Tα Mπολσόι μετακόμισαν στην Kορέα

Οι Κύκνοι των Μπολσόι σαν να χορεύουν τη «Λίμνη της βίας». Ο Κορεάτης του «Old
boy» σε μια απίστευτη επίδειξη οπτικής πανδαισίας να κανονιοβολεί ανελέητα τον
αμφιβληστροειδή σε σημείο που ο εγκέφαλος του θεατή, όσο και να προσπαθεί, να
μην μπορεί να αφομοιώσει την ιστορία, αφού οι εναέριες πιρουέτες δεν αφήνουν
περιθώριο στο μυαλό να διασταυρωθεί και να επεξεργαστεί την πανδαισία με τη
λογική!

H ιστορία του «Sympathy for lady vengeance» («H εκδίκηση μιας κυρίας») αρχίζει
σαν Ταραντίνο, προχωρά και συναντά τον Ντοστογιέφσκι και τελειώνει με μια
απίστευτη ανατροπή. Μια κούκλα μόλις 19 ετών (Λι Γουνγκ-Άι), προκειμένου να
σώσει το νεογέννητο μωρό της από νοσηρό εγκληματία, ομολογεί πως εκείνη είναι
η ένοχος απαγωγής και δολοφονίας ενός πεντάχρονου παιδιού. Έτσι καταδικάζεται
σε φυλάκιση και το μωρό αποστέλλεται προς υιοθεσία στην Αυστραλία. Ο Γολγοθάς
μιας αθώας. Πίσω από τα σίδερα θα συναντηθεί με θηλυκά τέρατα, θα διαπράξει
για πρώτη φορά φόνο δηλητηριάζοντας κτηνώδη και ακόρεστη λεσβία και στη
συνέχεια αποφυλακίζεται. Ατσαλωμένη από δοκιμασίες και κολασμένες εμπειρίες,
θα σχεδιάσει και θα εκτελέσει την εκδίκησή της, όχι μόνη αλλά με μια ομάδα
παθόντων συμπολιτών της. Ως ένορκοι και συνένοχοι ταυτοχρόνως, θα «πληρώσουν»
για τις απαγωγές και τους φόνους των παιδιών τους με ομαδική αυτοδικία. Έτσι
το έγκλημα με έγκλημα – και μάλιστα συλλογικό – θα ξεπλυθεί και η ψυχική
κάθαρση θα ολοκληρωθεί!

Όλα στη διαπασών. Όλα στο μάξιμουμ. Όλα να χτυπούν το κόκκινο των ντεσιμπέλ.
Όλα ακραία και… χορευτικά. Ο Τσαν Γουκ Παρκ στήνει μια ανθρώπινη, τραγική
δοκιμασία. Υπαρξιακή από τη μια, κοινωνική από την άλλη. Υπαρξιακή γιατί αφορά
έναν και εκλεκτό, κοινωνική γιατί οι κρατικοί μηχανισμοί και θεσμοί είναι
παράλυτοι, επομένως ανίκανοι τους πολίτες να υπερασπίσουν. H Γκέουμ Τζα (η
ηρωίδα) βρίσκεται στη θέση μιας Ηλέκτρας. Αίμα τής αφαιρούν, αίμα τούς
αφαιρεί. Κατάσταση ανθρώπινη και διαχρονική. H εκδίκησή της είναι θεϊκή
επιταγή γιατί ο κύκλος πρέπει να ολοκληρωθεί. Ουδείς αθώος και θεατής. Όλα εδώ
και τώρα θα πληρωθούν. Όπως έστρωσες, έτσι θα κοιμηθείς!

«H εκδίκηση μιας κυρίας». H σκηνοθεσία χορεύει τη «Λίμνη της βίας»!

