν «πουλούσε», άρα δεν
υπήρχε λόγος να προσέλθουν οι «συνήθεις ύποπτοι»… Ήταν εκεί πάντως,
συγκινημένοι, πολλοί από τους ανθρώπους του θεάτρου που ανέβασαν και έπαιξαν
τα έργα του. Από γενιές παλαιότερες, αλλά και ορισμένοι από τους νεώτερους.
Και κάποιοι που πολύ είχε γλυκάνει το μέσα τους ο Κεχαΐδης με τα κείμενά του –
και τους είχε γλυκάνει με δάκρυ και με γέλιο.

Διότι το γέλιο – το χιούμορ, ένα χιούμορ «λοξό» – είχε μια θέση περίοπτη στη
ζωή του Δημήτρη Κεχαΐδη και όσων τον συναναστρέφονταν. Και τον κλάψαμε που
έφευγε από κοντά μας, αλλά ο αποχαιρετισμός που του επιφυλάχθηκε ήταν όπως του
άρμοζε: τσεχωφικός. Με δάκρυ και με γέλιο.

Στα «πηγαδάκια» που ακολουθούσαν το φέρετρο πίσω από τη σύντροφό του, την
Ελένη Χαβιαρά, τη Λένα του, και κάτω από τον συννεφιασμένο ουρανό, όλο και
κάποια κοπέλα, κάποια κυρία – τις γυναίκες αγαπούσε περισσότερο να
συναναστρέφεται – κάτι σπαρταριστό του Κεχαΐδη έλεγε που είχε ακούσει, που
είχε ζήσει. Και δώσ’ του κα, κα, κα τα γέλια.

Πολύ θα το εκτιμούσε ο Δημήτρης Κεχαΐδης αυτό το ξόδι. Όπως και οι άνθρωποι
που σμίλεψε. Το Χνούδι του, ο Παπλωματάς, η Δέσποινα, ο Προκόπης, ο Μήτσος, ο
Κώστας, ο Φώντας, ο Κόλιας, ο άλλος ο Κώστας, ο Τάσος, ο Βασίλης, ο Αλέκος, η
Νόρα του που ποτέ δεν την είδαμε στη σκηνή αλλά ήταν σαν να την έχουμε δει, οι
γυναίκες τους από την Κηφισιά… Γιατί είμαι σίγουρος. Εκεί ήταν. Τους σμίλεψε
τόσο καλά που υπάρχουν.