Mπουμπούκια του χειμώνα

Επίτηδες το κάνουν; Τόσο δυνατές μουσικές, τόσο λίγος χρόνος να τις προλάβεις.
H ομορφιά (και του ήχου) είναι στα μάτια (και στ’ αυτιά) αυτού που τη βλέπει
(και ακούει).

«Extraordinary Machine» Fiona Apple (Sony/Bmg)

H Φιόνα Απλ και το «πνεύμα της μηχανής»

Πάντως, μερικές φορές είναι σαν κρυολόγημα. Μόλις περάσει και πάρεις ανάσα,
καταλαβαίνεις πώς είναι να αναπνέεις. H Φιόνα Απλ έτσι ακριβώς θα πρέπει να
ένιωσε – και αυτή είναι η στιγμή που έχει γεμίσει τα πνευμόνια της καθαρό
αέρα. Πετάει στα σύννεφα – το κρυολόγημα είναι παλιά ανάμνηση σαν τα λερωμένα
χαρτομάντιλα. Και η Φιόνα Απλ έχει περάσει πολλά – έχει πολύ δρόμο μπροστά της
– αλλά να, αυτά εδώ τα τραγούδια τής στρώνουν τον δρόμο. Και δεν βρίσκεις
στρωμένους δρόμους έτσι συχνά, τουλάχιστον όπως η μούσα της ανεξάρτητης σκηνής
τούς ονειρεύεται.

«It’s Not About Love» (ναι, δεν πρόκειται απλώς για αγάπη). Πρόκειται για μια
προσωπική επανάσταση της γλυκιάς Φιόνα, λατρεμένης των καλλιτεχνικών κύκλων
και της ανεξάρτητης (λέμε τώρα) ροκ σκηνής. H καλή μέρα – του «Extraodrinary
Machine», άλμπουμ της – από τη διαρροή των πρώτων τραγουδιών από το στούντιο
φάνηκε και δεν ήταν η μόνη ιστορία που γέννησαν αυτά τα τραγούδια. Ο καλός
συνεργάτης της όμορφης Φιόνα, Τζον Μπρίον κάνει (όπως πάντα πολύ καλά) τη
δουλειά του ως παραγωγός σε μερικά μόνο από τα κομμάτια, τα οποία όμως στην
πρώτη φάση τους δεν φάνηκε να ικανοποιούν τη χαριτωμένη Φιόνα. Τότε – μια που
η κατάσταση ήταν κρίσιμη, αφού είχε περάσει καιρός και ακόμη και οι πιστοί
είχαν κουραστεί να περιμένουν το κορίτσι – μπήκε στο κόλπο ο Μάικ Ελιζόντο. Ο
οποίος – αν δεν σας λέει τίποτε το όνομά του – είναι εκείνος που έχει βάλει
την έμπνευσή του στο θρυλικό «In Da Club» του 50 Cent και σε πολλά τρανταχτά
σουξέ του Έμινεμ, φίλος δε του Dr Dre. Και στον άγριο κόσμο του χιπ χοπ – στο
πρόσωπο του Ελιζόντο συγκεκριμένα – βρίσκει η Φιόνα τον ιδανικό συνεργάτη. Στο
μεταξύ ο Μπρίον περνάει απέναντι (στο χιπ χοπ κι αυτός) και συνεργάζεται με
τον σούπερ ράπερ Κάνιε Γουέστ στο «Late Registration», ένα από τα άλμπουμ της
χρονιάς. Αλλά, εδώ που τα λέμε, όλα αυτά είναι λόγια για κατανάλωση και
παρασκήνιο, άχρηστα πράγματα δηλαδή όταν έχεις τραγούδια που ανθίζουν μέσα
στον χειμώνα.