H χορογραφία του Τσαν Γουκ Παρκ ενορχηστρώνεται σε διπλό καμβά. Οπτικός ο
ένας, μουσικός ο άλλος. Σε αντιστικτική σχέση και εκρηκτική συνουσία. Οι
οπτικές ακρότητες και οι σωματικές εντάσεις «χορεύουν» πάνω σε ένα μελωδικό,
μουσικό καμβά από ήχους Μπετόβεν και Βιβάλντι. Απίστευτο. Οι εικόνες εκφράζουν
τις καταστάσεις, περιγράφουν την ιστορία, είναι το όχημα της βίας. H μουσική
είναι το τρυφερό ηχείο αισθηματικής λατρείας. H μείξη πρωτόγνωρη και μερικές
φορές ανυπόφορα καταιγιστική. Διαρκώς να υπενθυμίζει μια βασική του Τσαν Γουκ
Παρκ αρχή. H καρδιά ενός αδυσώπητου, ανελέητου δολοφόνου είναι τόσο αθώα όσο
ενός μωρού. Εξωφρενικό; Καθόλου. Πέρα ώς πέρα αληθινό. Όπως θα έλεγε και ένας
Αμερικανός της δεκαετίας του ’30, «με έκαναν εγκληματία». Δηλαδή κακούργα
κοινωνία. Αλλά τι διαφορά, κακούργα η κοινωνία για τον Φώσκολο, κακούργα και
για τον Τσαν Γουκ Παρκ. H απόσταση που χωρίζει τη Γη από τον Ουρανό. Γιατί,
φίλοι αγαπητοί, σινεμά χωρίς σασπένς και μελόδραμα είναι άνθρωπος χωρίς μάτια
και αληθινή καρδιά!

Ελληνοτουρκικό σουβλάκι με πίτα

Καλώς τον Περάκη από τα παλιά. Καιρό είχα να γελάσω με τα υπερήφανα,
στρατευμένα νιάτα και με ελληνοτουρκικά επεισόδια θερμά που καταλήγουν σε
σουβλάκι με γύρο, κρεμμύδι και πίτα σε ρόλο ακριτικής βραχονησίδας!

Αρχίζω από την παρανοϊκή ιστορία «Σειρήνες στο Αιγαίο», σίκουελ «Λούφας και
παραλλαγής» όπου λαμβάνουν μέρος οι εξής: Μια διμοιρία Ελλήνων σε βραχονησίδα
με το συμβολικό όνομα Πίτα, τρεις καλλονές από την Τουρκία (εκ των οποίων η
μία είναι ανιψούδι του αρχηγού του στόλου της Τουρκίας), ένας ναρκισσιστής
δημοσιογράφος ολόιδιος ο Ρένος Χαραλαμπίδης, μια γκόμενα στο στυλ και την
κορμάρα της Βίκυς Καγιά, αρραβωνιάρας του ενός της διμοιρίας στην Πίτα, και
ένας ασυρματιστής που έχει μετατρέψει τα στρατιωτικά καλώδια σε Οργανισμό
Τηλεπικοινωνιών Χαβαλετζήδων!

«Σειρήνες στο Αιγαίο». Ελληνοτουρκικός χαβαλές στη βραχονησίδα… Πίτα!

Ο Τσιμπιζίδης λοιπόν, μορφωμένος και ξενογλωσσικός, απολαμβάνων νυχτερινές
περιπτύξεις μετά της αρραβωνιαστικιάς του στην Κω, αποστέλλεται
Δεκαπενταύγουστο, με πέντε έξι άλλους μαζί να φυλάξει… Θερμοπύλες στην
ακριτική βραχονησίδα με την ονομασία Πίτα. Και ενώ στην Κω η αρραβωνιαστικιά
περιμένει και ταυτοχρόνως φλερτάρει με δημοσιογραφίσκο ονόματι Ρένο
Χαραλαμπίδη, εκείνος ομού με τους υπερασπιστές της ακεραιότητας των υδάτινων,
εναέριων και εδαφικών συνόρων μας συλλαμβάνει παρακείμενο ταχύπλοο με τουρκική
σημαία, εντός του οποίου επιβαίνουν τρεις θεές, ένας κομμουνιστής φυγάς
Κούρδος, ένα μωρό, ένας Πακιστανός και ένας Τούρκος δημοσιογράφος. Θερμό
επεισόδιο εν όψει το οποίο στο πιτς φιτίλι μετατρέπεται σε εναγκαλισμό.
Έλληνες φαντάροι με τουρκικές κορμάρες και παραπλεύρως στρατιωτικό αλαλούμ
πλήρους διασυρμού, τόσο του ακέφαλου πατριωτισμού όσο και του ανεγκέφαλου
μιλιταρισμού. Στο κρεβάτι με τον εχθρό και ό,τι θέλει ας κατεβάσει το
Πεντάγωνο, ελληνικό και οθωμανικό!

