Οι δολοφόνοι με τα ψαλίδια

Έχω ξεκοιλιάσει 32 μέχρι τώρα και δεν θα σταματήσω μέχρι να τα αφανίσω όλα (σίριαλ κίλερ στρωμάτων)

Με το μάτι να ‘χει ασπρίσει από μανία και στο χέρι το μαχαίρι, το ψαλίδι, κάτι
κοφτερό τέλος πάντων, ορμούν μέσα στη νύχτα αλαλάζοντας πλήθη Ελλήνων στα
στρώματά τους, στα μαξιλάρια τους, στα πάνινα παιχνίδια των παιδιών. Πρόκειται
για εθνική υστερία. Το φαινόμενο μελετούν ειδικοί ψυχίατροι από όλο τον κόσμο,
ενώ πλάνα που αναμεταδίδουν «live» τον σεληνιασμό των Ελλήνων προβάλλονται από
το CNN σε μαραθώνια ενημερωτικά προγράμματα, σημειώνοντας ρεκόρ τηλεθέασης
παγκοσμίως.

Ουδείς μπορεί να εξηγήσει γιατί σεβάσμιες γερόντισσες έχουν μεταμορφωθεί σε
μαινάδες και ορμούν με μανία στα στρώματά τους και γιατί οι μανάδες έχουν
αρπάξει τα παιχνίδια των παιδιών τους και ενώ εκείνα κλαίνε γοερώς αυτές τα
ξεσκίζουν με μανία, χώνουν τα χέρια τους στις κοιλιές και τα κεφάλια και
ανασύρουν διάφορα ξέφτια που τα επιδεικνύουν στους τηλεοπτικούς φακούς με
αποστροφή.

Μα ποιος το φανταζόταν ότι θα κοιτούσε ο άνθρωπος το στρώμα του και θα
έτρεμε από τρόμο; Ποιος το φανταζόταν ότι τα στρώματά μας θα πρωταγωνιστούσαν
σε τηλεοπτικό θρίλερ; Ποιος Στίβεν Κινγκ; Ο δικός μας Νίκος Ευαγγελάτος να
δείτε τι μάστορας του τρόμου είναι! Δύο εκπομπές έκανε, ξεκοίλιασε στρώματα,
πήγε και με τις κρυφές του κάμερες εκεί που συγκεντρώνονται τα υλικά
παραγεμίσματος και νάτο το εφιαλτικό θέαμα. Αλλά δεν είναι μόνον ο
Ευαγγελάτος! Και δεν είναι μόνον τα στρώματα που μας κόβουν τον ύπνο. Εκείνα
να κλούβια αυγά που οι Ιταλοί βάζουν στις τροφές; Και, για να μην ξεχνιόμαστε,
ούτε η υπόθεση των τρελών αγελάδων έχει λήξει ούτε των συναχωμένων κοτόπουλων.
Μήπως τα λάδια ή τα μέλια είναι καλύτερα; Ξεχνάμε κάτι; A, ναι! Την πάγια
κατάσταση του δηλητηριώδους νέφους, των φυτοφαρμάκων κ.λπ., κ.λπ.

Υπέροχα θεάματα όλα, να τα βλέπει ο λαός και να σταυροκοπιέται. Μόνο που
αναρωτιέται κιόλας: Τι θα κάνουμε; Τη συνταγή την έχουν Ινδοί γιόγκι: πετάμε
τα στρώματα – πφ! αυτά είναι για τους μαμμόθρεφτους -, τα αντικαθιστούμε με
τάπητες καρφιών (το πολύ πολύ να είναι σκουριασμένα, αλλά με έναν αντιτετανικό
καθαρίσαμε), για να ‘μαστε και ήσυχοι δεν καθόμαστε ποτέ, δεν ξαπλώνουμε,
όρθιοι στο ένα πόδι, και δεν τρώμε τίποτε – ούτε καν αέρα κοπανιστό, γιατί
είναι μολυσμένος. Μα έχουμε τρελαθεί; Μπα, ούτε και πρόκειται. Απλώς
εθιζόμαστε στη φρίκη, όπως συμβαίνει με όλα τα αποτρόπαια.

Κατ’ αρχήν διαπιστώθηκε ότι «πουλάει» ο διατροφικός μπαμπούλας, κατόπιν
ενέσκηψαν και οι υπόλοιποι και όλοι αφορούν τις βασικές ανθρώπινες ανάγκες.
Γιατί η αίσθηση ότι δεν υπάρχει διαφυγή είναι που προκαλεί την υστερία, την
κλειστοφοβία. H ίδια αγορά που κερδοσκοπεί από τη νοθεία και τις διατροφικές
παρανομίες κάθε είδους, κερδοσκοπεί και από τους τρομαγμένους καταναλωτές.