Το τέταρτο κουδούνι

«Πώς λέμε υπάρχει Θεός; E, “δεν υπάρχει Χριστόδουλος”»: τάδε έφη
Απόστολος Γκλέτσος σε συνέντευξή του.

Μωρέ, προ – πολύ – ολίγων ετών ο Απόστολος δεν ήταν που ‘βγαινε
φουριόζος απ’ το μέγαρο της Αρχιεπισκοπής και μετά δήλωνε στις – ειδοποιημένες
– κάμερες πως είχε επισκεφθεί το Μακαριώτατο για να του εκφράσει τη
συμπαράστασή του στο – φλέγον τότε – θέμα των ταυτοτήτων; Ή, μήπως, το ‘χω
φανταστεί;

Αν δεν το ‘χω φανταστεί, ε, τότε αυτό θα πει… «εξέλιξη των ειδών».

Ναυάγια της ζωής…

Απ’ το «Υποβολείο» της «Καθημερινής»: «Δεν υπήρχε
καταλληλότερος από τον υφυπουργό Πολιτισμού (σ.σ.: τον κ. Πέτρο Τατούλη)
για να εγκαινιάσει την έκθεση “κειμηλίων” από το ναυάγιο του Τιτανικού»: Το
‘χω διαβάσει προ καιρού αλλά δεν το ‘χω… ξεπεράσει. Ό,τι καλύτερο!

Μάνος Ζαχαράκος (στη φωτογραφία): αθόρυβος ηθοποιός. Που εκπέμπει μια
ευγένεια και μια διακριτικότητα. Απόφοιτος της Δραματικής Σχολής Αθηνών του
Γιώργου Θεοδοσιάδη, δεκατέσσερα χρόνια στο θέατρο, με θητεία στο Εθνικό, με
αρκετούς ρόλους στο ενεργητικό του, φαίνεται να βρήκε στο ΚΘΒΕ που του ‘δωσε
τις ευκαιρίες τον καλύτερο εαυτό του.

Όριν στο ο’ νιλικό «Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα» του Ανδρέα
Βουτσινά πρόπερσι – όπου δεν τον είδα -, να τα βγάζει πέρα παλικαρίσια πέρσι,
με σκηνοθέτη τον Βασίλη Νικολαΐδη, στο «Αυτοκράτωρ Μιχαήλ» του Τερζάκη
στον δυσβάστακτο επώνυμο ρόλο, εξαιρετικός Ιβάνοφ, με τους ώμους του να
βαραίνουν από μια κούραση υπαρξιακή, στο ομώνυμο έργο του Τσέχοφ σε σκηνοθεσία
Νίκου Μαστοράκη φέτος, ο νέος ακόμα ηθοποιός ωριμάζει, «γεμίζει», εξελίσσεται.
Δίνοντας παράλληλα σημάδια πως διαθέτει Ήθος.

Να συμπληρώσω στην παραστασιογραφία για τις «Δούλες» του Ζενέ που
περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα της παράστασης της «Οδού Κεφαλληνίας» – καλά,
ψιλοκεντάνε κι οι τρεις (Μπέτυ Αρβανίτη, Μάγια Λυμπεροπούλου, Ρένη Πιττακή),
διδαγμένες (ή μήπως ξετιναγμένες;…) απ’ τον Λευτέρη Βογιατζή – την παράσταση
του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας: σεζόν 1999 – 2000 – η πρεμιέρα στις 12 Μαΐου 2000 -, στο
Δημοτικό Θέατρο «Απόλλων».

Μετάφραση: Παναγιώτα Πανταζή. Σκηνοθεσία – σκηνικό Θέμης Μουμουλίδης.
Κοστούμια: Κώστας Βελινόπουλος. Μουσική επιμέλεια: Ιάκωβος Δρόσος. Φωτισμοί:
Φίλιππος Κουτσαφτής. Κλερ η Μαρίνα Ψάλτη, Σολάνζ η Κερασία Σαμαρά
(φωτογραφία), Κυρία η Μαριάνθη Σοντάκη.

Το ‘δα με τα μάτια μου. Στο Μουσείο Αλή Πασά, στο νησάκι της λίμνης των
Ιωαννίνων, σε επιστολή προς τον Αλή – ένα απ’ τα εκθέματα – του 1811,
υπογραμμένη απ’ τον τότε Μητροπολίτη Ιωαννίνων Γαβριήλ – και άλλους Γιαννιώτες
«προκρίτους» – αρχή – αρχή, ύστερα από σειρά άλλων, πιο «soft» δουλικών
προσφωνήσεων: «σκλαβικώς σου φιλώ το ποδάρι»!!!

Αυτό θα πει κλήρος που ύψωσε το ανάστημά του στον Τούρκο κατακτητή!

Για ποια «Ματωμένα Ράσα» και μπούρδες μάς έλεγαν; Εγώ ράσα χεσμένα
βλέπω εδώ…

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Ο σουρεαλισμός πλάι μας;

Σε «ΕΠΕΤΕΙΑΚΗ», λέει, «παράσταση – ΑΦΙΕΡΩΜΑ για τα 100 χρόνια από τότε
που το έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά (1904) στη σκηνή του ελληνικού
θεάτρου» (τα κεφαλαία του σχετικού «δελτίου Τύπου») ανέβηκε – και παίζεται –
«Το μυστικό της κοντέσας Βαλέραινας» του Γρηγορίου Ξενοπούλου στο θέατρο
«Κνωσσός» του Λάμπρου Τσάγκα. Σε σκηνοθεσία του και σε συμπαραγωγή με την
«Ελληνική Σκηνή» της Άννας Συνοδινού που ερμηνεύει τον επώνυμο ρόλο.

Μα αφού έχουμε ντάλα 2005 – προς 2006 πια… – γιατί δεν το ανέβαζαν ως
αφιέρωμα για τα 101 χρόνια; Ή, μήπως, μπερδεύτηκαν στην αφαίρεση;

Ο Γιώργος Μιχαηλίδης (φωτογραφία), μαθαίνω, επανέρχεται μετά το περσινό
σαιξπηρικό «Τέλος καλό, όλα καλά», στο ΚΘΒΕ για ν’ ανεβάσει το καλοκαίρι
«Ιφιγένεια εν Ταύροις» του Ευριπίδη.

Γεγονός που, προφανώς, σημαίνει – δεν ξέρω ακόμα πώς θα ρυθμιστούν
φέτος τα του Φεστιβάλ – επανεμφάνισή του στην Επίδαυρο ύστερα από τρία χρόνια
– η τελευταία παρουσία του εκεί ήταν με την όπερα του Μίκη Θεοδωράκη
«Λυσιστράτη» που ‘χε σκηνοθετήσει το καλοκαίρι του 2002.

Τα έξι έκλεισε στις 25 Νοεμβρίου «Το Τέταρτο Κουδούνι».

Μαμά, γερνάω σε πλατείες θεάτρων…

Ο υφυπουργός Πολιτισμού κ. Πέτρος Τατούλης ενώ προβαίνει σε ανακοινώσεις για
τις επιχορηγήσεις του θεάτρου: πλάνο από ταινία επιστημονικής φαντασίας