Τα νέα καλά, αλλά και μερικά κακά. Αρχίζω από τα τελευταία για να τελειώσω με
τα ωραία: H ιστορία με τη σύλληψη και την ομηρεία δεν είναι στερεωμένη και
πειστική. Ακόμα, η αφήγηση κάνει… κοιλιά και επαναλαμβάνεται αρκετά. Τέλος,
μερικές σκηνές με την Καγιά δεν εκπέμπουν ειρωνεία και μένουν στον αέρα σαν
τηλεοπτικό σποτ πολυτελών αυτοκινήτων πολλών κυβικών. Οι ατάκες όμως είναι
καφενείο ανεκδότων, το αλαλούμ εντελώς νεοελληνικό και σχεδόν όλοι οι ηθοποιοί
που υποδύονται τα συγκρουόμενα αυτοκινητάκια χωμένοι στο πετσί του καφενείου
Ελλάς. Έτσι, ανάκατα: Γιώργος Σεϊταρίδης (λοχίας Χάμπο εκ του Ράμπο), Γιάννης
Τσιμιτσέλης (ομορφονιός Τσιμπιζίδης), Γιάννης Παπαζήσης (γκέι Ντένης), Ορφέας
Αυγουστίδης (ξεκαρδιστικός Κρητικός με το όνομα Σταυρακομαθιακάκης!), Βασίλης
Χαραλαμπόπουλος (ασυρματιστής ΧΥΠΙς, δηλαδή Χειριστής Υπηρεσιακού Πίνακα), Ram
Satoop (έξοχος Πακιστανός από ταινία Πίτερ Σέλερς) και τέλος, οι τρεις
καλλονές εκ Τουρκίας που στέλνουν τα μάτια στα κάγκελα! Πιστέψτε με, μερικές
φορές κυλιέσαι χάμω από τα γέλια!

Λαγός, μύγα και Κινγκ Κονγκ

Μέσα στα πέντε καλύτερα animation των τελευταίων δεκαπέντε ετών. Με τη σειρά:
«Ο βασιλιάς των λιονταριών», «Μυρμήγκια», «Νέμο», «Σρεκ» και από σήμερα
«Wallace and Gromitt: The curse of the Were-Rabbit». H πανέξυπνη απάντηση της
Βρετανίας στον Γουόλτ Ντίσνεϊ.

Το στόρι κεντημένο με σταυροβελονιά σαρκαστικού, σκοτεινού χιούμορ και
διδακτικής «κεφαλιάς». Ο Γουάλας, κυνηγός λαγών που καταβροχθίζουν
λαχανόκηπους φιλήσυχων μανιωδών με τα φυτά (δηλαδή την αφασία) Βρετανών,
συλλαμβάνει επιστημονική ιδέα λοβοτομής της φύσης των τετράποδων πλασμάτων,
έτσι ώστε αντί για καρότα να σκοτώνουν την πείνα τους με τυρί και φέτα! Πάμε
παρακάτω. Μια και δυο εφαρμόζει τη συνταγή με τον ίδιο στο ένα και έναν λαγό
στο άλλο πειραματικό κλουβί (όπως ακριβώς ο Τζεφ Γκόλντμπλουμ στο ριμέικ της
«Μύγας» του Κρόνενμπεργκ!). Το αποτέλεσμα τερατώδες και νοσηρό. Ο μεν λαγός
μεταλλάσσεται σε καλοκάγαθο Γουάλας κυνηγό, ο δε Γουάλας μεταμορφώνεται σε
τεράστιο, ογκώδη, τερατικό λαγό Κινγκ Κονγκ!

«Γουάλας και Γκρόμιτ στον τεράστιο λαχανόκηπο». Πλαστελίνες παραδίδουν μαθήματα ψυχαγωγίας!

H συνέχεια (δηλαδή το δεύτερο και καλύτερο μέρος της ταινίας όπου το ένα
εύρημα διαδέχεται το άλλο σε ρυθμό συρραπτικής μηχανής) είναι ασταμάτητη και
καταιγιστική. Διότι ένας φλούφλης που διεκδικεί την χείρα ζάπλουτης λαίδης,
την οποία έχει ερωτευθεί και ο Γουάλας, βρίσκει την ευκαιρία με χρυσές σφαίρες
να εξοντώσει τον σατανικό λαγό… Κινγκ Κονγκ. Δηλαδή τον δύσμοιρο κυνηγό, το
θύμα ενός απάνθρωπου πειράματος στο οποίο υπέπεσε όχι από κτηνώδη ένστικτα
αλλά από καλοσύνη προς το είδος των φτωχών λαγών. Μοναδική εναπομένουσα ελπίδα
σωτηρίας του Γουάλας είναι ένα αδέσποτο σκυλί, ο μοναδικός, βουβός σύντροφός
του με το όνομα Γκρόμιτ. Εδώ… όλα τα λεφτά αυτής της ιστορίας και της
σκηνοθεσίας, καμωμένης από απλή πλαστελίνη!