«Old School Love» Divine Brown (Universal)

Μόνο και μόνο επειδή λέγεται «Old school love» το CD, δηλαδή παλιομοδίτικη
αγάπη ή κάτι τέτοιο (μια και αυτή είναι η αληθινή), κερδίζει πόντους και
παίρνει θέση ανάμεσα στις άμεσης χρήσης (και πρώτης βοήθειας) μουσικές, αλλά
δεν είναι μόνο γι’ αυτό. Είναι η αίσθηση της σόουλ που το τραβάει στην
επιφάνεια. Μοιάζει παλιωμένη, φθαρμένη σαν ακριβό μπλουτζίν, «μαύρη» μουσική
από τα συρτάρια, με τη φωνή της Ντιβάιν να κυριαρχεί, πότε σαν να ακούς την
Τσάκα Καν να φλέγεται, πότε τη Μίσι Έλιοτ να «φορτώνει» ενώ η κυρία από το
Τορόντο κινείται σαν αίλουρος από τα παλιά στα καινούργια, σκοτεινή και
καπνισμένη φωνή με συνοδεία εύστοχο εφέ το χριτς-χρατς του βινυλίου. Σας το
έχω πει. Θα εξακολουθεί να στοιχειώνει τα ατελείωτα «download» από το Ίντερνετ
στις πιο αόρατες μουσικές συνευρέσεις.

«Aerial» Kate Bush (ΕΜΙ)

Ο λόγος που δεν τρελαίνομαι με την Κέιτ Μπους είναι ο ίδιος λόγος που δεν έχω
δει τον «Τιτανικό» – δηλαδή είναι το επικο-λυρικό με επικάλυψη συγκίνηση
στοιχείο σε συνδυασμό πως είναι «πολίτικαλι κορέκτ» και αρέσει σε όλους (ή
τουλάχιστον στους περισσότερους), πράγμα που δεν αποκλείει βέβαια να έχουν
δίκιο οι άλλοι και όχι εγώ. Οπότε δεν θα μπορούσα να συμμετέχω στην πάνω από
δεκαετία προσμονή των φαν και να απολαύσω όπως εκείνοι τα
new-age-φολκ-και-κλασικά της Κέιτ κομμάτια. Από το διπλό CD, πάντως, της
επιστροφής της Κέιτ, που μάγευε και ξελόγιαζε ακροατήρια στα 80ς, προτιμώ το
δεύτερο μέρος, σαν πιο περιπετειώδες και απροσδόκητο. Ενώ υπάρχει ακόμη κάτι
που με ενοχλεί, το επίθετό της, το Bush, αλλά σε αυτό νομίζω πως συμφωνούν οι περισσότεροι.

Παράδεισος για όλα τα γούστα

«Return to Paradise»

Κοινός παρονομαστής των κομματιών είναι πως βρέθηκαν στη συλλογή γιατί ο Ηλίας
Ασλάνογλου τα διάλεξε και είναι γνωστό στους μουσικόφιλους του τόπου πως πολλά
έχουν ακούσει τα αυτιά του Ηλία και κάτι ξέρει και από τα μουσικά γούστα του
κόσμου. Άλλα λοιπόν «κάθονται» σε ρεζερβέ καναπέδες, άλλα κόβουν βόλτες στο
φουαγιέ, άλλα κάνουν εντύπωση και άλλα απλώς ατμόσφαιρα – η Γκρέις Τζόουνς σε
τάνγκο του Πιατσόλα, οι Thievery συναντούν τον Πέρι Φαρέλ, οι Cowboy Junkies
λένε το «One» των U2 και επίσης Μoρικόνε σε ριμίξ, Τζέι Τζέι Μπαρνέλ των
Stranglers ηλεκτρονικός, Quantic με φωνή της Άλις Ράσελ σε φάνκι-ρέγκε. Διπλό
το «Return To Paradise» – διασκευές αλλά και ακυκλοφόρητα -, πρώτης τάξεως
ευκαιρία να τσεκάρει κανείς τα μουσικά του αντανακλαστικά.