Αυτό το αδέσποτο και γοητευτικά άσχημο τετράποδο επινοεί πάσης φύσεως κόλπα
(όλα παρμένα από ταινίες δράσης για πιτσιρικάδες) και με αισθήματα φτιαγμένα
από καρδιά μαρουλιού, παγιδεύει όχι μόνο τον Φλούφλη και τον άθλιο, καθαρόαιμο
κτηνώδη σκύλο του (κοπής ναζιστικής!) αλλά και το πλήθος των αφασικών
Βρετανών. Με δυο λόγια, το Ι.Q. των φιλήσυχων νοικοκυραίων είναι επιπέδου
λαχανόκηπου, ενώ των αδέσποτων φτάνει στο ύψος ενός Αϊνστάιν. Και για να
τελειώνω: Το καταχάρηκα, την καταβρήκα και θα το ξαναδώ. Ο καλύτερος μποναμάς
μικρών λαγών και τεράστιων, οικογενειακών λαχανόκηπων!

Ποιος φοβάται τα τρωκτικά

Δεύτερη – μετά την «Κυρία» – καλύτερη επιλογή της εβδομάδας. Εξαιρετικό
μείγμα σαρκασμού, μαύρης κωμικοτραγωδίας και σουρεαλιστικού παραλογισμού με το
όνομα «Lemming», από το είδος των περίεργων τρωκτικών που για κάποιους εντελώς
ανεξήγητους λόγους κατεβαίνουν στη Γαλλία προερχόμενα, αν δεν κάνω λάθος, από
τη Σουηδία!

H οικογενειακή πλοκή, σκηνοθετημένη από τον ιδιαίτερο Ντομινίκ Μολ («Χάρι ο
καλύτερος φίλος του ανθρώπου»), αρχίζει τη στιγμή που ο νεαρός σύζυγος (Λοράν
Λουκά) προσπαθεί να ξεφρακάρει την αποχέτευση από την εξωπραγματική έλευση
ενός τέτοιου τρωκτικού. Φυσικά, η εν λόγω ύπαρξη ενός ποντικού λειτουργεί
συμβολικά. Γιατί το ζεύγος του Λοράν Λουκά μετά της Σαρλότ Γκέινσμπουργκ, οι
οποίοι απολαμβάνουν τα χαρμόσυνα προεόρτια ενός νεότευκτου γάμου, υποδέχονται
για δείπνο το διαλυμένο και νοσηρό ζεύγος του αφεντικού του Λουκά,
αποτελούμενο από τον Αντρέ Ντισολιέ και τη Σάρλοτ Ράμπλινγκ. Έτσι, όπως
αναπάντεχη ήταν η έλευση ενός Lemming, το ίδιο αναπάντεχη είναι και η
παράσταση «Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ» που δίνουν οι δύο καλεσμένοι
μπροστά στους εμβρόντητους οφθαλμούς του νεοφώτιστου και αθώου ζευγαριού. H
συνέχεια, το ίδιο εξωφρενική. H κυρία Ράμπλινγκ όχι μόνο την πέφτει στον
Λουκά, αλλά στη συνέχεια αποπειράται να αυτοκτονήσει εντός του υπνοδωματίου
του ξένου σπιτιού. Αργά αλλά σταθερά, η κατάσταση ξεφεύγει από κάθε έλεγχο.
Τόσο ανθρώπου όσο και τρωκτικού!

«Lemming». Σαρκαστικό τρωκτικό στα θεμέλια της οικογενειακής ευτυχίας!

Ο Ντομινίκ Μολ με επιδεξιότητα μεγάλη μπλέκει και ταυτόχρονα ξεμπλέκει αυτό το
τρελό κουβάρι. Σπουδαία δουλειά. Όσο ταΐζει την πλοκή με παράλογα στοιχεία και
σουρεαλιστικές ανατροπές τόσο οι καταστάσεις μοιάζουν κωμικές και άλλο τόσο οι
ήρωες πέφτουν σε παγίδες δραματικές. Έτσι ο θεατής, από τη μια χαμογελάει και
από την άλλη κατσουφιάζει. Ο λόγος είναι απλός. Από τη μια, ο εξωτερικός
παρατηρητής τα βρίσκει όλα αυτά αστεία και τρελά. Από την άλλη, αυτά τα
τέσσερα ανθρώπινα τρωκτικά αισθάνονται μια αόρατη απειλή (σαν ταινία τρόμου)
να αιωρείται άνωθεν της κεφαλής τους. Κάθε αντικείμενο αλλά και κάθε
χαρακτήρας είναι ιμάντες μόλυνσης και παρακμής. Το ζευγάρι των δύο πλουσίων
προαναγγέλλει την κατάληξη του ζεύγους των φιλόδοξων και ανυποψίαστων νέων.
Ταυτοχρόνως, το ίδιο ζευγάρι Ντισολιέ και Ράμπλινγκ λειτουργεί ως καταλυτικός
πειρασμός. Τα τρωκτικά επελαύνουν απ’ έξω, αλλά στο τέλος φωλιάζουν μέσα μας.
Για να καταλάβετε είναι περίπου σαν ο Έντουαρντ Άλμπι να έχει ξαναγράψει,
ειδικά για το σινεμά το «Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ». Ό,τι πρέπει για
απαιτητικούς, καλλιεργημένους, θεατές!

Από Χιροχίτο μέχρι Ρεάλ

Πέφτουν οι ταινίες σε ρυθμό βροχόπτωσης. Φανταστείτε εντός ενός επταημέρου
συνυπάρχουν ένα διαφημιστικό για τη Ρεάλ με τον απόλυτο ρωσικό φορμαλισμό του
Σοκούροφ για τον αυτοκράτορα Ήλιο!

«Ο ήλιος» (The sun) Το τρίτο μέρος της ιστορικής τριλογίας του Αλεξάντερ
Σοκούροφ, αποτελούμενη από τους τρεις πρωταγωνιστές του πολιτικού και
κοινωνικού αυταρχισμού. Δηλαδή Χίτλερ – Λένιν – Χιροχίτο. Εκτός από τις
ιδεολογικές ενστάσεις που θα υποβάλει ο αδέκαστος ιστορικός μελετητής, η
δεύτερη σειρά αντιρρήσεων και αμφιβολιών αφορά τον εναγκαλισμό του Σοκούροφ με
τον άκρατο φορμαλισμό. Σύντροφε Αλέξανδρε, νομίζω σου ξέφυγε η συνταγή. Αντί
για ψύχραιμη εικαστική εμβάθυνση, κατέληξες σε αγιογράφο του Χιροχίτο!

«Ρεάλ, η ταινία» (Real, the movie) Από την Ιαπωνία για τον Μπέκαμ μέχρι
την Αφρική για τον Ζιντάν, όλος ο κόσμος στα πόδια της Ρεάλ. Σαν σποτάκια από
διαφημιστική καμπάνια για τη βασίλισσα του ποδοσφαίρου. Μοναδική εξαίρεση,
κάποιες αυθεντικές στιγμές με τον Ντι Στέφανο και την παλιά Ρεάλ. Έτσι και με
αυτή την ταινία και με το «Γκολ», ένα συμπέρασμα προφανώς. Οι παραγωγοί
εκλαμβάνουν τους οπαδούς ως αυτιστικούς με χαμηλό έως ανύπαρκτο νιονιό. Λάθος
τους. Διότι όσοι πάνε σινεμά περιμένουν πιο πολλά!

«Σε βλέπω… ξανά» (Saw ΙΙ) του κάποιου Ντάρεν Λιν Μπούσμαν. Το δεύτερο
μέρος του γνωστού «Saw» ως ριάλιτι σόου. Μια χούφτα μελλοθάνατοι,
εγκλωβισμένοι και παγιδευμένοι από θανατηφόρα κόλπα που έχει σχεδιάσει και
οργανώσει νοσηρός εγκέφαλος

«Βάλιαντ, το γενναίο περιστέρι» (Valliant) Κινούμενα σχέδια του Γκάρι
Τσάπμαν μόνο για μικρά παιδιά με τις φωνές – στην αυθεντική εκδοχή – των
Γιούαν ΜακΓκρέγκορ, Ρίκι Ζέρβε, Τιμ Κάρι, Τζιμ Μπρόαντμπεντ, Ολίβια Γουίλιαμς.
Διμοιρία πατριωτικών περιστεριών εναντίον ναζιστικών γερακιών στα χαρακώματα
της Γαλλίας του B’ Παγκοσμίου Πολέμου. Καλύτερο από «Κοτοπουλάκι», χειρότερο
από «Γουάλας και Γκρόμιτ»!